Alle Kapitel von สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด: Kapitel 1 – Kapitel 10

ผ้าม่านหนาหนักของรถม้าตระกูลเซี่ยสะบัดพลิ้วตามแรงลมยามค่ำคืน ตัวรถสั่นคลอนไปตามแรงขับเคลื่อนของม้าฝีเท้าดีที่พาร่างระหงของเซี่ยหลินหวง ออกห่างจากถนนหน้าจวนหย่งอันโหวมาไกลพอสมควรแล้วภายในรถม้าอันมืดสลัวโมลี่ ยังคงกอดหีบไม้ใบเล็กที่ข้างในบรรจุเพียงเครื่องประดับส่วนตัวเพียงไม่กี่ชิ้นเอาไว้แนบอด ใบหน้าของสาวใช้ตัวน้อยยังคงซีดขาว ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวระคนตกใจกับเหตุการณ์หักดิบยื่นหนังสือหย่าตบหน้าท่านโหวเมื่อครู่ ครั้นพอเห็นความเงียบงันของผู้เป็นนาย นางจึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน“คุณหนูเจ้าคะ เรา...เรากำลังจะมุ่งหน้ากลับจวนเสนาบดีคลังหรือเจ้าคะ? หากใต้เท้าทราบเรื่องหนังสือหย่าและเรื่องอนุซูซวงซวง บ่าวเกรงว่า...”“ใครบอกเจ้าว่าข้าจะกลับไปที่นั่น?”คำพูดเรียบนิ่งทว่าเด็ดขาดของเซี่ยหลินหวงทำให้โมลี่เบิกตากว้าง หลินหวงเหลือบสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า แววตาของนางนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ ในหัวสมองแล่นภาพเหตุการณ์ความทรมานจากชาติก่อนชาติก่อนหลังจากที่นางถูกข่มเหงจนต้องหนีกลับไปจวนตระกูลเซี่ย สิ่งที่นางได้รับกลับไม่ใช่การโอบกอดจากครอบครั

กลิ่นอายความอัปยศจากหน้าประตูร้านผ้าตรอกตะวันออกยังไม่ทันจางหาย รถม้าคันใหญ่ปักตราสัญลักษณ์ขุนนางระดับสูงของตระกูลเซี่ย ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบอย่างเงียบเชียบและทรงอำนาจชายฉกรรจ์ในชุดผู้คุ้มกันจวนเสนาบดีคลังนับสิบนายก้าวเท้าเข้ามาปิดล้อมทางเข้าออกของร้านไว้ทันที หัวหน้าผู้คุ้มกันผู้มีใบหน้าแข็งกร้าวทุบประตูไม้เนื้อดี พลางตะโกนเรียกเสียงดังลั่นโดยไม่สนสายตาของชาวบ้านที่ยังคงมุงดูอยู่รอบบริเวณ“คุณหนูใหญ่! นายท่านมีคำสั่งด่วน ให้พวกข้าน้อยมาลากตัวท่านกลับจวนเดี๋ยวนี้ หากท่านยังดื้อดึงขัดขืน อย่าหาว่าพวกข้าน้อยล่วงเกินลงมือรุนแรง!”ภายในร้านผ้า โมลี่หน้าถอดสี รีบวิ่งมากอดแขนเสื้อของเซี่ยหลินหวงเอาไว้แน่น ร่างกายของสาวใช้ตัวน้อยสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก“คุณหนูเจ้าคะ นายท่านส่งคนป่าเถื่อนพวกนี้มาลากตัวท่านกลับไปลงโทษแน่ๆ เจ้าค่ะ เมื่อก่อนตอนที่จวนโหวมีเรื่อง นายท่านก็ไม่เคยฟังเหตุผลของคุณหนูเลยสักครั้ง”หลินหวงค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เสียงกระเบื้องกระทบกันเบาๆ ทว่ากลับทำให้จิตใจที่วุ่นวายของโมลี่สงบลงได้อย่างน่าประหลาด ใบหน้างดงามของอดีตฮูหยินเอกจวนโหวไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยส

เพียงไม่กี่สัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมหน้าร้านผ้าและจวนตระกูลเซี่ย ทั่วทั้งเมืองหลวงเยี่ยนจิงแห่งแคว้นจิ่งก็ต้องสั่นสะเทือนอีกครั้ง ทว่าคราวนี้นับเป็นแรงสั่นสะเทือนทางเศรษฐกิจและการค้าเมื่อร้านค้าขนาดใหญ่สี่คูหาตรงหัวมุมถนนตรอกทิศอุดรที่เคยปิดร้างมานาน ถูกปรับปรุงใหม่อย่างหรูหราอลังการ บัดนี้ป้ายไม้บูรพาสลักอักษรสีทองอร่ามถูกเปิดผ้าคลุมออก นามของมันคือหอโอสถร้อยลี้กลิ่นของสมุนไพรอบอวลหอมละมุนโชยไปไกลนับร้อยลี้สมชื่อ ร้านยาแห่งนี้ไม่เพียงแต่ใหญ่โตที่สุดในเมืองหลวง แต่ยังสร้างความตกตะลึงให้แก่กลุ่มผู้ลากมากดีและชาวบ้านร้านตลาด ด้วยระบบการจัดการที่แปลกใหม่ มีการแบ่งสัดส่วนการตรวจรักษาอย่างชัดเจนและมีคลังสมุนไพรหายากที่ส่งตรงมาจากชายแดนอย่างไม่ขาดสาย ซึ่งแน่นอนว่าผู้อยู่เบื้องหลังเส้นทางขนส่งลึกลับนี้ ย่อมไม่พ้นอิทธิพลมืดของฉินอ๋องเยี่ยเฟิงหาน พันธมิตรผู้ทรงอำนาจเซี่ยหลินหวงในชุดผ้าไหมสีเขียวมรกตขับผิวขาวผ่อง ยืนมองความครึกครื้นเบื้องล่างจากหน้าต่างระเบียงชั้นสองด้วยแววตานิ่งสงบ แผนการของนางไม่ได้หยุดอยู่แค่การหนีออกจากรังงูพิษ แต่คือการสร้างรากฐานที่ไม่มีบุรุษใดจะโค่นล้มนางได้“

