สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด

“ฮูหยิน ฮูหยินเอกฟื้นแล้ว ท่านหมอรีบมาดูเร็วเข้าเจ้าค่ะ!”

เสียงร้องไห้โฮด้วยความดีใจของโมลี่ สาวใช้คนสนิท ดังขึ้นข้างเตียงไม้แกะสลักฉลุลาย

เซี่ยหลินหวงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่สมองของนางทันที ภาพความทรงจำครั้งสุดท้ายในชาติก่อนที่นางถูกยาพิษจากน้ำมือของสามีสารเลวและอนุแพศยายังคงแจ่มชัด ทว่าเมื่อนางมองไปรอบๆ กลับพบว่าเป็นห้องนอนเดิมของนางในจวนหย่งอันโหว

นางได้ย้อนเวลากลับมา ข้ามภพกลับมาในอดีต... ในตอนที่นางเพิ่งล้มป่วยเจียนตายจากการถูกกลั่นแกล้ง!

“โมลี่...” เสียงของหลินหวงแหบพร่า แต่แววตาของนางกลับเยือกเย็นไร้แววอ่อนแอเช่นกาลก่อน

ยังไม่ทันที่สาวใช้จะขยับตัวเข้ามาเช็ดน้ำตา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุรุษพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักอย่างน่ารังเกียจก็ดังมาจากหน้าประตูห้อง ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังปัง!

กู่เหวินชางที่อยู่ในชุดขุนนางหรูหราเดินเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแฝงไปด้วยความเย็นชาและดูแคลน ข้างกายของเขาคือซูซวงซวง หญิงคนรักเก่าที่อยู่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวขาว ท่าทางอ่อนแอเอียงอายบีบน้ำตาเม้มปากดูน่าทะนุถนอม ทว่ากลับเป็นสตรีร้ายกาจ

“ฟื้นแล้วก็ดี” กู่เหวินชางเอ่ยเสียงเรียบ ไม่มีความห่วงใยในสายตาของเขาแม้แต่น้อย เขาสะบัดชายเสื้อแล้วโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนเตียงตรงหน้าหลินหวง

“ในเมื่อเจ้ายังไม่ตาย ก็ลงนามในหนังสือยินยอมนี่ซะ”

หลินหวงเหลือบสายตามองกระดาษแผ่นนั้น มุมปากของนางเหยียดยิ้มหยัน มันคือหนังสือยินยอมรับอนุซูซวงซวงเข้าจวนในฐานะฮูหยินรอง ช่างเป็นบทละครที่เหมือนกับชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

“พี่เหวินชาง อย่าบังคับพี่หญิงเลยเจ้าค่ะ”

ซูซวงซวงแสร้งทำเป็นกระตุกแขนเสื้อกู่เหวินชาง น้ำตาคลอเบ้า

“ซวงซวงเป็นเพียงสตรีไร้ค่า ได้อยู่ข้างกายท่านโดยไม่มีฐานะซวงซวงก็ยอมเจ้าค่ะ อย่าให้พี่หญิงต้องขุ่นเคืองใจเลย”

“ซวงซวง เหตุใดเจ้าช่างแสนดีปานนี้” กู่เหวินชางหันไปโอบไหล่อนุชู้รักด้วยความสงสาร ก่อนจะหันมาตวาดใส่หลินหวง

“เซี่ยหลินหวง! เจ้าเป็นฮูหยินเอกควรรู้จักใจกว้าง ซวงซวงยอมลดตัวเป็นรองเจ้าตั้งเท่าไหร่ หากเจ้ายังดื้อดึง ไร้ความสามารถเรื่องปรนนิบัติสามี ทั้งยังใจคอคับแคบ ข้าจะเขียนหนังสือหย่าป่าวประกาศให้คนทั้งเมืองหลวงรู้ว่าเจ้ามันสตรีไร้คุณธรรม!"

โมลี่กำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้นแทนผู้เป็นนาย ทว่าหลินหวงกลับยกมือห้าม

ร่างบางระหงค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างสง่างาม แววตาของนางนิ่งสงบราวกับบ่อน้ำโบราณที่ไร้ระลอกคลื่น นางหยิบพู่กันบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา ตวัดน้ำหมึกอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดลงบนกระดาษอีกแผ่น

“อยากให้ข้าลงนามงั้นหรือ?” หลินหวงเอ่ยเสียงเรียบ

“รู้ความก็ดี รีบเซ็นซะ!” กู่เหวินชางยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาคิดว่านางคงกลัวจนตัวสั่น ดั่งเช่นที่ผ่านมา

ฟุ่บ!

