Todos los capítulos de คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: Capítulo 21 - Capítulo 30

รอยยิ้มดีใจแม้ใบหน้าจะเปรอะเปื้อนด้วยน้ำตาของหญิงสาวทำเอาคนมองหัวใจสั่นไหว กระชับวงแขนแล้วประทับจูบเบา ๆ บนหน้าผากนูนสวยอย่างลืมตัว"ชู่ว~ ไม่เอาไม่ร้องนะ มันไม่มีอะไรแล้ว""มะ..มี มีสิ เมื่อกี้นี้ว่านเจอผี ผีตัวเป็น ๆ เลย ฮื่ออ"ได้ทีวรัชญาก็รีบฟ้องแล้วบุ้ยใบ้ปากไปทางทิศที่เคยเห็นเงาดำ แต่สายตายังจดจ่อแค่ที่ใบหน้าคมคร้ามด้วยกลัวว่าหากเหล่ตาไปทางนั้น สติอาจได้หลุดหายออกจากร่างอีกเป็นหนที่สองไม่คิดเลยว่าการขาดของสำคัญจะส่งผลกระทบถึงเธอมากมาย และยิ่งคำสอนสั่งของบิดาผุดขึ้นมาในหัว ใจดวงน้อยก็หวิวไหว ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่'เบญจเพศของเอ็งมันไม่เหมือนชาวบ้าน เพราะงั้นต้องระวังให้มาก เข้าใจไหม'แต่นี่มันยังเหลืออีกตั้งหลายเดือนเลยนะ ใจดีกับเธอหน่อยไม่ได้หรือไง!และแค่จินตนาการว่ามีอะไรรออยู่ในภายภาคหน้า ขนอ่อนก็ลุกเกรียว ขยับกายเข้าเบียดกับชายในฝันอัตโนมัติถึงแม้สัมผัสที่ได้จะเย็นชืด หากแต่กลับให้ความรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด ที่สำคัญคือการได้เจอเขาในฝันแบบนี้ มันช่วยเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำเพราะไอ้เงาบ้านั้นได้มาก ๆ เลยปรากฏรอยยิ้มเอ็นดูขึ้นบนใบหน้าคมคาย แววตาหวามหวานหลุบมองคนในอ้

“วะ ว่าน ฟังพี่ก่อน”เสียงท้วงของผู้บุกรุกดึงให้วรัชญาหวนกลับมาโฟกัสที่เหตุการณ์ตรงหน้า เธอรีบกระถดกายถอยหลังจนติดกับหัวเตียง และเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าจะเดินเข้ามาหา เธอก็ตาลีตาเหลือกดีดกายลุกขึ้นยืน คว้าโคมไฟมาถือเป็นอาวุธ“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นว่านฟาดหัวแบะจริง ๆ ด้วย!”วิญญาณหนุ่มชะงักฝีเท้า ถอยร่นทันควัน เพราะถึงเขาจะตายไปแล้วและต่อให้โดนฟาดอีกกี่สิบรอบก็ไม่มีเลือดออก แต่ความจุกความเจ็บมันก็ยังมีเหลือให้รู้สึกอยู่เขาโอดครวญถึงความประหลาดที่หาเหตุผลไม่เจอนี้ในใจ ลูบคลำหน้าอกจุดที่โดนประเคนลูกถีบเข้าเต็มรักป้อย ๆ พลางทำไม้ทำมือ บอกให้หญิงสาววางอาวุธลง“โว้ ๆ ๆ น้องว่าน ใจเย็นก่อนสิครับ”แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเอาเสียเลย เพราะยิ่งเขาแสดงท่าทาง หญิงสาวก็ยิ่งหวาดระแวง ตวัดโคมไฟไปมา หมายจะฟาดเขาเสียให้ได้“เป็นใครจะใจเย็นไหว จู่ ๆ ตื่นมาก็เจอผู้ชายอยู่ในห้อง ถึงว่านจะชอบพี่มาก แต่ก็ใช่ว่าว่านจะดีใจนะที่เจอพี่ในสภาพแบบนี้""....""แล้วนี่พี่เข้ามาในห้องว่านได้ยังไงก่อน ว่านไม่ใช่คนเปิดประตูให้พี่แน่ ๆ ว่านแน่ใจล้านเปอร์เซ็นต์!""....""นะ..นี่ อย่าบอกนะว่า ... พี่ปีนเข้ามาทางระเบียงน่ะ!”เจ

