Alle Kapitel von คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: Kapitel 1 – Kapitel 10

เนื่องจากยังไม่รู้ว่าค่ำคืนนี้จะไปจบลงที่ตรงไหน ซ้ำร้ายฝนฟ้าก็ไม่เป็นใจ กระหน่ำซ้ำเติมลงมายังกับฟ้ารั่ว สาวบ้านนอกที่เข้ากรุงมาแล้วหลายหนจึงเลือกนั่งปักหลักอยู่บริเวณป้ายหยุดรถประจำทางนั้นต่อไปเรื่อย ๆจวบจนเวลาล่วงเลยมาใกล้สี่ทุ่มเธอก็ผุดลุกขึ้นยืน จำใจสละเก้าอี้เมื่อมีเจ้าถิ่นเดินอาด ๆ ลากถุงกระสอบมาทวงพื้นที่คืน“สงสัยคืนนี้คงต้องยอมเสียตัง”หลังตั้งใจรอให้ฝนซาจึงค่อยออกเดินทางอีกครั้ง แต่เมื่อมันดูไร้วี่แววเหลือเกินวรัชญาจึงตัดสินใจไปตั้งหลักที่โรงแรมที่ใกล้ที่สุดและราคาอยู่ในระดับที่รับได้เธอหันซ้ายแลขวา มองรถราที่แวะเวียนเข้ามาจอดเทียบใกล้ ๆ อย่างชั่งใจ ใจหนึ่งก็อยากหอบหิ้วกระเป๋าใบโตขึ้นรถเมล์แล้วนั่งไป ทว่าปริมาณคนที่ยืนโหนราวบนนั้นก็ทำเอาเธอนึกท้อครั้นจะลากมันไปใช้บริการรถตู้ปรับอากาศ หางแถวก็ยังยาวเฟื้อยเป็นกิโล หากต้องรอคงไม่แคล้วใช้เวลาเป็นชั่วโมง แถมกระเป๋าก็ใบโตถึงขนาดนี้กลัวจะต้องถูกเรียกเก็บสองที่นั่งดังนั้นหลังยืนละล้าละลังครู่หนึ่งสุดท้ายเธอก็จำใจต้องพึ่งพาเจ้ารถยนต์สีเหลืองคาดเขียวที่ราคาแพงหูฉี่ สวนทางกับค่าแรงขั้นต่ำที่หาได้ในแต่ละวันเสียเหลือเกิน“ไปโรงแรม x ค

ไม่ถึงห้านาทีวรัชญาก็หอบข้าวของทั้งหมดขึ้นมาถึงห้องพัก เธอปรายตาไปมองโถงทางเดินที่ก็เพิ่งเดินผ่านมาแล้วถอนหายใจเหนื่อยหน่ายใช่ว่าจะไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกตาม แต่จะให้ทักเหรอ โนว ๆ กฎข้อแรกของคนมีเซ้นส์คือเห็นอะไร ได้ยินอะไร ก็ห้ามทัก เพราะงั้นตราบใดที่ยังไม่ทำอะไรประเจิดประเจ้อเธอก็จะตีหน้าตาย ทำตัวไม่รู้ไม่เห็นต่อไปมือเรียวยื่นไปผลักบานประตูให้เปิดออกกว้าง ไอเย็นคือสิ่งแรกที่ลอยมาปะทะ ทำเอาขนกายลุกชันน้อย ๆ หากแต่ยังพยายามเก็บอาการดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้อง และเมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติเพิ่มเติมนอกจากไอเย็นยะเยือกแปลก ๆ นี่แล้วเธอจึงค่อยสืบเท้าเข้ามาด้านในภายในห้องขนาดไม่กว้างนัก หากแต่มีเฟอร์นิเจอร์พื้นฐานครบครัน เตียงขนาดห้าฟุตตั้งตระหง่านตรงหน้า ถึงไม่หรูหราแต่สะอาดสะอ้าน ผ้าปูเรียบตึง ไร้ฝุ่นผงกวนใจ"อืม อย่างน้อยก็สมราคา"ความพึงพอใจทอประกายบนดวงตาคู่สวย ด้วยราคาที่จ่ายแบงค์พันแล้วยังมีทอนบวกกับสภาพล็อบบี้เมื่อครู่ทำให้เธอไม่อยากคาดหวังอะไรเท่าไรนัก ขอเพียงสะอาด ปลอดภัยในระดับที่ไม่ใช่ใครก็เปิดเข้าห้องได้ อ้อ ขอแบบไม่มีของแถมที่เธอไม่ต้องการด้วยเอาละ ในเมื่อได้ที่ซุกหัวนอนในคืนนี้

