Alle Kapitel von THE CONTRACT BECAME MY WHOLE LIFE : Kapitel 11 – Kapitel 20

Hindi pa man tuluyang nawawala ang init ng yakap ni Michael sa akin, kinabukasan ay maaga pa lang ay nasa opisina na kami ng pundasyon. Akala namin ay payapa na ang lahat—na ang bawat umaga ay gugugulin na lamang namin sa pagpaplano at pagtulong. Ngunit mali kami. Dahil kung tapos na ang laban sa labas, nagsisimula pa lamang ang pagharap sa mga bagay na matagal nang nakatago sa loob ng aming mga puso.Isang email ang dumating bago pa sumikat ang araw. Walang pangalan ng nagpadala, walang lagda—ngunit ang laman ay sapat na para patigilin ang tibok ng aming mga puso. Isang larawan. Isang petsa. At isang lugar na akala namin ay hindi na muling babanggitin kailanman.“Tingnan mo ito,” sabi ni Michael habang inilalagay ang telepono sa ibabaw ng mesa. Matigas ang kanyang mukha, ngunit nakita ko ang bahagyang panginginig ng kanyang panga. “Ito ang araw na namatay si Elena.”Tiningnan ko ang petsa. Tama. At ang larawan… litrato ito ng sasakyang nasunog, ng mga labi ng bakal at usok na tila na

Nang tuluyan nang mawala ang tunog ng sasakyan niya sa layo, parang biglang humupa rin ang lahat ng lakas na mayroon ako. Napaupo ako sa gilid ng kama — ang kama na ilang sandali pa lamang ay saksi sa aming mga halik at pangako — at hinawakan ko nang mahigpit ang kumot na nakabalot pa rin sa akin. Walang tunog sa loob ng silid. Walang tawag. Walang mensahe. Tanging ang sarili kong paghinga — mabigat, hindi pantay — at ang isang katotohanang biglang tumambad sa akin nang mas malaki kaysa sa anumang naramdaman ko kanina.Mahal ko na siya.Hindi ko na maitatanggi sa sarili ko. Hindi na ito paghanga lamang. Hindi na ito paggalang o pagtanggap ng tungkulin. Ito ay pag-ibig — buo, totoo, at nakakatakot na totoo. Dahil kasabay ng pagtanggap ko sa katotohanang iyon ay ang isa pang mas mabigat na katotohanan na pilit kong nilalabasan ng daan ngunit laging bumabalik:Kontrata lang ang simula namin.Isang piraso ng papel. Mga lagda. Mga kondisyon. Mga inaasahan. Iyon ang pundasyon kung saan naka

Lumabas ako ng silid na iyon nang parang lumalabas ako mula sa bangungot na akala ko ay tapos na. Ang bawat hakbang ko ay mabigat, tila nakatali ang mga paa ko sa sahig na ayaw akong pakawalan. Ang hangin na dati ay mainit at komportable kapag nasa paligid ko siya, ngayon ay tila malamig at hindi na makapagbigay ng kapanatagan.Kapalit. Isa lang akong kapalit.Ang mga salitang iyon ay umuulit-ulit sa aking isipan, mas malakas pa kaysa sa tibok ng puso ko na tila gustong kumawala sa aking dibdib. Pumunta ako sa balkonahe, doon kung saan madalas kaming magkausap at magtawanan, doon kung saan akala ko ay unti-unti kaming nabubuo bilang kami — hindi bilang siya at ang kanyang alaala, kundi bilang tayo. Ngayon, nakatayo ako doon nang mag-isa, hawak ang malamig na bakal ng rehas, at pinagmasdan ko ang siyudad na tila walang kaalam-alam sa mundo kong gumuho kanina lamang.Ilang sandali pa, narinig ko ang pagbukas ng pinto sa likuran ko. Hindi ko siya nilingon. Alam ko na kung sino iyon. Ang

Hanggang kailan ko pa ba panghahawakan ang bawat salitang binitiwan niya? Hanggang kailan ko pa ba itatago sa sarili ko na ang lahat ng ito — ang bawat haplos, bawat pangako, bawat pagtingin na sinabi niyang para lamang sa akin — ay nakatayo sa ibabaw ng isang pirasong papel na may petsang nakasulat na sa dulo?Isang kontrata. Iyon lang talaga ang pinagbubuklod sa amin. Hindi sumpaan sa harap ng Diyos. Hindi pangakong walang hanggan. Kundi isang kasunduan na nilagdaan namin dahil kailangan niya ng asawa — isang taong magpapanggap na kanyang kabiyak sa harap ng lahat ng taong nakapaligid sa kanya, upang maprotektahan ang kanyang posisyon, ang kanyang negosyo, ang kanyang pamilya. At may itinakdang panahon. May araw na nakalagay doon — malapit na, mas malapit pa kaysa sa inaakala ko — kung kailan magwawakas na ang lahat. Kung kailan matatapos na ang pagpapanggap. Kung kailan magiging estranghero na ulit kami gaya ng dati.Paulit-ulit kong binibilang ang mga araw na natitira. Hindi sa ka

Hindi ako mapakali buong umaga. Ilang beses kong tiningnan ang orasan sa pader ng aming tahanan — isang maluwag at modernong mansyon sa isang eksklusibong subdibisyon kung saan ang bawat bahay ay nakatayo nang may dignidad at pribadong espasyo. Ang bawat sulok ng aming tahanan ay sumasalamin sa tagumpay na aking pinaghirapan sa loob ng mahabang panahon: matataas ang kisame, makintab ang sahig, at puno ng magagandang kagamitan na akala ko noon ay sapat na upang punuin ang anumang kakulangan sa buhay ko.Ngunit ngayong araw, wala sa mga iyon ang nakakapagbigay sa akin ng kapayapaan. Dahil ngayong araw — ang araw na nakasulat sa kontrata — ang dapat sana ay katapusan ng aming kasunduan.Nakita ko si Perlas sa salamin ng aming silid habang inaayos niya ang kanyang sarili. Simple lang ang kanyang suot ngunit laging angkop sa kanya — walang labis na palamuti, walang pagyayabang, ngunit ang kanyang presensya ay sapat na upang pagandahin ang anumang lugar na kanyang kinaroroonan. Tatlong taon