บททั้งหมดของ คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: บทที่ 61 - บทที่ 70

กว่าการทดลองสินค้าใหม่จะเดินทางมาถึงรอบสุดท้าย ตะวันก็เคลื่อนผ่านเหนือหัวไปแล้ว“อา~ / อาส์~”เสียงครวญครางดังระงม ใบหน้าแดงซ่านของหญิงสาวเชิดแหงน เปล่งเสียงครางหวานเฮือกสุดท้ายก่อนจะทิ้งศีรษะลงหนุนหมอน หอบหายใจอย่างอ่อนแรงขณะที่เจ้าของร่างด้านหลังเร่งสะบัดสะโพกสอบ ตอกตรึงต่ออีกเพียงไม่กี่ครั้งก็ร้องคำรามไล่หลัง เกร็งตัวปล่อยกระแสความสุขออกมาอย่างทะลักทลาย“ฮื่อ พี่เลย์~”วรัชญาครวญครางเสียงอ่อน ไอร้อนที่พวยพุ่งเข้ามาในกายทำเอาเธอขนลุกชัน สั่นสะท้านไปทั้งร่าง ทั้งเสียวซ่านทั้งสุขสม เธอเอียงหน้าให้เขาพรมจูบ พลิกกายตามแรงดึงก่อนเอนเข้าหาอ้อมกอดพร้อมรอยยิ้ม“เป็นไงครับ ชอบสินค้าใหม่ชิ้นนี้ไหมครับ?”วิญญาณหนุ่มทำหน้ากะลิ้มกะเหลี่ย มือก็ลูบแผ่นหลังนวลเนียนของคนตัวเล็กเบา ๆ เพื่อให้เธอผ่อนลมหายใจ ก่อนจะหลุดหัวเราะร่วนเมื่อถูกงับเข้าที่หัวไหล่“อะไรกันครับ หิวอีกแล้วเหรอ?”“หิวอะไรล่ะคะ ว่านอิ่มจนจุกไปหมดแล้ว”วรัชญาทำหน้ากระเง้ากระงอด ถึงบทรักของเขาจะสร้างความสุขให้จนจุกอกก็จริง แต่ก็ต้องยอมรับว่าแรงกระแทกกระทั้นนั้นพลอยทำเธอจุกหน่วงไปทั้งท้องน้อยด้วยเช่นกันยิ่งเมื่อเขาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่

ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีรถจักรยานยนต์คันกลางเก่ากลางใหม่ก็แล่นขึ้นฟุตบาทมาจอดเทียบให้ถึงหน้าทางเข้าของซูเปอร์มาร์เก็ต จากนั้นก็จากไปโดยไม่พูดไม่จา ทิ้งให้วรัชญาได้แต่ยืนอึ้ง มองตามตาปริบ ๆไม่ใช่ตะลึงว่าบริการดี แต่ตะลึงที่อีกฝ่ายเล่นรีบจัด รีบจนลืมคิดเงินเธอ!ครั้นพอตะโกนเรียกก็ดูเหมือนเสียงรถราที่กำลังวิ่งสัญจรจะกลบเสียงเธอไปเสียหมด“ทำไงดีอะพี่เลย์ ว่านรู้สึกไม่ดีเลย มันเหมือนเราไปชิ่งค่ารถเขาอะ”“เขาอาจจะตั้งใจไม่คิดเงินเราก็ได้มั้งครับ แบบช่วยเหลือคนในช่วงมีโรคระบาดไง”วิญญาณหนุ่มปลอบหญิงสาวเสียงนุ่ม หากแต่ในใจเต็มไปด้วยคำก่นด่าเพื่อนที่เสือกทิ้งพิรุธไว้ให้ ทว่าหญิงสาวก็ยังมีสีหน้าไม่สู้ดีเหมือนเดิม“งั้นเอาแบบนี้ไหมครับ ไว้เราซื้อของเสร็จค่อยแวะเอาไปให้เขาที่วินก็ได้ ยังไงเราก็ต้องกลับทางเดิมอยู่แล้ว”“เอางั้นก็ได้ค่ะ”วรัชญาพยักหน้าเห็นดีเห็นงามด้วย มันก็จริงอย่างที่เขาว่า ถึงอย่างไรเธอก็ต้องใช้บริการวินรับจ้างในการเดินทางกลับหอพักอยู่ดีทว่าหลังพาผีหนุ่มไปนั่งทานไอศกรีม แล้วต่อด้วยเดินเลือกซื้อทั้งของสดของแห้งในซูเปอร์มาร์เก็ตด้วยกัน เธอก็แทบจะกุมขมับกับข้าวของที่ได้กลับมาควรโท

