All Chapters of THE CONTRACT BECAME MY WHOLE LIFE : Chapter 1 - Chapter 7

Parang dinudulag ako sa liwanag ng malalaking chandelier pagtapak ko pa lang sa grand ballroom ng Gray Corporation. Everywhere I looked, puro tao—nakasuot ng mamahaling gown at pormal na suit, nag-uusap nang mahinahon pero puno ng kumpiyansa, hawak ang baso ng alak na mas mahal pa kaysa sa kinikita ng pamilya ko sa loob ng tatlong buwan. Ang simpleng damit na suot ko ay parang sobrang luma at kulang sa ganda kumpara sa kanila. Ang tibok ng puso ko ay sobrang bilis, parang anumang oras ay tutalsik na ito palabas ng dibdib ko.Ako si Perlas Mae Casidsid. At ngayong gabi, hindi ako naririto para magdiwang o makipagkilala sa mga makapangyarihan. Narito ako para humingi ng tulong.Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang magsimulang magkagulo ang lahat. Ang kumpanya ng tatay ko na pinaghirapan niya ng tatlumpung taon—bumagsak nang biglaan. Isang malaking proyekto ang nagkaproblema, biglang umatras ang mga namumuhunan, at ang utang ay sunod-sunod na dumating hanggang sa umabot na sa bundok.

Ilang linggo na ang nakalipas mula noong insidente sa charity event, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin maalis sa isip ko ang bawat salitang binitiwan niya. “Ang babaeng katabi ko ay higit pa sa nakikita ng mata mo… ikaw pala ang mababaw sa aming dalawa.” Paulit-ulit iyon na umuulit sa isip ko habang nakahiga ako sa kama ko, hawak ang kumot hanggang sa aking baba. Akala ko noon ay kontrata lang, mukha lang, at panlabas na anyo ang batayan ng lahat. Pero paanong… bakit parang nag-iiba na ang lahat? Bakit parang ang pagitan naming dalawa ay unti-unti nang lumiliit kahit na wala pa namang nagbabago sa nakasulat sa papel?Dahil sa papalapit na anibersaryo ng kumpanya ng pamilya ko—ang kumpanyang tinulungan niya muling itayo—kailangan naming dumalo sa isang pribadong salu-salo. Mas maliit lang ito kumpara sa ibang okasyon, pamilya at malalapit na kasosyo lamang. Pero pagkatapos ng gabi na puno ng pagbati, pasasalamat, at pagpapakita ng pagkakaisa, hindi namin agad umuwi. Isang mahabang b

Hindi pa tuluyang tumitigil ang pagkabog ng dibdib ko habang nakaupo kami sa biyahe pauwi. Sinubukan kong ayusin ang lahat sa isip ko, pero parang magulo pa rin. Bakit ngayon lang? Bakit sa oras na parang nagkakaintindihan na kami? Ang daming tanong, pero ang pinakamabigat ay nananatili: Totoo bang dahil lang sa kahawig ako kaya ako napili?Napansin ni Michael ang pagkabagabag ko. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko habang nakatingin sa daan. “Alam kong marami kang iniisip ngayon, Perlas. At naiintindihan ko kung bakit. Pero maniwala ka sa akin—kahit ano pa man ang dahilan noong umpisa… nagbago na ang lahat. Ikaw ang kasama ko ngayon. Ikaw ang mahal ko.”Gusto kong maniwala agad. Pero hindi madaling tanggalin ang tinik na pumasok sa puso ko. “Paano kung bumalik siya, Michael? Paano kung makita mo siya ulit… at marealize mo na siya pa rin talaga?”Natigilan siya sandali bago ako tinitigan nang seryoso. “Kung babalik man siya, haharapin ko. Pero hindi ibig sabihin noon na babalik ako

Ilang araw na ang lumipas mula nang matapos ang lahat ng kaguluhan, pero parang gising pa rin ako mula sa isang mahabang bangungot tuwing gigising ako sa umaga. Madalas akong napapatingin sa tabi ko, kung saan mahimbing na natutulog si Michael, at hindi ko pa rin mapigilang mamangha. Na dito na ako. Na tapos na ang lahat ng takot, pagtatago, at pagdududa na halos ubusin na ako noon.Ang sakit sa braso ko ay unti-unti na ring gumagaling. May naiwan na peklat, maliit lang, pero sa tingin ko ay hindi ko ito ikahihiya. Para sa akin, ito ay hindi tanda ng sugat, kundi tanda ng tapang. Tanda na handa akong itaya ang lahat para sa lalaking mahal ko, gaya ng kung paano niya rin handang gawin ang lahat para sa akin.Dahan-dahan akong bumangon para hindi siya magising. Lumabas ako ng kwarto at nagtungo sa balkonahe ng mansyon. Presko pa ang hangin at nagsisimula pa lamang sumikat ang araw, nagbibigay ng kulay ginto sa malawak na lupain na pag-aari ng pamilya Gray. Habang nakatingin ako sa malay