Ang biyahe pauwi ay tahimik — hindi ang katahimikang mabigat, kundi ang katahimikang puno ng pag-asa. Hawak-hawak ko ang kamay ni Michael habang nagmamaneho siya, at paminsan-minsan ay sumisilip ako sa kanya — nakangiti, payapa, at puno ng pagmamahal. Ang kabilang kamay ko ay nakapatong sa aking tiyan — doon, ang munting buhay na unti-unting lumalaki sa loob ko, ang buhay na mag-uugnay sa aming dalawa nang mas matibay pa kaysa dati.“Mahal na mahal kita, Perlas…” bulong niya nang hindi tumitingin sa akin, pero alam kong para sa akin iyon — para sa akin, at sa batang nasa aking sinapupunan.“Mahal na mahal din kita, Michael…” sagot ko, at idinikit ko ang aking ulo sa kanyang balikat. “At mahal na mahal din namin ikaw — ako, at ang iyong anak.”Sa sandaling iyon, alam ko — tapos na ang panahon ng pagdududa at takot. Dumating na ang panahon ng pag-asa, pagmamahal, at pamilya. At anuman ang mangyari sa hinaharap — handa na ako. Dahil hindi na ako nag-iisa. Nasa akin ang lahat — ang taong
Última actualización : 2026-08-24 Leer más