เกมรักระหว่างสามีภรรยา의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

---ในที่สุดพวกเขาก็เดตกันในที่สุดฉันก็ทำใจได้ในที่สุดเราก็กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม และฉันก็หลอกตัวเองด้วยเรื่องเล่าที่ว่า ฉันไม่เคยต้องการผู้ชายคนนั้นจริงๆ ตั้งแต่แรกอยู่แล้วไม่กี่เดือนต่อมา ฉันก็ได้พบกับจูเลียนจูเลียนหลงใหลฉันหัวปักหัวปำนั่นคือคำที่ทุกคนใช้เรียกอาการของเขา หลงใหล คลั่งไคล้ หัวปักหัวปำ อยู่ในกำมือ ดูวิธีที่เขามองเธอนั่นสิ ดูของขวัญพวกนั้นสิ ดูรถสปอร์ตพวกนั้นสิ ดูวิธีที่เขายืนมองประตูตอนที่ฉันออกไปข้างนอก คอยชะเง้อรอให้ฉันกลับมาสิฉันไม่ได้หลงรักเขาหัวปำแบบนั้นหรอก ฉันรู้ตัวดี แม้แต่ในตอนนั้นก็ตามที แต่ฉันรักเขา ฉันใส่ใจเขา ฉันคิดว่าเขาคือโลกทั้งใบของฉันเพราะเขาคอยพร่ำบอกอยู่เสมอว่าฉันคือโลกทั้งใบของเขา และฉันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปสงสัยคำพูดนั้นเลยเสื้อผ้าทุกชุดที่ฉันสวมใส่ เขาเป็นคนซื้อให้ทั้งหมดรองเท้าทุกคู่ กระเป๋าทุกใบ ชุดทุกชุดที่แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่ฉันไม่เคยต้องควักเงินจ่ายเองสักบาท เขาเป็นคนเลือกมันเองทั้งหมด เขามีรสนิยม มีความเห็นเป็นของตัวเอง และความเห็นของเขาก็คือ ฉันควรจะแต่งตัวให้มิดชิดกว่านี้ ควรจะเลิกโชว์เนื้อหนังมังสาได้แล้

เขายืนอยู่ที่หน้าประตูของฉันเขามาหาฉัน เขาอดใจรอไม่ไหว เขาตั้งใจจะเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้ แล้วสวมกอดบนเรือนร่างของฉันตรงโถงทางเข้าบ้าน ที่ซึ่งกรอบรูปภาพแต่งงานของสามีฉันแขวนหราอยู่บนผนัง และฉันก็เต็มใจที่จะยอมให้เขาทำแบบนั้นฉันเปิดประตูออกไป หัวใจเต้นรัวพนักงานส่งของผู้ชายในชุดยูนิฟอร์มถือคลิปบอร์ดและกล่องพัสดุตื้นยาวสีแบนราบรอยยิ้มหลุดหายไปจากใบหน้าของฉันทันที"คุณเซเลสเต้ครับ""ค่ะ""เซ็นชื่อตรงนี้ด้วยครับ"ฉันเซ็นชื่อลงไปแล้วกอดสายตามองข้ามตัวเขาออกไป ทางลานจอดรถ ประตูรั้ว และถนนด้านนอกว่างเปล่าไม่มีรถคันที่สอง ไม่มีเงาร่างภายใต้แว่นตากันแดดสีเข้ม ไม่มีโดมินิคฉันเกือบจะหัวเราะเยาะความเพ้อเจ้อของตัวเองฉันถือกล่องพัสดุเดินกลับเข้ามาในบ้าน วางมันลงบนเคาน์เตอร์ครัวแล้วจ้องมองป้ายข้อความบนนั้นสำหรับคู่เล่นเกมของฉันฉันยืนนิ่งงันไปอึดใจใหญ่ช่วงวินาทีสั้นๆ วินาทีหนึ่ง ฉันเคยคิดว่านั่นคือจูเลียน ฉันคิดว่าเขาส่งของขวัญอะไรมาให้อีกแล้ว เขาชอบส่งของมาให้เสมอ ยิ่งเวลาที่เขาต้องเดินทางไปไหนไกลๆ ของขวัญไถ่โทษ ของขวัญลบความรู้สึกผิด ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตามที่เขาทำมาตล