หลังจากวรัชญาให้รางวัลไปตามคำขอเรียบร้อยแล้ว ผีหื่นก็เนียนมอบรางวัลกลับ อ้างว่าเพราะเธอทำตัวน่ารัก ว่านอนสอนง่าย ดังนั้นกว่าพายุโซนร้อนของเช้าวันนี้จะอ่อนกำลังลงได้ก็เล่นเอาหมดเหงื่อไปหลายถังคนเหนื่อยหอบจนต้องใช้ปากช่วยหายใจตีหน้าบึ้ง อยากจะทุบเจ้าของอ้อมแขนสักหลาย ๆ ตุ้บ แต่กระทั่งเรี่ยวแรงจะยันกายให้ลุกขึ้นนั่งเธอยังทำไม่ไหวสุดท้ายจึงได้แต่ส่งคำต่อว่าไปทางสายตา จำใจปล่อยให้ตัวต้นเหตุรับผิดชอบการกระทำด้วยการอาบน้ำให้เธอ“ฮึ!”เสียงแค่นหัวเราะมาพร้อมสายตาขุ่นขวางเป็นรอบที่เท่าไรวิญญาณหนุ่มก็ไม่ได้นับ รู้แต่ว่าบ่อย เรียกรอยยิ้มขบขันให้ผุดขึ้นที่มุมปากและแววตาเขาบรรจงกลัดกระดุมเม็ดสุดท้ายเสื้อเชิ้ตให้หญิงสาวก่อนจะประทับจูบหนัก ๆ ที่กลางกระหม่อมของเธอ“เช้านี้อยากกินอะไรดีครับ?”“วันนี้ว่านอยากกินข้าวต้มหมูสับ”แม้จะเล่นบทแง่งอนอยู่ แต่นาทีนี้เรื่องปากท้องต้องมาก่อน วรัชญาจึงไม่อิดออดที่จะแจ้งสิ่งที่อยากกิน จากนั้นก็สะบัดหน้าใส่แถมท้ายให้รู้ว่าถึงคนอย่างเธอจะซื้อได้ด้วยของกิน แต่ไม่ได้แปลว่าเธอหายงอน“ได้เลยครับ คุณแฟน~”“ใครเป็นแฟนพี่คะ ยังไม่ขอกันสักคำเลยเถอะ ชิ”ประโยคหลังวรัชญาลดร

ร่างอรชรในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวจับคู่กับกระโปรงทรงเอความยาวครึ่งเข่าสีเข้มชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แล้วช้อนสายตาขึ้นมองตึกสูงระฟ้าเบื้องหน้า ยิ่งระยะห่างระหว่างตัวเธอกับประตูเลื่อนหดสั้นลง มือที่กำสายกระเป๋าสะพายก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นด้วยความประหม่าวันนี้เธอถึงขนาดลงทุนควักค่าขนม นั่งรถแท็กซี่ยิงยาวมาตั้งแต่หอพักร่วมระยะทางกว่ายี่สิบกิโลเมตร เพราะไม่อยากให้เสื้อผ้าหน้าผมต้องพังและชื้นไปด้วยเหงื่อ ก่อนจะทันได้สร้างความประทับใจต่อคณะกรรมการในห้องสัมภาษณ์หวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดีนะ~“ตื่นเต้นเหรอครับ?”วิญญาณหนุ่มที่ติดสอยห้อยตามมาด้วยเอ่ยถามพลางขยับกายเข้าไปโอบกอด ตบแผ่นหลังของหญิงสาวเบา ๆ ครั้นพอเห็นผู้เป็นเจ้าของหันมามองแล้วแบะปากคล้ายจะร้องไห้เขาก็หลุดหัวเราะร่วน“อะไรกันครับ ยังไม่ทันโดนยิงคำถามเลยนะ แบะปากซะแล้ว”“ว่านกลัวผิดหวังอีกจังพี่เลย์”วรัชญาโพล่งความในใจออกมาเบา ๆ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าโอกาสมีมากน้อยเพียงใด ทั้งที่ก็พยายามปลอบและบอกให้ตัวเองใจเย็นมาตลอดทาง แต่พอใกล้ถึงเวลานัดหมายความว้าวุ่นในใจก็พลันปะทุจนยากจะกักเก็บ“เผื่อใจกันเจ็บมันก็ดีครับ แต่อย่าให้มากจนกลายเป็นบั่นทอนกำลังใจ

“เอาล่ะ ไหน ๆ เราก็เคยเจอกันมาแล้ว งั้นคงไม่ต้องใช้คำเป็นทางการกันมาก ผมนริศ เป็นคนสัมภาษณ์คุณในวันนี้ เรื่องแนะนำตัวข้ามไปแล้วกันเพราะผมอ่านประวัติคุณหมดแล้ว ซึ่งแปลกมากนะ คุณไม่เคยทำงานสายนี้มาก่อน ไม่มีคะแนนโทอิคแนบมา เกรดด้านภาษาก็ไม่ได้โดดเด่น แต่กลับอยากมาทำงานในตำแหน่งทัวร์โอเปอร์ชันของเอ็นเวิลด์ไวลด์เนี้ยนะ อะไรทำให้คุณตัดสินใจมาที่นี่”“เมื่อสองปีก่อนทางมหาลัยได้มีการจัดบรรยายขึ้น ทำให้ดิฉันได้มีโอกาสรู้จักกับเอ็นเวิลด์ไวลด์ทราเวล ประสบการณ์ในการดูแลลูกค้าที่มีมานานกว่ายี่สิบปี ติดอันดับหนึ่งในสิบของบริษัททัวร์ที่ได้รับรางวัลการันตี มีลูกน้องภายใต้การปกครองนับร้อยชีวิตที่ต่างก็ภักดีต่อบริษัท นั่นจึงไม่เพียงบ่งบอกให้เห็นว่าท่านบริหารงานเก่ง แต่ยังบริหารคนเก่งอีกด้วย”“แค่นั้น?”“คะ?”“ก็นึกว่าอยากมาหาอะไรจากที่นี่”ชายตรงหน้ากระตุกยิ้ม สายตาหรี่จ้องราวกับต้องการค้นหาอะไรบางอย่าง ซึ่งเธอไม่ชอบสายตาแบบนั้นของเขาเลย มันทำให้รู้สึกเหมือนโดนดูถูกแต่จะให้ฟาดกลับตรง ๆ ก็ทำไม่ได้เพราะในวันนี้เธอมาในฐานะผู้สมัครงาน ดังนั้นจึงได้แต่เก็บกลั้นอารมณ์ขุ่นมัวที่กรุ่นอยู่ในอกนริศกระตุกยิ้มม