All Chapters of When you FORGET me: Chapter 11 - Chapter 20

42 Chapters

ANG GABI NG AKSIDENTE

“Siya ang nag-utos na patayin ka.” Walang nagsalita. Parang pati hangin sa loob ng lumang hotel ay biglang nawala. Nakatayo sa dulo ng hallway ang tatay ni Adrian. Katabi niya si Lucas. Pareho silang tahimik. Pero sa mukha ng lalaki, walang bakas ng gulat. Sa halip— ngumiti siya. “Sa wakas.” Napahigpit ang hawak ni Adrian sa kamay ko. “Ano'ng sinabi mo?” Tumingin siya sakin. “Naalala mo na.” Tumango ako kahit nanginginig. “Oo.” “Then tell him.” Lumapit siya nang kaunti. “Sabihin mo sa anak ko kung ano talaga ang nangyari.” “Tumigil ka.” Boses ni Adrian. Mababa. Malamig. “Wag mong lalapitan si Jasmine.” Ngumiti ang tatay niya. “Protective ka pa rin.” “Hindi ako natutuwa sa mga laro mo.” “Hindi laro 'to, Adrian.” Tumingin siya sa anak niya. “Matagal na itong katotohanan.” “Bakit mo ko pinapatay?” Tahimik. “Anong ginawa ko sayo?” “Wala.” “Then why?” “Dahil ikaw ang pinakamalaking pagkakamali ko.” Nanigas si Adrian. “Anong ibig mong sabihin?” “Dapat hi

Last Updated : 2026-08-07

PROJECT FORGET ME

Nanigas ako. Nakatayo ang doktor sa harap namin, hawak ang baril, habang dalawang lalaki ang nasa likod niya. Nakawhite coat pa rin siya. Parang ordinaryong doktor lang. Pero sa mga mata niya, walang kahit anong awa. Si Adrian ang unang gumalaw. “Anong ginawa mo sakin?” Ngumiti siya. “Marami.” “Sabihin mo.” “Hindi dito.” “Then saan?” “Sa lugar kung saan nagsimula ang lahat.” Napakunot ang noo ko. “Anong ibig mong sabihin?” Tumingin siya sakin. “Alam mo naman.” Umiling ako. “Hindi.” “Alam mo.” “Hindi ko maalala.” “Exactly.” Humakbang siya palapit. Agad akong hinila ni Adrian sa likod niya. “Wag mo siyang lalapitan.” Tumawa ang doktor. “Protective ka pa rin.” “Tumahimik ka.” “Pareho pa rin.” “Anong ibig mong sabihin?” “Ganyan ka rin bago ka mawala sa sarili mo.” Nanigas si Adrian. “Before?” “Oo.” “Naalala mo ko?” “Mas kilala kita kaysa sa sarili mong pamilya.” Napahigpit ang kamao ni Adrian. “Then tell me everything.” “Hindi pwede.” “Bakit?” “Dahil

Last Updated : 2026-08-07

HUWAG MONG SABIHIN

“Jasmine.” Boses ni Adrian. Hindi ako agad sumagot. Nakatitig lang ako sa phone ko. Sa litrato. Sa lalaking akala ko matagal nang patay. Sa tatay kong nakatayo sa harap ng isang lumang bahay. Buhay. “Anong meron?” Agad kong pinatay ang screen. “Wala.” Napakunot ang noo niya. “Wala?” “Oo.” “Bakit mo tinatago yung phone mo?” “Hindi ko tinatago.” “Jasmine.” Napatingin siya sakin. Alam kong hindi siya naniniwala. “May nag-message sakin.” “Who?” “Unknown.” “Ano'ng sinabi?” “Wala lang.” “Show me.” Umiling ako. “Hindi kailangan.” “Jasmine.” “Adrian, okay lang.” “Hindi ako tanga.” “Hindi ko sinabing tanga ka.” “Then bakit ayaw mong ipakita?” Hindi ako sumagot. Dahil sa mensahe. Huwag mong sabihin kay Adrian. Siya ang susunod. Hindi ko alam kung sino ang dapat kong paniwalaan. Pero isang bagay ang sigurado. May taong gustong ilayo ako kay Adrian. At hindi ko alam kung bakit. “Jasmine.” Mahina ang boses niya ngayon. “May nangyari ba?” Tumingin ako sa kan