ทั้งที่หวาดกลัวและสับสนแทบตาย ทว่าพอเห็นชายหนุ่มจากไปจริง ๆ วรัชญากลับรู้สึกหวิวโหวงในช่องอกแทนที่จะโล่งอกเธอถลันไปเกาะประตูกระจกแล้วมองลอดออกไปนอกระเบียง พลันใบหน้านวลก็ม่อยสนิทว่างเปล่า ... ไม่มีแม้แต่เงาให้เห็น เขาไปแล้วจริง ๆความจริงกระตุ้นให้ความร้อนไล่ลามขึ้นตามขอบตาฉ่ำรื้นทันควัน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าวูบหนึ่งในใจเธอนึกอยากให้เขายังยืนอยู่ตรงนั้น ที่ข้างนอกนั่น"นี่พี่ ... ทิ้งว่านไปแล้วจริง ๆ เหรอ?"เป็นคำถามที่ไร้คำตอบ เพราะคนตอบไม่อยู่ตรงนั้น วรัญชาชำเลืองมองไปทางระเบียงอีกครั้งก่อนจะตัดใจ รูดผ้าม่านให้เคลื่อนตัวปิดทำไมต้องไปอาลัยอาวรณ์เขาด้วย เป็นแบบนี้มันก็ถูกแล้ว ผีกับคนเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก ..."ใช่ เป็นแบบนี้แหละ ถูกแล้ว" พึมพำไป ก็พยักหน้ากับตัวเองไปเมื่อตั้งสติได้วรัชญาก็สั่งให้ตัวเองลุกไปอาบน้ำแต่งตัว เพราะนอกจากพยายามติดต่อพี่ชายแล้ว วันนี้เธอมีแพลนจะออกไปตามหาร้านอินเตอร์เน็ตเพื่อร่อนใบสมัครงานด้วยแม้จะพก 'เจ้าแก่' เพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยมาด้วย แต่พอไร้สัญญาณอินเตอร์เน็ตมันก็แทบใช้งานอะไรไม่ค่อยได้ส่วนโทรศัพท์ของเธอนั้นเ

วรัชญาเลิ่กลั่กดึงสายตากลับทันควัน มือสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่เอื้อมคว้ากระเป๋าขึ้นมาคล้องบ่าอีกครั้งเพื่อเตรียมหนี ใจก็พร่ำสะกดจิตตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเธอมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแต่แล้วนาทีต่อมาใบหน้าก็ถอดสีซีดเผือกเมื่อพบว่าประตูที่เธอปลดล็อกเองกับมือ มันดันเปิดไม่ออก!ไม่นะ ไม่ พวกแกจะมาขังฉันไว้ในห้องแบบนี้ไม่ได้!วรัชญาพยายามหมุนลูกบิดแล้วกระชากสุดแรง ทว่านอกจากมันจะไม่ได้ผลแล้ว เหงื่อที่เปียกชุ่มยังทำให้มือลื่นหลุด หงายหลังล้มลงกับพื้นครั้นพอตั้งหลักแล้วจะพุ่งเข้าไปพยายามใหม่ เธอก็หลุดหวีดร้องเสียงหลง ลนลานคลานกลับขึ้นมาบนเตียงเมื่อเงาดำพวกนั้นกระจายตัวออกจากมุมมืด พร้อมกับมีตนหนึ่งปราดเข้ามาขวางที่หน้าประตู“ยะ...อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะแช่งให้หมดเลย ไม่อยากไปเกิดใหม่กันหรือยังไง!”แววตาสั่นระริกกวาดมองไปรอบ ๆ แล้วพยายามพูดขู่เพื่อไม่ให้ผีร้ายเข้ามาใกล้เธอกว่าที่เป็นอยู่ ซึ่งมันได้ผลชะงัด! เงาดำบางส่วนหยุดเคลื่อนไหว บางส่วนก็ลอยหายออกไปทางระเบียงเมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงรีบรวบรวมสติ สั่งให้ตัวเองยกมือขึ้นพนมแล้วละล่ำละลักท่องนะโมสามจบ ทว่ายังไม่ทันจะได้เริ่มต้นสวดคาถาที่บิดาสอนสั่งต่

คล้ายว่าก้อนหน่วงในอกพลันสลายหายไปในพริบตา ปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าของวิญญาณหนุ่ม เขาฉวยมือเรียวมากอบกุมแล้วบีบกระชับแน่น“ต่อให้คราวนี้ว่านไล่ พี่ก็จะไม่ไปไหนแล้ว”พร้อมกันนั้นก็เพิ่มแรงบีบที่มือ ราวกับต้องการสื่อให้เธอรับรู้ว่าเขาทั้งจริงใจและจริงจังกับคำมั่นนี้มากแค่ไหน จะไม่ยอมให้ตัวเองพลาดอีกแล้วทำเอาวรัชญาชะงักงัน เพราะถึงแม้เธอจะเป็นลูกสาวคนสุดท้องของบ้าน ทว่าเพราะด้วยฐานะของทางบ้านที่อยู่ในขั้นพอมีพอกินอีกทั้งยังเกิดมาพร้อมสัมผัสพิเศษ ทำให้ที่ผ่าน ๆ มาเธอเติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูที่ค่อนข้างปล่อยให้ช่วยเหลือตัวเองเป็นหลัก ไม่มีใครคอยมานั่งประคบประหงม เอาอกเอาใจดังนั้นเมื่อได้รับการปกป้อง ได้รับคำปลอบประโลมอันแสนอ่อนหวาน แถมมาจากชายในฝันที่เธอเองก็ชอบพอเขาไม่น้อย หัวใจที่พองโตเป็นทุนเดิมจึงทั้งอุ่นวาบ ทั้งฟู่ฟ่อง สุขล้นอย่างบอกไม่ถูกเธออยากให้เขาอยู่กับเธอแบบนี้ไปตลอดจังเลย~เห็นหญิงสาวไม่หือไม่อือ เงียบไปนานเกือบนาที วิญญาณหนุ่มก็เริ่มกระวนกระวายจนนั่งไม่นิ่ง เขาบีบมือแล้วพูดย้ำอีกครั้งราวกับกลัวเธอจะคิดว่ามันเป็นเพียงลมปาก“จริง ๆ นะ พี่จะไม่ไปไหนแล้ว”“อื้อ ว่านรู้แล้ว”เสี