All Chapters of When you FORGET me: Chapter 31 - Chapter 40

“TARGET: JASMINE REYES.”“REASON: SHE MUST REMEMBER WHO SHE REALLY IS.”Ilang segundo akong nakatitig sa monitor.Parang ayaw gumana ng isip ko.“Who I really am?”Mahina kong tanong.“Anong ibig sabihin nun?”Walang sumagot.Biglang—BANG!Umuga ang buong silid.“Go!”Sigaw ni Adrian.Hinawakan niya ang kamay ko.“Ethan!”Niyakap ko agad ang anak ko.“Anak, dito ka sakin.”“Mommy, natatakot ako.”“Wag kang matakot. Kasama mo ko.”BANG!May isa pang pagsabog sa labas.Bumagsak ang ilang gamit.CRASH!“May ibang daan!”Sigaw ni Lucas.Tumakbo kami papunta sa kabilang hallway.Tap! Tap! Tap!Hawak ko si Ethan habang si Adrian nasa tabi ko.“Jasmine!”“I'm here!”“Bilis!”Pagliko namin—may tatlong armadong lalaki.“Stop!”Itinutok nila ang baril.Napaatras ako.Agad tumayo si Adrian sa harap namin.“Back off.”“Drop your weapon.”“Hindi.”Click!Nagkatinginan sila.Biglang—BANG!Tumama ang bala sa pader.“Run!”Sigaw ni Noah.Hinila ako ni Adrian.Slam!Isinara ni Lucas ang isang pinto

“Si Adrian ang unang subject ng Project Forget Me.”Parang biglang nawala ang tunog sa buong silid.Nakatitig ako sa monitor habang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ang sinabi ni Gabriel.Unang subject.Napatingin ako kay Adrian.Hindi siya gumagalaw.“Adrian…”Hindi siya sumagot.“Alam mo ba 'to?”Umiling siya.“Hindi.”“Sigurado ka?”“Oo.”Lumapit ako sa kanya.“Then bakit parang hindi ka nagulat?”Tumingin siya sakin.“Dahil…”Huminto siya.“…may mga bagay akong naaalala.”“Anong bagay?”“Isang kwarto.”“Anong kwarto?”“Puting-puti.”Huminga siya nang malalim.“May ilaw sa taas. Malakas. Sobrang sakit sa mata.”Napahawak ako sa kamay niya.“Then?”“May mga taong nakapaligid sakin.”“Doctors?”“Hindi ko alam.”“May sinabi sila?”Pumikit siya.“May narinig akong boses.”“Kanino?”“Kay Gabriel.”Napalingon ako sa kanya.“Dad?”Tumango siya.“Sinabi niya…”Huminto siya.“…‘Wag kang matakot, Adrian. Para sa ikabubuti mo 'to.’”Nanlamig ako.“Dad…”Tumingin si Gabriel sa amin.“Adrian

“Si Ethan ang tunay na dahilan kung bakit nagsimula ang Project Forget Me.”Paulit-ulit na umikot ang mga salitang iyon sa isip ko.Hindi ako makagalaw.Hindi ako makahinga nang maayos.Tinitigan ko ang anak ko.Si Ethan.Tahimik siyang nakatayo sa tabi ni Elena, walang kaalam-alam sa lahat ng nangyayari.“Mommy?”Mahina niyang tawag.Napatingin ako sa kanya.“Come here, anak.”Tumakbo siya papunta sakin.Tap! Tap! Tap!Yumakap siya sa bewang ko.Mahigpit ko siyang niyakap.“Mommy…”“I'm here.”“Bakit ka umiiyak?”Pinunasan ko agad ang luha ko.“Wala.”“Sinungaling ka.”Napangiti ako kahit masakit.“Mana ka sa daddy mo.”Napatingin siya kay Adrian.“Daddy?”Lumapit si Adrian.“Yeah, buddy?”“May masama ba sakin?”Nanigas ako.“Wala.”Sabi ni Adrian.“Walang masama sayo.”“Pero bakit lahat sila takot sakin?”Napatingin kami sa isa't isa.Walang makasagot.Lumapit si Gabriel.“Hindi sila takot sayo.”“Then bakit ako nasa laboratory?”Tahimik.“Bakit may pangalan ko sa computer?”Wala pa

“Ako.”Parang biglang tumigil ang mundo.Tinitigan ko ang batang Jasmine.Hindi ko alam kung ano ang mas masakit—ang sinabi niya o ang katotohanang parang may parte sakin na naniniwala sa kanya.“Ako ang pumatay sa sarili kong ina.”Paulit-ulit sa isip ko ang mga salita niya.“Hindi.”Umiling ako.“Hindi pwede.”Tahimik lang siya.“Jasmine…”Hinawakan ni Adrian ang kamay ko.“Huminga ka.”“Hindi ako makakahinga kung hindi ko alam ang totoo.”Tumingin ako sa batang Jasmine.“Sabihin mo sakin.”“Hindi mo gugustuhin.”“Wala na kong pakialam.”“Meron.”“Hindi.”Tumulo ang luha ko.“Gusto kong malaman.”Huminga siya nang malalim.“Then kailangan mong makita.”---Biglang nag-vibrate ang bracelet ko.Bzzzt… bzzzt…Napatingin ako dito.Umiilaw ang maliit na pendant na J.“Anong nangyayari?”Tanong ni Adrian.“Hindi ko alam.”Lumapit ang batang Jasmine.“Memory trigger.”“Paano mo alam?”“Dahil sakin galing yan.”Hinawakan niya ang pendant.Click.Biglang umilaw.At—FLASH.Isang hallway.May

WHEN YOU FORGET MEChapter 40 — Ang Alaala ni AdrianBANG!“ADRIAN!”Napahiyaw ako.Tumakbo ako papunta sa kanya.Tap! Tap! Tap!“Adrian!”Nakaluhod siya sa sahig.May dugo sa balikat niya.“Adrian, tingnan mo ko!”Napatingin siya sakin.“I'm okay.”“Sinungaling ka!”Hinawakan ko ang sugat niya.“Tinamaan ka!”“Gasgas lang.”“Gasgas?! May dugo!”Napangiti siya kahit nahihirapan.“Mas gusto ko yong galit ka kaysa umiiyak.”“Bwisit ka.”Napaluha ako.“Akala ko…”“Hindi ako aalis.”Hinawakan niya ang kamay ko.“Hindi kita iiwan.”Biglang umilaw ang pulang emergency light.BEEP. BEEP. BEEP.Napatingin kami sa paligid.Nakatayo si Victor sa dulo ng hallway.Hawak pa rin niya ang baril.“Hindi ko siya pinapatay.”