Last Updated : 2026-08-07

ANG TUNAY KONG INA

Brrr… brrr… Mahina. Malayo. Parang may tumatawag sakin mula sa isang napakalalim na lugar. Brrr… brrr… “Jasmine.” Napakunot ang noo ko. “Jasmine, gising.” Dahan-dahan kong binuksan ang mata ko. Puting kisame. Malamig na hangin. Amoy gamot. Napapikit ulit ako. “Nasaan ako?” “Safe ka.” Boses ni Adrian. Agad akong napadilat. Nasa tabi ko siya. Maputla ang mukha. May maliit na sugat sa gilid ng noo niya. “Adrian…” “I'm here.” “Nasaan tayo?” “Sa safe house.” “Camille?” Hindi siya sumagot agad. “Adrian?” “Wala siya.” “Dad ko?” “Wala rin.” Napabangon ako. “Anong nangyari?” “Binaril ka.” Napahawak ako sa ulo ko. “Pero buhay ako.” “Oo.” “Who shot me?” “Hindi namin nakita.” “Nasaan si Lucas?” “Naghahanap sa kanila.” “Sa kanila?” Tumango siya. “Sa tatay mo at kay Camille.” Napakunot ang noo ko. “Hindi ko maintindihan.” “Neither do I.” Umupo siya sa tabi ko. “Pero may isang bagay akong sigurado.” “Ano?” “Hindi kita iiwan.” --- Tumayo ako. Bahagya

Last Updated : 2026-08-07

HINDI TAYO MAGKAPATID

WHEN YOU FORGET ME Chapter 15 — Hindi Tayo Magkapatid “Dahil magkapatid kayo.” Paulit-ulit na umikot sa isip ko ang mensahe. Parang may humampas sa dibdib ko. Hindi ako makahinga. Hindi ko maalis ang tingin ko kay Adrian. Nakatayo lang siya sa harap ko. Maputla. Walang emosyon ang mukha. Pero kitang-kita ko sa mga mata niya ang takot. “Adrian…” Hindi siya sumagot. “Sabihin mong hindi totoo.” Tahimik. “Adrian!” Napapikit siya. “Hindi ko alam.” “Hindi mo alam?” “Jasmine…” “Sabihin mong hindi tayo magkapatid.” Huminga siya nang malalim. “Hindi tayo magkapatid.” Napatingin ako sa kanya. “Paano mo nasisiguro?” “Hindi ko alam.” “Then bakit mo sinabi?” “Dahil kilala ko ang tatay ko.” Napailing siya. “Hindi siya gagawa ng ganitong klaseng kasinungalingan para lang takutin tayo.” “Pero may recording.” “May nawawalang parte.” Napatingin kami sa cassette player. “Baka binago ang recording.” “Baka.” “Or…” Hindi ko natapos. “Baka totoo.” Lumapit si Adrian. “Ja

Last Updated : 2026-08-08

ANG LIHIM NI NOAH

“Hindi ako pupunta.” Mahigpit ang pagkakahawak ni Adrian sa kamay ko. “Hindi ka pupunta mag-isa,” dagdag niya. Tumingin ako sa screen ng phone ni Noah. Nandoon si Camille. Nakatali. May dugo sa gilid ng noo. At sa likod niya, nakatayo si Victor Blackwood. Ang lalaking akala ko ay tatay ni Adrian. Ang lalaking sinasabing tunay kong ama. At ngayon, hawak niya ang buhay ni Camille. “May deadline,” sabi ni Noah. “Anong deadline?” tanong ni Lucas. “30 minutes.” “Thirty?” “Thirty.” Napamura si Adrian. “Fuck.” Tumingin siya sakin. “Hindi ka pupunta.” “Adrian—” “Hindi.” “Camille is there.” “Alam ko.” “Then kailangan natin siyang iligtas.” “Ililigtas natin siya.” “Paano?” “May paraan.” Tumawa nang mahina si Noah. “Walang oras para sa perfect plan.” “Then give me your plan.” “Pupunta ako.” Napatingin kaming lahat sa kanya. “Alone.” Umiling si Adrian. “No.” “May tiwala sila sakin.” “Hindi kita kilala.” “Pero kilala kita.” Napakunot ang noo ni Adrian. “Paano

Last Updated : 2026-08-08

ANG LALAKING KAMUKHA KO

“Hello, anak.” Nanigas ako. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga. Ang lalaking nasa harap ko ay nakatingin sakin na parang matagal na niya kong hinihintay. At ang mukha niya— parang tinitingnan ko lang ang sarili ko sa salamin. Parehong mga mata. Parehong hugis ng ilong. Parehong maliit na marka sa gilid ng kilay. “Who are you?” Mahina ang boses ko. Ngumiti siya. “Hindi mo na ba ko nakikilala?” Napaatras ako. Agad akong hinila ni Adrian palayo sa kanya. “Wag mo siyang lalapitan.” Tumawa ang lalaki. “Adrian.” Nanlamig ang mukha ni Adrian. “Paano mo alam pangalan ko?” “Kilalang-kilala kita.” “Who the hell are you?” Hindi siya sumagot. Sa halip, tumingin siya sakin. “Jasmine.” “Wag mo kong tawagin sa pangalan ko.” “Bakit?” “Dahil hindi kita kilala.” Napangiti siya nang mapait. “Hindi mo ko kilala dahil pinilit nilang burahin lahat.” “Anong ibig mong sabihin?” Lumapit siya ng isang hakbang. Agad namang humarang si Adrian. “Stay there.” “Protective ka

