All Chapters of When you FORGET me: Chapter 1 - Chapter 10

Brrr… brrr… Napadilat ako nang marinig ang tunog ng phone ko. Madilim pa ang kwarto. Saglit akong nakatitig sa kisame bago ko tuluyang naalala ang nangyari kagabi. Siya. Si Adrian. Napapikit ako. “Shit…” Bumalik lahat ng alaala. Ang ballroom. Ang babaeng kasama niya. Ang tanong niya. “Have we met before?” At ang pinakamasakit— “Hindi kita kilala.” Napabuntong hininga ako at kinuha ang phone ko. 7:12 A.M. May 19 missed calls. Lahat galing kay Mia. “Grabe naman 'to.” Tumunog ulit ang phone. Brrr… brrr… Sinagot ko. “Hello?” “SA wakas!” Napangiwi ako at inilayo ang phone sa tenga ko. “Ang aga-aga, Mia.” “Ang aga? Alas-siyete na!” “Exactly. Ang aga.” “Hindi ka ba natulog?” “Natulog.” “Sigurado?” “Oo.” “Hindi ka umiyak?” Tumahimik ako. “Jasmine?” “Hindi.” “Sinungaling.” Napabuntong hininga ako. “Konti lang.” “Alam ko.” Tahimik siya sandali. “Paano nangyari?” Napatingin ako sa kisame. “Hindi niya ko naalala.” Walang sagot. “Jasmine…” “Alam mo yun

“...mahal pa rin kita ngayon?” Hindi ako agad nakasagot. Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Wala akong naririnig kundi ang sarili kong paghinga. At ang malakas na kabog ng puso ko. Thump. Thump. Thump. Nakatitig lang ako kay Adrian. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Dahil ilang taon kong hinintay na marinig ulit mula sa kanya ang mga salitang iyon. Pero hindi ganito. Hindi habang hindi niya pa rin ako naaalala. Hindi habang may ibang babaeng naghihintay sa kanya. “Hindi mo alam kung ano yung sinasabi mo,” mahina kong sagot. “Alam ko.” “Hindi.” “Jasmine—” “Hindi mo ko mahal.” Napakunot ang noo niya. “Paano mo nasabi?” “Dahil kung mahal mo ko, maalala mo sana ako.” Tumahimik siya. Nakita kong bahagyang nagbago ang ekspresyon niya. Masakit. Pero hindi ako maaaring maawa. Hindi ngayon. Tumayo ako. “Kailangan ko nang umuwi.” “Sandali.” Hinawakan niya ang braso ko. Napatingin ako sa kamay niya. Agad niya akong binitawan. “Sorry.”

“Camille…” Halos pabulong na lumabas sa bibig ni Adrian ang pangalan niya. Nakatitig pa rin siya sa litrato. Si Camille. Kasama ang isang lalaki na hindi namin kilala. At ang date? Isang araw bago ang aksidente. Hindi ako nagsalita. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Sa unang pagkakataon, nakita kong parang hindi alam ni Adrian kung sino ang dapat niyang paniwalaan. “Jasmine.” “Hmm?” “May idea ka ba kung sino yung lalaki?” Umiling ako. “Wala.” “Sigurado ka?” “Oo.” Tinitigan niya ulit ang litrato. “Bakit kasama niya si Camille?” “Baka kaibigan.” “Hindi.” Napatingin ako sa kanya. “Paano mo nasabi?” “Kilalang kilala ko si Camille.” Napangiti ako ng mapait. “Sigurado ka bang kilala mo siya?” Tahimik siya. Alam kong tumama sa kanya yung sinabi ko. Pero hindi ko naman sinadya. O baka… Medyo sinadya ko. “Sorry.” “Hindi.” Umiling siya. “May point ka.” Ibinaba niya ang phone. “Babalik tayo sa office.” “Bakit?” “Kailangan kong kausapin si Camille

“Kung gusto mong mabuhay si Adrian…” Humigpit ang kamay sa bibig ko. “…sumama ka sakin.” Nanigas ang buong katawan ko. Si Camille. Hindi ako makapagsalita. Hindi ko alam kung paano siya nakarating dito. Hindi ko rin alam kung nasaan si Adrian. Ang huli kong nakita, hinabol niya si Lucas papunta sa likod ng simbahan. “Camille…” Mahina kong sambit. “Shhh.” Inilapit niya ang mukha niya sa tenga ko. “Wag kang maingay.” Sinubukan kong tanggalin ang kamay niya sa bibig ko. Pero mas hinigpitan niya. “Mas mabuti kung susunod ka sakin.” Umiling ako. “Kung ayaw mong sumama…” Huminto siya. “Pwede kong tawagin yung mga kasama ko.” Nanlaki ang mata ko. Mga kasama? Ibig sabihin, hindi lang siya ang nandito. Pinilit kong huminga. “B-bitawan mo ko.” Unti unti niyang inalis ang kamay niya. “Good girl.” Agad akong lumayo. “Anong ginagawa mo dito?” “Dapat ako ang nagtatanong sayo.” “Nasaan si Adrian?” “Safe siya.” “Nasaan?” “Sinabi kong safe siya.” “Hindi ako naniniwala

“Anak…” Parang tumigil ang mundo. Walang gumalaw. Walang nagsalita. Tanging mahinang tunog ng ulan ang naririnig sa labas. Pat… pat… pat… Nakatayo si Adrian sa harap ng hagdan, nakatitig sa babaeng ilang taon niyang inakalang patay na. Hindi siya kumukurap. Hindi rin siya humihinga nang maayos. “Mom?” Halos pabulong niyang tanong. Hindi gumalaw ang babae. Tumulo lang ang luha niya. “Adrian…” Napaatras siya. “Hindi.” Umiling siya. “Hindi pwede.” “Anak…” “Patay ka na.” Nanginginig ang boses niya. “Sinabi nilang patay ka na.” “Alam ko.” “May libing.” “Alam ko.” “May kabaong.” “Alam ko.” “Then paano?” Dahan-dahan siyang bumaba sa hagdan. Tap. Isa. Tap. Dalawa. Hanggang sa makarating siya sa ibaba. “Hindi ako namatay.” “Then bakit?” “Dahil pinaniwala ko silang patay na ko.” “Bakit?” Hindi siya sumagot. “Bakit?” Mas malakas na ang boses ni Adrian. “Bakit mo ko iniwan?” Napayuko ang babae. “Dahil kailangan.” “Bullshit!” Napapitlag ako. “Adrian…”