พวกเขาไม่ควรจะอยู่ทริปนั้นหรอกเหรอ? ไม่ควรจะอยู่ที่รีสอร์ทแห่งนั้นไม่ใช่หรือไง รีสอร์ทหลังที่มีระเบียงหลังห้อง รีสอร์ทที่จูเลียนเคยใช้โทรศัพท์วิดีโอคอลมาหาฉันด้วยใบหน้าที่แสนอ่อนโยนและห่วงใยนักหนานั่นไง? แล้วเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นมาแล้วกี่ครั้งกันล่ะ? มีปาร์ตี้ลับหลังฉันแบบนี้อีกกี่ครั้ง? มีกี่คืนกันที่เขาบอกฉันว่ากำลังง่วนอยู่กับการเคลียร์ดีลธุรกิจในต่างเมือง ทั้งที่ความจริงแล้วเขาอยู่ห่างออกไปแค่สี่นาที พร้อมกับมือที่วางแนบบนบั้นท้ายของเธอ?พวกเขามั่นใจเสียเหลือเกิน นั่นแหละคือสิ่งที่สุมอยู่กลางอกจนแผดเผา พวกเขามั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าเซเลสเต้กับชีวิตจืดชืดธรรมดาๆ ไม่มีวันหลุดเข้ามาอยู่ในห้องจัดงานระดับนี้ได้ จนทำให้พวกเขาละเลยความระมัดระวัง พวกเขาเดินควงคู่กันเข้ามาในงานอย่างเปิดเผย ราวกับเป็นสามีภรรยากันจริงๆและสิ่งที่แย่ที่สุด... สิ่งที่ทำให้กรามของฉันขบเข้าหากันจนแน่นจนปวดร้าว ก็คือชุดเดรสที่เธอสวมใส่เซร่าสวมชุดสีดำสนิท เว้าต่ำลึก ผ่าข้างสูงลิ่ว และเปิดแผ่นหลังเปลือยเปล่าไล่ลงไปจนถึงฐานกระดูกสันหลัง เธอดูงดงามเย้ายวนจนแทบจะเป็นอนาจาร แต่จูเลียนกลับไม่ได้เอ่ยปากตักเตือนสักคำ

เซเลสเต้เรียวขาของฉันหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วฉันบังคับตัวเองให้เดิน ก้าวทีละก้าว ข้ามผ่านพื้นห้องโถงที่เงียบกริบและแสงสปอตไลท์ที่ยังคงเกาะติดไม่ยอมปล่อย สายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่ฉัน น้ำหนักของความสนใจนั้นกดทับลงบนหน้าอกราวกับมีฝ่ามือหนักๆ โถมทับห้ามล้มเด็ดขาด ฉันบอกตัวเอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามล้มเป็นอันขาดจนกว่าจะเดินไปถึงตัวเขาฉันเดินมาถึงบันไดทางขึ้นเวทีโดมินิคยื่นมือออกมาหาฉันฉันมองมือนั้นอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะวางมือลงในอุ้งมือของเขา ปล่อยให้เขาดึงรั้งฉันก้าวขึ้นบันได ราวกับว่าเขาเคยซ้อมทำมันมาแล้วนับร้อยครั้งในจินตนาการก่อนที่มันจะเกิดขึ้นจริงตรงนี้เสียงปรบมือเริ่มดังระงมขึ้นเมื่อฉันก้าวขึ้นมาบนเวที เป็นเสียงก้องกังวานที่ดังมาจากที่ไกลแสนไกล ปลายนิ้วของฉันเอื้อมไปเกาะขอบโพเดียม เนื้อไม้เย็นเยียบใต้ฝ่ามือ ชุดเดรสสีแดงที่เปลือยหัวไหล่ คอเสื้อเว้าลึกพอที่จะท้าทาย และรอยผ่าสูงขึ้นไปเกือบถึงสะโพก... ในตอนนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนชุดคอสตูมที่ในที่สุดฉันก็เข้าใจความหมายของมันอย่างถ่องแท้โดมินิคยืนอยู่เคียงข้างฉันโดมินิค... ประธานบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในประเทศห้อง

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหาย "ฉันอยากให้คุณชิมฉัน"เขายิ้ม ช้าๆ และร้ายกาจ"เด็กดี"เขาแยกเรียวขาของฉันออกแล้วก้มศีรษะลงลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดเนื้อผ้าลูกไม้ของกางเกงในจีสตริง ฉันสัมผัสได้ถึงความอุ่นผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนต้องกลั้นหายใจ รอคอยด้วยประสาทสัมผัสทุกส่วนที่ตึงเครียดราวกับลวดสลิงเขากดริมฝีปากลงมาผ่านเนื้อผ้าลูกไม้สีแดงฉันสะดุ้งสุดตัว สะโพกแอ่นเข้าหาใบหน้าของเขาโดยสัญชาตญาณ เขาจูบลงตรงนั้น ทับบนปุ่มกระสันพอดี เนื้อผ้าเปียกชื้นทันทีเมื่อความเสียวซ่านหลั่งรินซึมผ่าน ลิ้นของเขากดแนบกับลูกไม้แล้วลากยาวขึ้นด้านบน จนฉันเผลอส่งเสียงครางแผ่ว มือขยำเบาะหนังโซฟาใต้ร่างแน่น"ฉันชอบชะมัด" เขาพึมพำชิดกาย เสียงอู้อี้ "ชอบรสชาติของคุณผ่านเจ้าสิ่งนี้... ชอบที่รู้ว่าฉันกำลังจะถอดมันออกจากตัวคุณ"ฟันของเขาเกี่ยวขอบจีสตริงแล้วดึงมันหลบไป อากาศเย็นปะทะกลีบกายที่ชุ่มฉ่ำจนฉันสะท้านเฮือก แต่แล้วริมฝีปากของเขาก็แนบชิดลงมาโดยตรง จนฉันลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะลิ้นของเขาราบเรียบ ไหลลื่นขึ้นตามร่องแยกจากปากทางเข้าสู่ปุ่มกระสัน เขาลิ้มรสฉันอย่างช้าๆ จงใจ และดื่มด่