Last Updated : 2026-08-09

ANG PANGAKONG DAPAT HINDI SINIRA

“Adrian!” Bumagsak siya sa harap ko. “ADRIAN!” Agad akong lumuhod at sinalo siya. “Adrian, please!” May dugo sa tagiliran niya. “Shit!” Sigaw ni Lucas. “Everyone, get down!” BANG! Isa pang putok ang umalingawngaw. Napayuko kami. Hinila ako ng uncle ko palayo. “Jasmine, move!” “Hindi! Si Adrian!” “Buhay siya!” “Adrian!” Dumilat siya nang bahagya. “Jasmine…” “I'm here.” Nanginginig ang kamay ko habang hinahawakan ang mukha niya. “Wag kang matutulog.” “I'm not…” Huminga siya nang mabigat. “I'm not going anywhere.” “Sinungaling ka.” Napaluha ako. “Dugong-dugo ka na.” Ngumiti siya ng mahina. “Hindi pa naman ako patay.” “Wag kang magbiro.” “Sorry.” --- Vroom! Mabilis ang takbo ng sasakyan. Nasa likod kami ni Adrian. Nakatagilid siya sa upuan, habang pinipisil ni Lucas ang sugat niya gamit ang tela. “Hindi malalim.” Sabi ni Lucas. “Sure?” “Tumagos lang sa gilid.” “Then bakit ang daming dugo?” “Dahil dugo yan, Jasmine.” “Hindi nakakatulong.” “Sorry.”

Last Updated : 2026-08-10

ANG LOCKER SA LUMANF ISTASYON

Vroom… Tahimik ang buong sasakyan. Nakatingin lang ako sa bintana habang unti-unting lumalayo ang mga ilaw ng siyudad. Sa kamay ko, mahigpit kong hawak ang maliit na susi na ibinigay ng uncle ko. Isang simpleng susi. Pero pakiramdam ko, hawak nito ang buong buhay ko. “Jasmine.” Napalingon ako kay Adrian. “Hmm?” “Okay ka lang?” “Hindi ko alam.” “Takot?” “Oo.” Hindi niya ako pinilit magsalita. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko. “Kasama mo ko.” Napatingin ako sa mga kamay namin. “Adrian…” “Hmm?” “Paano kung iba ang makita natin?” “Then tatanggapin natin.” “Paano kung masakit?” “Then sasamahan kita.” “Paano kung tungkol sa atin?” Tumahimik siya. “Then aalamin natin.” Napangiti ako nang kaunti. “Hindi ka ba napapagod?” “Sa'yo?” “Oo.” Umiling siya. “Hindi.” --- Screech! Huminto ang sasakyan sa tapat ng lumang train station. Halos wala nang tao. May ilang ilaw na kumikislap sa malayo. Flick. Flick. “Dito?” Tanong ni Lucas. Tumango ako. “Oo.” Bumab

Last Updated : 2026-08-11

ANG GABI NA NAKALIMUTAN KO

“Hindi mo na siya mamahalin.” Paulit-ulit sa isip ko ang sinabi ni Elena. Nakatayo siya sa gitna ng ulan, habang si Victor ay nasa likod niya, hawak ang baril. At si Adrian— nasa tabi ko. Tahimik. “Mom…” Mabilis akong lumapit. “Wag!” Sigaw niya. “Jasmine, wag kang lalapit!” Huminto ako. “Bakit?” “Dahil may ginagawa silang laro.” “Anong laro?” Tumingin siya kay Adrian. “Hindi siya ang dapat mong katakutan.” Napatingin ako kay Adrian. “Then who?” Bago pa siya makasagot— BANG! Napatigil ako. Bumagsak ang isang ilaw sa tabi namin. “Run!” Sigaw ni Lucas. Agad akong hinila ni Adrian. Tap! Tap! Tap! Tumakbo kami papasok sa lumang hallway. “Mom!” “Jasmine!” Narinig ko ang sigaw niya sa likod. Pero hindi ako makabalik. May mga yabag. Tap! Tap! Tap! “Keep moving!” Sigaw ni Adrian. “Pero si Mom!” “Babalikan natin siya!” “Promise?” “Promise.” --- Pagdating namin sa dulo ng hallway— BANG! May taong humarang. Isang lalaki. Naka-itim. May hawak na baril.

Last Updated : 2026-08-12

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP