All Chapters of สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด: Chapter 21 - Chapter 30

“หมากตานี้ของเจ้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก หลินหวง” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องมาจากผ้าม่านด้านหลังระเบียง เยี่ยเฟิงหานก้าวออกมาอย่างเงียบเชียบเช่นเดิมฉินอ๋องหนุ่มก้าวมาหยุดยืนเคียงข้างนาง แววตาคู่คมดุจพยัคฆ์ของเขาจ้องมองนางด้วยความหลงไหล มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของเซี่ยหลินหวงเอาไว้แน่น ทว่านางกลับไม่ได้ขัดขืนหรือผลักไสเขาออกไป“ข้าได้ส่งทหารองครักษ์เหมันต์ไปเตรียมพร้อมปิดล้อมจวนตระกูลเฉียนเรียบร้อยแล้ว วันพรุ่งนี้ยามเช้าตรู่ หมายศาลจากกรมอาญาก็จะเข้ายึดทรัพย์สินทุกชิ้นของใต้เท้าเฉียนตามสัญญาหนี้ของเจ้า ตระกูลเฉียนที่เคยยิ่งใหญ่จะพินาศย่อยยับไม่เหลือซากภายในพริบตา!”หลินหวงสบตากับมังกรดำในเงามืด แววตาของทั้งสองทอประกายมุ่งมั่นดุดันพัวพันกันในสายลมหนาว ค่ำคืนเดือนดับนี้ กลลวงดอกบัวขาวของซูซวงซวงกำลังจะกลายเป็นบ่วงรัดคอตัวนางเองถึงแม้ว่าเซี่ยหลินหวงจะไม่ต้องการให้บุรุษอย่างเยี่ยเฟิงหานมาช่วยเหลือนาง เพราะถึงอย่างไรนางก็ย่อมดูแลตนเอง และดำเนินแผนการทั้งหมดได้อยู่แล้ว ทว่าบุรุษผู้นี้กลับดื้อรั้นอยากที่จะช่วยเหลือนางจึงไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีของเขา ดีเสียอีก นางมีขาทองคำเช่นนี้ให้เกาะ นา

“นี่คือหลักฐานตราสารหนี้ ตั๋วเงินปลอมเลียนแบบเกรดต่ำที่ซูซวงซวงแอบขโมยจากใต้เท้าเฉียนไปประเคนให้ท่านพี่สามถึงวัง และนี่คือรายชื่อแม่ทัพชายแดนที่ท่านพี่สามแอบจ่ายเงินสินบนซื้อตัว!”เยี่ยเฟิงหานสะบัดแขนเสื้อ ยื่นม้วนฎีกาลับปกดำส่งให้ขันทีใหญ่ เพื่อกราบทูลฮ่องเต้“ยามนี้ตลาดข้าวสารของพี่สามพังพินาศ หนี้สินเบ่งบานหนาแน่นท่วมหัวนับล้านตำลึงทอง ขุนนางที่เคยเข้าพวกพากันถอนตัวหนีตาย พี่สามไม่มีเงินแม้แต่อีแปะเดียวไปจ่ายเบี้ยหวัดทหารกบฏในสังกัดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ขอเสด็จพ่อทรงสั่งปลดและถอดตราทัพขององค์ชายสามเดี๋ยวนี้!”“เยี่ยเฟิงหาน ไอ้สารเลว แกสมคบคิดกับนังเซี่ยหลินหวงเพื่อทำลายข้า!”องค์ชายสามสติกระเจิง เขาร่ำร้องโหยหวนเสียงดังพลางชี้หน้าด่าทอน้องชายต่างมารดา ด้วยความโกรธแค้นจนถึงขีดสุด“หุบปากของเจ้าซะ! เจ้าลูกทรพี!” ฮ่องเต้ทรงทุบแท่นพระที่นั่งดังลั่น“เรามีพระบัญชา! สั่งริบตั๋วเงินและทรัพย์สินส่วนพระองค์ทั้งหมดของวังองค์ชายสามเข้าคลังหลวงเพื่อชดใช้หนี้ราษฎร์ ถอดบรรดาศักดิ์องค์ชายสาม สั่งกักบริเวณในตำหนักเย็นชั่วชีวิต และตราทัพทหารกองกำลังส่วนกลางทั้งหมด เราขอมอบให้ฉินอ๋อง เยี่ยเฟิงหาน เป็นผู้ดู

สายลมหนาวแห่งต้นฤดูหนางได้พัดผ่านพ้นไป ทิวทัศน์ทั้งสองข้างทางของถนนหลวงสายใต้ แปรเปลี่ยนเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวขจีและทิวเขาสลับซับซ้อนสลับกับต้นไม้ผลิใบนับตั้งแต่หนี้เลือดกลางลานประหารได้รับการชะล้างด้วยโลหิตชั่วจนพินาศย่อยยับ เมืองหลวงเยี่ยนจิงก็สงบเรียบร้อยภายใต้บารมีทหารของฉินอ๋อง ส่วนจวนหงส์ร่อนและเครือข่ายหอการค้าเสวียนอู่ ก็เติบโตจนกลายเป็นเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจ ที่ไม่มีบุรุษขุนนางหน้าไหนในแคว้นจิ่งกล้าสอดมือเข้าแทรกแซงอีกเซี่ยหลินหวงตัดสินใจวางหมากราชสำนักทั้งหมดลงชั่วคราว นางเลือกที่จะออกเดินทางท่องเที่ยวล่องใต้เพื่อสำรวจเส้นทางการค้าใหม่ๆ และพักผ่อนหย่อนใจหลังจากตรากตรำจมปลักอยู่กับแผนการแก้แค้นมาเนิ่นนานรถม้าหรูหราเนื้อไม้พะยูงคันใหญ่ปักป้ายลายหงส์เพลิงทะยานฟ้าเคลื่อนตัวไปตามถนนอย่างเนิบนาบ มั่นคง ภายในรถม้าอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมละมุนผ่อนคลายเซี่ยเหลินหวงในอาภรณ์ผ้าไหมสีครามเรียบหรูไร้เครื่องทองหยองฉูดฉาด นางกำลังนั่งพิงหมอนอิงอ่านตำราการค้าอย่างสุขุมและเยือกเย็น“คุณหนูเจ้าคะ ทิวทัศน์นอกหน้าต่างช่างงดงามยิ่งนักเจ้าค่ะ ลมก็เย็นสบาย ไม่เหมือนบรรยากาศอุดอู้ในเมืองหลวงเลย”

ท่ามกลางหิมะหนาทึบที่ตกสะสมมานานหลายวัน จนย้อมทิวเขาของชายแดนตอนใต้ของแคว้นจิ่งจนกลายเป็นสีขาวโพลนไปหมด โรงเตี๊ยมมังกรหมอบ ซึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยวบนจุดตัดเส้นทางการค้าระหว่างสองแคว้น กลับอุ่นอบด้วยไอร้อนจากเตาผิงถ่านศิลาทว่าบรรยากาศภายในห้องรับรองพิเศษชั้นสองกลับตึงเครียด แข็งทื่อ และเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าพายุหิมะด้านนอก เมื่อบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดสองคนในใต้หล้า และสตรีหนึ่งเดียวผู้กุมเส้นเลือดใหญ่ทางการค้า มาเผชิญหน้ากันรอบโต๊ะอาหารไม้ประดู่โบราณเซี่ยหลินหวงนั่งอยู่ตรงกลางในอาภรณ์ผ้าไหมสีครามเนื้อหนา เนียนสนิทไร้รอยต่อ นิ้วเรียวงามของนางจับจอกชาอุ่นๆ ขึ้นจิบอย่างช้าๆ ด้านขวาของนางคือเยี่ยเฟิงหาน แววตาคมดุจพยัคฆ์หนุ่มจับจ้องบุรุษฝั่งตรงข้ามด้วยความหึงหวงส่วนด้านซ้ายคือนายน้อยเฟยเยี่ยหรง มัจจุราชสีชาดผู้สวมอาภรณ์ผ้าไหมสีแดงฉานสะดุดตา ใบหน้าหล่อเหลาราวปีศาจจำแลงประดับรอยยิ้มหยัน แววตาเป็นประกายความลุ่มหลงดิบเถื่อนในตัวของเซี่ยหลินหวงอย่างท้าทาย“นายน้อยเฟย ชาของโรงเตี๊ยมแห่งนี้รสชาติฝาดคอจนเกินไปหรือไม่?”เยี่ยเฟิงหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง แฝงกระแสกดดันอันมหาศาลจนถ้วยชาหยกบน

พายุหิมะนอกด่านชายแดนโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง จนทัศนวิสัยมืดมนไปทั่วทั้งหุบเขา เยี่ยเฟิงหานจำต้องนำกองกำลังองครักษ์เหมันต์ควบม้าฝ่าพายุกลับไปยังค่ายทหารหลักเป็นการด่วนที่สุดเนื่องจากสายลับได้รับรายงานว่ามีกองทัพหนานหมานแอบเคลื่อนไหวผิดปกติ ที่ตะเข็บชายแดนฝั่งตะวันออก ก่อนจากไปเขากุมมือของเซี่ยหลินหวงเอาไว้แน่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวลระคนหึงหวง“หลินหวง เจ้ารอข้าอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ชั่วคราว ข้าจะรีบไปจัดการธุระด่วนนี้ให้เสร็จสิ้นภายในสามวัน”ทว่า ศัตรูในเงามืดไม่เคยเปิดโอกาสให้หงส์งามอย่างเซี่ยหลินหวงได้พักผ่อนในยามวิกาลของคืนที่สอง ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของสายลมหนาว กลุ่มมือสังหารเดรัจฉานที่หลงเหลือจากพรรคพวกกบฏแคว้นศัตรูนับร้อยนาย ได้อาศัยช่วงเวลาที่ฉินอ๋องไม่อยู่ บุกเข้ามาถล่มโรงเตี๊ยมมังกรหมอบอย่างบ้าคลั่ง พวกมันระดมยิงธนูเพลิงเข้าใส่จนตัวของโรงเตี๊ยมไม้สั่นสะเทือน ไฟลุกอย่างรวดเร็วแผ่ขยายวงกว้างในพริบตา“คุณหนูเจ้าคะ ไฟไหม้หมดแล้วเจ้าค่ะ พวกมันบุกเข้ามาได้แล้ว!” โมลี่กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันหนาเซี่ยหลินหวงยังคงรักษาความสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ได้ นางใช้กระบี่สั