Todos los capítulos de THE CONTRACT BECAME MY WHOLE LIFE : Capítulo 21 - Capítulo 30

Perlas Mae Casidsid POVNakaupo ako sa tabi ni Michael habang tahimik niyang minamaneho ang kanyang sasakyan patungo sa opisina ni Atty. Javier. Ang bawat pag-ikot ng gulong sa kalsada ay tila pagbilang din ng natitirang sandali bago magbago ang takbo ng aming buhay. Sa labas, maaliwalas ang langit — maaliwalas naman ang panahon — ngunit sa loob ng aking dibdib ay tila may nagkukubli ng isang mabigat na bagyo.Tatlong taon. Tatlong taon na ang nakalipas mula noong una kaming nagkasundo sa ilalim ng isang kontrata. Noon, ang lahat ay malinaw sa isip ko: magpapakasal kami sa loob ng itinakdang panahon, tutulungan niya ang aking pamilya na iligtas ang aming negosyo, at bilang kapalit ay gagampanan ko ang aking tungkulin bilang kanyang asawa — walang hinihinging pag-ibig, walang inaasahang damdamin. Ngunit ang tadhana ay may kakaibang paraan ng pagtutuwid ng mga plano. Sa paglipas ng panahon, sa bawat araw na magkasama kami, sa bawat haplos ng pag-aalala at bawat salitang pampalakas-loob

Michael Angelo Gray POVHindi ko maalis ang titig ko sa kanya habang nakaupo kami sa loob ng sasakyan pauwi. Hawak niya ang kanyang kamay sa tapat ng dibdib, kung saan kumikinang na ang bagong singsing — hindi na lamang palamuti o katibayan ng isang kasunduan, kundi simbolo ng pangakong walang hanggan. Ang bawat detalye ng kanyang mukha ay tila mas matingkad ngayon, mas buhay, mas malaya. Wala na ang bigat ng pangamba sa kanyang mga mata; ang tanging naroon ay ligaya na puno ng pag-asa.Huminga ako nang malalim, pinipigilan ang damdaming matagal ko nang itinatago. Sa loob ng tatlong taon, itinuring kong sapat na ang makita siya araw-araw sa ilalim ng iisang bubong. Akala ko, makuntento na ako sa pagkukunwari — na ang pagmamahal na itinatago ko sa likod ng pormal na pagtrato ay mananatiling lihim na lamang habambuhay. Ngunit ngayong wala nang nakapagitan sa amin kundi ang katotohanan, napagtanto ko na ang gusto ko ay higit pa sa simpleng pagsasama. Gusto kong ipagsigawan sa buong mundo

Michael Angelo Gray POV Ang eroplanong pribado ay dahan-dahang bumaba, at sa bintana ay unti-unting bumungad sa akin ang tanawin na tila iginuhit ng kamay ng Diyos mismo — ang mala-asul na kristal na dagat, ang pulong-buhangin na kumikinang sa sikat ng araw, at ang mahahabang baybayin ng Boracay na tila yumayakap sa amin nang mainit. Sa aking tabi, nakadungaw si Perlas, ang kanyang mga mata ay nagniningning na parang dagat sa ibaba — puno ng pagkamangha at tuwa na hindi na niya kailangang itago pa. “Napakaganda…” bulong niya, hindi na lumilingon sa akin. “Hindi ko inakala na ganito kaganda ang tanawin mula sa itaas.” Inilapit ko ang aking mukha sa kanya, hinaplos ang mahaba niyang buhok na hinahampas ng hangin mula sa nakabukas na bahagi ng bintana. “Hindi pa iyon ang pinakamaganda, mahal ko. Hintayin mong maramdaman mo ang buhangin sa iyong paa at ang tubig na dumadaloy sa iyong balat. Dito… walang kontrata. Walang negosyo. Walang dapat katakutan. Tayo lang — ikaw, ako, at ang da

Michael Angelo Gray POVHalos hindi na ako tumatapak sa opisina nitong mga nakaraang linggo. Ang lahat ng aking mga gawain — ang mga pagpupulong, mga kontrata na dapat pirmahan, mga usapang negosyo — lahat ay inililipat ko na rito sa bahay. Ang aking opisina sa mansyon ay naging sentro na ng aking mundo, ngunit kahit doon ay hindi ako makapagtagal nang hindi tinitingnan kung nasa maayos na kalagayan si Perlas. Bawat oras ay tinitingnan ko siya, tinatanong kung may kailangan, kung masama ba ang pakiramdam, kung may nararamdaman siyang kakaiba. Ayaw kong may mangyaring masama sa kanya — at lalo na sa munting buhay na nasa kanyang sinapupunan.“Michael, umupo ka na nga at magtrabaho ka riyan,” paalala niya minsan habang nakaupo sa sofa sa tapat ng aking mesa. “Hindi naman ako mawawala kapag lumabas ka ng pinto.”Tumingin ako sa kanya, hindi makapagpigil ng pag-aalala. “Alam ko. Pero mas mabuti na ring nandito ako. Kung may kailangan ka, nandito lang ako agad.”Umiling siya, at minsan ay

Michael Angelo Gray POVPagkatapos ng araw na puno ng damdamin at pagbabalik-loob, nagpasya kaming dumiretso sa bahay ng mga magulang ni Perlas — upang doon maghapunan at ibahagi ang magandang balitang matagal na naming tinatago. Ito ang unang pagkakataon na pupunta ako roon bilang kanyang asawa, at bilang ama ng batang nasa kanyang sinapupunan. Ang kaba sa aking dibdib ay hindi matatawaran — hindi dahil sa takot, kundi dahil sa pag-asa na tanggapin nila ako nang buong-buo, at makita nila na ang kanilang anak ay nasa mabuting kamay.Pagdating namin sa tapat ng bahay — isang simpleng bahay ngunit puno ng init at pagmamahal — agad kaming sinalubong ng amoy ng nilulutong ulam na pamilyar na kay Perlas. Bago pa man kami makabukas ng pinto, bumukas na ito at lumabas ang kanyang ina, si Aling Marta, na may malapad na ngiti sa kanyang mga labi.“Nandito na kayo!” bati niya nang masigla, sabay yakap nang mahigpit kay Perlas. “Anak… ang ganda-ganda mo lalo. Siguro ay dahil sa dinadala mo.” Pag