ถึงแม้การลากกระเป๋าเดินทางขนาดยี่สิบแปดนิ้วขึ้นรถประจำทางจะทุลักทุเลอยู่บ้าง ทว่ามันก็ไม่เกินความสามารถของวรัชญาผู้ทนและถึกได้ หลังผ่านการต่อรถถึงสองรอบและใช้บริหารเรือโดยสารไปอีกสามป้าย ในที่สุดเธอก็มาถึงย่านพระรามห้าโดยสวัสดิภาพ"ฮึบ"หญิงสาวส่งเสียงประกอบสลับกับอ้าปากหอบหายใจถี่ ๆ ขณะพยายามทั้งฉุดทั้งกระชากเจ้ากระเป๋าคู่ทุกข์คู่ยากซึ่งตอนนี้เริ่มประท้วงด้วยเสียงล้อที่ส่งเสียงขลุกขลักไปตามฟุตบาทให้ตายเถอะ! งบหมดหรือยังไง ทำไมพื้นมันถึงได้ขรุขระ ไม่ต่างจากถนนลูกรังหน้าบ้านที่เธอจากมาสักเท่าไร เอ๊ะ หรือบางทีมันอาจจะแย่ยิ่งกว่าด้วยซ้ำหวนนึกถึงความทรงจำครั้งก่อนที่เคยเผลอเหยียบพวกมันในช่วงหน้าฝน ทำให้ความสกปรกที่ซุกซ่อนอยู่ด้านในพุ่งพรวดเข้าใส่ ฝากรอยเลอะเป็นด่างดวงบนกางเกงยีนตัวเก่งซึ่งแถมพ่วงมาด้วยกลิ่นเหม็นเน่า เธอก็เบ้หน้า ทำท่าขนลุกขนพองบอกตามตรงว่าหากไม่มีพี่ชายและจำนวนอาชีพที่สามารถสร้างเม็ดเงินให้เธอนำมาจุนเจือครอบครัวได้ล่ะก็ ที่นี่ก็คงไม่มีอะไรดึงดูดใจให้เธอย้ายมาอยู่นานปึก!"อ๊ะ"เสียงคล้ายบางอย่างกระแทกกับปูนดังลั่น พร้อมกันนั้นตัวกระเป๋าก็เกิดเอนเอียง ส่งผลให้ผู้เป็นเจ

"โอเคจ้ะ หนูจะเช่าห้องนี้!"หลังหญิงชรานามว่าอิ่มพาขึ้นมาดูห้องพักที่ไร้ผู้จับจองในตอนนี้ วรัชญาก็ลั่นวาจาขอทำสัญญาแทบจะในทันทีที่เห็นสภาพด้านในตัวห้องพักทั้งกว้างขวางและเย็นสบาย เตียงขนาดห้าฟุตตั้งตระหง่านใกล้กับประตูกระจก ซึ่งสามารถเลื่อนเปิดออกไปยังระเบียงด้านนอก แถมยังหันหน้าไปทางทิศตะวันออกอีกส่วนเฟอร์นิเจอร์นั้นครบครัน ไม่ว่าจะเป็นตู้เสื้อผ้าไม้สีเบจ โซฟาชุดซึ่งสามารถปรับให้เป็นที่ทานข้าวได้ เคาน์เตอร์ครัวขนาดพอเหมาะ แต่ที่น่าเซอร์ไพรส์มากที่สุดเห็นจะอ่างอาบน้ำผู้เช่ารายใหม่ทิ้งตัวลงนอนแผ่หรา สายตากวาดมองไปรอบตัว ยังคงยิ้มไม่หุบ เพราะนอกจากห้องนี้จะถูกใจสุด ๆ ทั้งเรื่องราคา เงื่อนไขการเข้าพักแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ยังดูใหม่เอี่ยมราวกับไม่เคยมีใครเข้าพักมาก่อน"สุด ๆ!"หรือถ้าให้พูดเต็ม ๆ ก็คือที่นี่คือสุด ๆ ไปเลยโว้ย ว่าน! แกนี่แม่งโชคดีฉิบหายแถมดูเหมือนว่าการบังเอิญเจอใบปลิวที่ป้ายรถประจำทาง จะเป็นเรื่องโชคดีเรื่องเดียวที่เธอพบเจอตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าเมืองกรุงมาเลยก็ว่าได้ร่างอรชรดีดดิ้น กลิ้งไปกลิ้งมาด้วยความดีใจ สลับกับจรดปลายจมูกลงสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ คล้ายดอกไม้ชนิดหน

คุณเห็นผมด้วยเหรอ?วอท!! ก็ต้องเห็นอยู่แล้วไหม ไม่งั้นเธอจะวิ่งสี่คูณร้อยมาดึงเขาแบบนี้ทำไม บ้าปะเนี้ยเอ๊ะ หรือว่าเมื่อกี้หัวจะกระแทกพื้นตอนล้มว่าแล้ววรัชญาก็ยกสองมือขึ้นประกบข้างแก้มคนตรงหน้า ก่อนจับพลิกซ้ายพลิกขวา ไล่มองหาบาดแผลที่อาจซุกซ่อนอยู่ตามไรผมเป็นการใหญ่เอ้า ก็ไม่มีแผลนี่หว่า แล้วทำไมพูดจาแปลก ๆพลันความร้อนก็เห่อลามขึ้นบนใบหน้า ลนลานละสองมือออกจากใบหน้าคมคายเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำตาเหลือกลาน อ้าปากค้างราวกับตกใจนักหนาที่เธอจับเนื้อต้องตัว"ขะ ขอโทษ อ๊ะ"แล้ววรัชญาก็ต้องสะดุ้งโหยง กลายเป็นคนตาเหลือก อ้าปากเหวอแทน เมื่อจู่ ๆ อีกฝ่ายดึงมือเธอให้กลับมาวางแปะที่เดิม สีหน้าราวกับคนเพิ่งค้นพบเรื่องราวน่ามหัศจรรย์"คะ..คุณ คุณจับตัวผมได้ด้วย!"มันก็ต้องจับได้เซ่ คนตัวเบ่อเริ่มนะพ่อคุณ!ความตกใจระคนสับสนทำให้ไม่ทันสังเกตเลยว่า นอกจากคำพูดคำจาแล้ว ชายตรงหน้ายังมีผิวกายขาวเซียวและเย็นชืดกว่าคนทั่วไปเธอรีบชักมือกลับ เหล่ตามองคนที่ยังพึมพำถ้อยคำประหลาดนั้นซ้ำไปซ้ำมาแวบหนึ่งก็หยัดกายลุกเดินหนี"เดี๋ยวสิ เดี๋ยว! คุณจะไปไหน?"ประโยคแรกนั้นเป็นการตะโกนมาจากที่ไกล ๆ ทว่าในจังหวะที่ได้ยินประโ