บรรยากาศภายในจวนหย่งอันโหวเวลานี้ไม่ต่างจากกรงเหล็กที่ถูกไฟแผดเผาอย่างเงียบๆ แม้ว่ากู่เหวินชางจะยังไม่ได้เปิดคลังสมบัติอย่างเป็นทางการเพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเคลียร์ปัญหาของราชสำนักแต่ความตึงเครียดเรื่องเงินทองที่ร่อยหรอและร้านยาเหิงเต๋อที่ต้องปิดตัวลงชั่วคราว ข่าวลือเรื่องหนี้สินนับพันตำลึงทำให้บ่าวไพร่ในจวนเริ่มกระซิบกระซาบด้วยความตื่นตระหนกซูซวงซวงนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ในเรือนพักของตนเอง นางมองเงาสะท้อนของใบหน้าที่งดงามอ่อนหวานราวกับดอกบัวขาว ทว่าแววตาเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความริษยาและความทะเยอทะยานที่พลุ่งพล่าน นิ้วมือเรียวยาวกำผ้าเช็ดหน้าไหมแน่นจนยับยู่ยี่“นังเซี่ยหลินหวง เมื่อก่อนแกเป็นแค่ก้อนหินปูทางให้พี่เหวินชาง มาตอนนี้เหตุใดแกถึงได้กลายเป็นหงส์เหนือผืนดินไปได้!”ซูซวงซวงกัดฟันกรอด ข่าวความสำเร็จของหอโอสถร้อยลี้และบารมีของฉินอ๋องที่แผ่ไพศาลคุ้มครองอดีตฮูหยินเอก ทำให้ซวงซวงนอนไม่หลับมาหลายคืน นางยอมลดตัวมารับใช้กู่เหวินชาง วางแผนทำลายชื่อเสียงของหลินหวงเพื่อให้ตนเองได้ขึ้นเป็นใหญ่ แต่ยามนี้นางกลับรู้สึกเหมือนตกลงมาอยู่ในหล่มโคลนเสียเอง“อนุซูเจ้าคะ ท่านโหวเครียด

“จัดการหอโอสถร้อยลี้งั้นหรือ? เจ้าสมองหมู!” กู่เหวินชางตัวสั่นเทาด้วยความโกรธระคนหวาดกลัว“เจ้าเกือบจะลากหัวของข้าไปขึ้นเขียงประหารแล้วรู้ตัวหรือไม่! ยามนี้ฉินอ๋องประกาศกร้าวต่อหน้าฮูหยินขุนนางนับสิบว่า หอโอสถร้อยลี้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของกองทัพเหมันต์โดยตรง หากข้าขยับตัวทำอะไรเซี่ยหลินหวงในยามนี้ เท่ากับข้าประกาศสงครามกับฉินอ๋อง!”เขาก้าวเข้าไปจิกผมของซูซวงซวงขึ้นมา แววตาโหดเหี้ยมไร้ความรักใคร่“เงินทองก้อนสุดท้ายที่ข้าให้เจ้าเอามาจัดงานเลี้ยงเพื่อดึงพวกฮูหยินมาลงทุน บัดนี้พังพินาศเพราะความโง่เขลาของเจ้า ยามนี้ร้านยาเหิงเต๋อก็ไร้วัตถุดิบเพราะโดนหอการค้าเสวียนอู่ปิดล้อม เงินในคลังเบี้ยหวัดก็หมด เจ้าหนี้ก็มาทวงเงินทุกวัน ข้าจะเอาเงินที่ไหนมาหมุนเวียน!”ซูซวงซวงร้องไห้โฮด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว ธาตุแท้ของบุรุษที่นางเคยคิดว่าพึ่งพาได้ บัดนี้กลับกลายเป็นฝันร้ายที่แท้จริงตัดภาพกลับมายังเหลาสุราเหว่ยหมิง ย่านใจกลางเมืองหลวงห้องรับรองชั้นบนสุดถูกปิดล้อมด้วยทหารองครักษ์เหมันต์ในชุดเกราะทมิฬอย่างแน่นหนา ภายในห้องอันเงียบสงบ เซี่ยหลินหวงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเยี่ยเฟิงหาน บนโต๊ะมีอาหารเลิศร