All Chapters of สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด: Chapter 31 - Chapter 37

ยามเช้าตรู่ แสงแดดยามเช้าเริ่มทอประกายสว่างไสวฝ่าสายหมอกและพายุหิมะ ที่เริ่มสงบลงอย่างอัศจรรย์ใจ ทิวทัศน์หุบเขาชายแดนถูกย้อมด้วยแสงสีทองอย่างอบอุ่นเฟยเยี่ยหรงลืมตาตื่นขึ้นมาในชุดผ้าไหมสีแดงที่ยังคงมีรอยคราบเลือด ทว่าร่างกายของเขากลับเบาสบายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ด้วยฤทธิ์ยาสูตรพิเศษที่เซี่ยหลินหวงพอกไว้ให้เมื่อคืนเขาลุกขึ้นยืนตรง ท่วงท่าสง่าผ่าเผย แววตาปีศาจกวาดมองรอบถ้ำทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า เซี่ยหลินหวงและโมลี่ได้เดินทางกลับไปเมืองหลวงล่วงหน้าตั้งแต่ยามรุ่งสางแล้ว ทิ้งไว้เพียงกล่องยาหยกขาวและจดหมายสัญญาการค้าชายแดนฉบับหนึ่งที่วางเด่นหราอยู่บนแท่นหินเฟยเยี่ยหรงหยิบม้วนสัญญาขึ้นมาเปิดอ่าน มุมปากของเขายกยิ้มอย่างพึงพอใจและรู้สึกชื่นชอบนาง แววตาของเขาทอประกายลุ่มหลงดุจพยัคฆ์ร้าย ที่ได้พบเหยื่อชิ้นงามที่คู่ควรจะไล่ล่าแย่งชิงมาให้อยู่เคียงคู่กัน“เซี่ยหลินหวง เจ้าช่างเด็ดเดี่ยวตัดรอนข้าได้อย่างงดงามยิ่งนัก” เฟยเยี่ยหรงพึมพำเสียงกระเส่า น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงความหยิ่งทะนงเอาไว้“ต่อให้เจ้ากางปีกบินหนีหายไปไกลนับพันลี้ หรือมีฉินอ๋องคอยหนุนหลัง มัจจุราชสีชาดอย่างข้าตนนี้ ก็จะขอฉุดด

สายลมยามวสันตฤดูพัดโชยเอาไออุ่นของฤดูกาลใหม่ เข้ามาชะล้างความหนาวเหน็บของเกล็ดหิมะให้ละลายหายไปจนสิ้น เมืองซู่โจวในยามนี้เต็มไปด้วยดอกโบตั๋นและดอกหลีฮวาบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมละมุนโชยอบอวลไปทั่วทั้งตรอกซอยทว่า ณ จวนตระกูลหลิ่วที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตการณ์การโกงกินจากตระกูลชางมาหยกๆ บรรยากาศกลับครึกครื้นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะชื่นมื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาเนิ่นนานภายในศาลารับรองหินหยกใจกลางสวนอันร่มรื่น เซี่ยหลินหวงที่อยู่ในอาภรณ์ผ้าไหมสีมรกตเนียนสนิทไร้รอยต่อขับผิวพรรณของนางให้ดูขาวผ่องดุจหิมะ กำลังนั่งรินน้ำชาอุ่นๆ ให้แก่ท่านตาหลิ่วซานอย่างช้าๆ ท่วงท่าระหงของนางสง่างามสลัดคราบความเจ็บปวดจากชาติก่อนจนหมดสิ้นแววตาคู่สวยนิ่งสงบ บนโต๊ะไม้พะยูงเต็มไปด้วยขนมมงคลเลิศรสและสมุดบัญชีของโรงสีข้าวเล่มใหม่ ที่มีผลกำไรท่วมท้น และเปลี่ยนแซ่มาเป็นแซ่หลิ่วเรียบร้อยแล้ว“ฮ่า ๆ ๆ หลินหวง ตานึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะฉลาดล้ำเลิศปานนี้”ท่านตาหลิ่วซาน หัวเราะออกมาด้วยความซาบซึ้งใจอันเปี่ยมล้น แววตาของชายชราเป็นประกายจ้องมองหลานสาวคนโตด้วยความรักและความห่วงใยตั้งแต่บุตรสาวของเขาหลิ่วเอ๋อร์ได้จากโลกไป ตาแก่อย่างเข

