Todos los capítulos de When you FORGET me: Capítulo 21 - Capítulo 30

“Finally.” Itinaas ni Lucas ang baril. Nanigas ako. “Lucas…” Hindi siya gumalaw. “Bakit?” Mahina ang boses ko. “Bakit mo ginagawa 'to?” Ngumiti siya nang malamig. “Dahil matagal ko nang hinihintay na maalala mo.” “Hindi kita naiintindihan.” “Hindi mo kailangan.” Lumapit si Adrian at humarang sa harap ko. “Put the gun down.” Tumawa si Lucas. “Still protecting her.” “Lucas.” “Adrian.” Nagkatinginan sila. “Alam mo ba kung ilang taon kong hinintay ang araw na 'to?” “Wala akong pakialam.” “Dapat meron.” “Hindi.” “Dahil sa kanya, nawala ang lahat.” Napatingin siya sakin. “Dahil kay Jasmine.” “Wag mo siyang idamay.” “Lagi mong ginagawa yan.” “Dahil wala siyang kasalanan.” “Wala?” Tumawa siya. “Hindi mo alam ang ginawa ng pamilya niya.” “Hindi niya kasalanan ang kasalanan ng mga magulang niya.” “Pero ikaw…” Itinutok niya ang baril kay Adrian. “…pinili mo pa rin siyang protektahan.” “Gagawin ko ulit.” Napaluha ako. “Adrian…” “Stay behind me.” “Pero—” “Pl

“Dad?”Halos pabulong ang pagkakasabi ni Adrian.Hindi ako makagalaw.Hindi rin makagalaw si Lucas.Pati si Noah, biglang nanahimik.Ang lalaki sa doorway ay nakatayo lang, parang walang nangyari.Parang hindi namin siya nakitang mamatay.Parang hindi namin buong buhay na inisip na patay na siya.Si Victor.Buhay.“Hello, son.”Tumayo si Adrian sa harap ko.“Wag kang lalapit.”Ngumiti si Victor.“Hindi pa rin nagbabago.”“Akala ko patay ka.”“Maraming tao ang akala nun.”“Bakit?”“Dahil kailangan.”“Para saan?”Tahimik siya.Tumingin siya sakin.“Para makalimutan ka niya.”Nanlamig ako.“Me?”Tumango siya.“Dahil ikaw ang dahilan kung bakit muntik nang mawala ang lahat.”“Hindi ko naiintindihan.”“Hindi mo talaga maiintindihan hangga't hindi bumabalik lahat ng alaala mo.”Lumapit si Adrian.“Anong ginawa mo kay Jasmine?”“Nothing.”“Sinungaling ka.”“Adrian.”Boses ni Elena.“Wag.”Napalingon si Victor sa kanya.“Matagal na kitang hinahanap.”“Akala ko tapos na tayo.”“Hindi pa.”“Vic

“Ang Adrian na minahal mo…”Huminto siya.“…namatay 15 years ago.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.“Ano?”Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.“Hindi.”Umiling ako.“Hindi pwede.”Lumapit si Adrian.“Jasmine…”“Wag.”Napaatras ako.“Wag mo muna kong hawakan.”Tumigil siya.“Hindi ako naniniwala.”“Alam ko.”“Hindi ikaw ang taong minahal ko?”“Hindi totoo yun.”Napatingin ako sa kanya.“Then explain.”Huminga siya nang malalim.“May isang bagay na hindi ko sinabi sayo.”“Again?”“Hindi dahil gusto kitang lokohin.”“Pero nagsinungaling ka.”“Oo.”“Then tell me the truth.”Tahimik siya.Hanggang magsalita si Victoria.“Hindi siya ang namatay.”Napatingin ako sa kanya.“Then bakit niya sinabi?”Ngumiti siya.“Dahil gusto kong makita kung maniniwala ka.”“Anong laro na naman 'to?”“Hindi laro.”Lumapit siya sa computer.“Project Forget Me was created to erase identities.”Pinindot niya ang isang file.Click.Lumabas ang dalawang pangalan.SUBJECT A — JASMINE R

“May kailangan akong sabihin tungkol sa anak mo.” Parang hindi ako makahinga. “Anak?” Napatingin ako kay Adrian. Hindi rin siya makapagsalita. Si Gabriel naman ay nakatayo sa doorway, hawak ang baril ng lalaking kasama niya. “Dad…” Mahina kong tawag. Tumingin siya sakin. “Jasmine.” Tumulo ang luha niya. “I'm sorry.” “Bakit mo sinabi na may anak ako?” “Dahil totoo.” Umiling ako. “Hindi.” Lumapit si Adrian. “Gabriel, explain.” “Hindi dito.” “Then where?” “Sa lugar na ligtas.” “Hindi kami aalis hangga't hindi mo sinasabi.” Tumahimik si Gabriel. Tumingin siya sakin. “May anak ka.” Napahawak ako sa tiyan ko. “Pero…” “Hindi mo siya nawala.” “Then nasaan siya?” Hindi agad sumagot si Gabriel. At sa katahimikan na yun— mas lalo akong kinabahan. “Nasaan ang anak ko?” Huminga siya nang malalim. “Buhay.” --- Napaupo ako sa gilid ng mesa. “Buhay…” Paulit-ulit kong bulong. “Buhay ang anak ko?” Tumango si Gabriel. “Pero nasaan siya?” “Hindi ko pwedeng sabihin

“Pati ang anak namin.”Paulit-ulit kong naririnig sa isip ko ang sarili kong sinabi.Nakatayo si Ethan sa tabi ko, mahigpit ang hawak sa kamay ko.“Mommy”Napayuko ako.“Hmm?”“Galit ka ba?”Umiling ako kahit nangingilid ang luha ko.“Hindi sayo.”“Then kanino?”Tumingin ako sa monitor.Kay Evelyn.“Sa mga taong gumawa nito.”Lumapit si Adrian.“Jasmine.”“Hmm?”“May kailangan tayong malaman.”“Alam ko.”“Hindi lang tayo ang may koneksyon sa Project Forget Me.”Tumingin siya kay Ethan.“Siya rin.”“Pero paano?”“Hindi ko alam.”Biglang nag-on ang isa pang monitor.Beep.Lumabas ang isang lumang medical file.ETHAN REYES-BLACKWOODSTATUS: ACTIVENapakunot ang noo ko.“Active?”Sabi ni Noah.“Parang subject.”“Hindi siya subject.”Sabi ko agad.“Anak ko siya.”Tumango si Adrian.“Hindi natin siya ibibigay.”Biglang tumawa si Evelyn sa speaker.“Hindi niyo naman siya kailangang ibigay.”Napatingin kami.“Bakit?”“Dahil hindi niyo siya kayang ilabas.”“Try us.”“Adrian”Mahina kong sabi.