ขบวนวิวาห์อันยิ่งใหญ่เคลื่อนผ่านประตูเมืองหลวงเข้ามาอย่างสมเกียรติ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของชาวเมือง ที่พากันมายืนมุงดูจนถนนสายหลักแทบแตก สตรีทั่วทั้งเมืองหลวงต่างพากันอิจฉาเซี่ยหลินหวง ที่สามารถสยบพยัคฆ์หนุ่มผู้เกรียงไกรอย่างเยี่ยเฟิงหานให้ยอมละทิ้งจวนอ๋องอันหรูหรา เพื่อแต่งเข้าจวนสตรีและพร้อมอยู่ใต้โอวาทของนางอย่างเต็มใจทว่าในมุมมืดของโรงเตี๊ยมชื่อดังริมถนน สายตาคมกริบคู่หนึ่งในชุดคลุมสีแดงชาด กำลังทอดมองภาพการกุมมืออันหวานชื่นนั้นจากชั้นสอง เฟยเยี่ยหรงหมุนจอกสุราในมือเบาๆ นิ้วเรียวยาวสะกิดกระบี่เหล็กกล้าข้างกายให้เผยคมเงาราวกับกำลังกระหายเลือด“องครักษ์เหมันต์นับพันเช่นนั้นหรือ? ช่างต้อนรับข้าได้ยิ่งใหญ่นัก เยี่ยเฟิงหาน” เฟยเยี่ยหรงแค่นยิ้มหยัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความท้าทาย“คืนเข้าหอนี้ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ว่า สิ่งที่เจ้าคิดว่าปกป้องได้ดีที่สุด ข้าจะแย่งชิงมันมาต่อหน้าต่อตาเจ้าได้อย่างไร!”เสียงมโหรีและเสียงกลองมงคลดังก้องกังวานกลบเสียงลมหนาวของเมืองหลวงเยี่ยนจิงจนหมดสิ้น เกี้ยวเจ้าสาวสีแดงชาดหลังมหึมาปักลวดลายหงส์เพลิงเหยียบเมฆาด้วยดิ้นทองคำแท้ เคลื่อนตัวผ่านประตูเมืองหลวง

ในขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นในตะกร้าเพื่อกรีดเอาพิษออก มือหนาที่เย็นเฉียบเยี่ยงซากศพ กลับพุ่งเข้ามากระชากข้อมือของนางเอาไว้แน่น เฟยเยี่ยหรงปรือตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก นัยน์ตาปีศาจที่เคยสะกดข่มผู้คนบัดนี้พร่ามัว แต่ยังคงแฝงไปด้วยกระแสไอสังหารอันเข้มข้น“เจ้า เป็นใคร... อย่าแส่หาเรื่องตาย” เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าแรงบีบที่ข้อมือกลับหนักหน่วงจนน่าเหลือเชื่อมู่หรงเสวี่ยไม่ได้ตื่นตระหนก นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมัจจุราชหนุ่มด้วยสายตาราบเรียบ ดุดัน และเด็ดเดี่ยว เยี่ยงผู้บังคับบัญชาในสนามรบ ทำเอาเฟยเยี่ยหรงถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ด้วยไม่เคยเห็นสตรีสาวชาวบ้านคนใด ที่มีแววตากล้าแกร่งเช่นนี้มาก่อน“หากข้าอยากให้เจ้าตาย ข้าแค่ยืนดูเฉยๆ เจ้าก็ลงนรกไปแล้ว” มู่หรงเสวี่ยเอ่ยเสียงเฉียบขาด“ปล่อยมือซะ ถ้ายังอยากมีขาไว้เดิน และอยากมีชีวิตอยู่ไปแก้แค้นพวกที่ทำกับเจ้าให้อยู่ในสภาพนี้ ข้าเป็นหมอ และตอนนี้ข้าคือคนเดียวที่จะฉุดเจ้าขึ้นมาจากประตูนรกได้!”คำพูดที่ทรงพลังและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของสตรีตรงหน้า ทำให้ส่วนลึกในจิตใจของเฟยเยี่ยหรงยอมคลายแรงบีบที่ข้อมือลง ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไปพร้อมกั