กระดาษแผ่นนั้นถูกหลินหวงสะบัดใส่หน้าของกู่เหวินชางอย่างแรงจนมันบาดแก้มของเขาเป็นรอยแดง กู่เหวินชางเบิกตากว้างด้วยความโมโห ทว่าเมื่อเขาก้มลงมองตัวอักษรบนกระดาษ ดวงตาของเขากลับสั่นสะท้าน

มันไม่ใช่หนังสือยินยอม... แต่เป็นหนังสือหย่าขาดขอลดสถานะสามีภรรยา ที่เขียนด้วยลายมือดุดันทรงพลัง!

“เซี่ยหลินหวง! เจ้าบังอาจนัก!” กู่เหวินชางตัวสั่นด้วยความโกรธ

“เจ้ากล้าหย่ากับข้าเชียวหรือ? สตรีที่ถูกหย่าขาดออกจากจวนโหวจะไปมีที่ซุกหัวนอนที่ไหน เจ้าต้องอดตายอยู่ข้างถนนแน่!"

หลินหวงลุกขึ้นยืนตรง นางเผชิญหน้ากับขุนนางชั่วและอนุแพศยาด้วยท่าทีที่เหนือกว่าราวกับหงส์ผู้สูงศักดิ์ นางมองพวกมันด้วยสายตาเหยียดหยามจนซูซวงซวงถึงกับหน้าถอดสี

“กู่เหวินชาง ในเมื่อท่านโหยหาหญิงแพศยานางนี้จนตัวสั่น ก็เชิญพวกท่านเสพสมกันให้เต็มที่เถิด” หลินหวงประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

“นับจากนี้สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด และไม่ขอใช้สอยสามีร่วมกับสุนัขตัวอื่น!"

“เจ้า... เจ้า!” กู่เหวินชางชี้หน้านางด้วยมือที่สั่นเทา

“โมลี่! เก็บของ ทรัพย์สินที่เป็นสินเดิมของตระกูลเซี่ยทั้งหมด ขนออกจากจวนนี้ให้สิ้น อย่าให้เหลือแม้แต่อีแปะเดียว!” หลินหวงสั่งการเสียงเฉียบ

“เจ้าค่ะฮูหยิน!” โมลี่ยิ้มกว้างอย่างสะใจ รีบวิ่งไปจัดการทันที

กู่เหวินชางแค่นเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“คิดว่าข้าจะง้อเจ้าหรือ? ไปเลย จวนโหวของข้าไม่ต้อนรับสตรีอวดดีอย่างเจ้า ขนเงินสินเดิมของเจ้าไปเถอะ ลำพังเงินเบี้ยหวัดและทรัพย์สินในคลังของจวนโหว ข้ากับซวงซวงก็อยู่ได้อย่างสุขสบายไปทั้งชาติ”

หลินหวงไม่ตอบอะไร นางเพียงยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่ลึกลับและเยือกเย็นเกินกว่าที่กู่เหวินชางจะเข้าใจ

กู่เหวินชาง... เจ้าคงยังไม่รู้สินะ ว่าทรัพย์สินทั้งหมดในคลังของจวนโหวที่เจ้าภาคภูมิใจ รวมถึงโฉนดร้านค้าและที่ดิน ถูกข้าสั่งยักย้ายถ่ายเทออกไปเป็นของส่วนตัวนานแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ในคลังตอนนี้ มีเพียงบัญชีหนี้สินท่วมหัวที่เจ้าต้องชดใช้แทนต่างหาก!

หลินหวงสะบัดชายเสื้อคลุม นางเดินผ่านหน้าคนชั่วทั้งสองออกไปจากจวนหย่งอันโหวอย่างภาคภูมิ โดยไม่เหลียวหลังกลับมามองซากปรักหักพังที่กำลังจะถล่มลงมาทับพวกมันแม้แต่น้อย!

ผ้าม่านหนาหนักของรถม้าตระกูลเซี่ยสะบัดพลิ้วตามแรงลมยามค่ำคืน ตัวรถสั่นคลอนไปตามแรงขับเคลื่อนของม้าฝีเท้าดีที่พาร่างระหงของเซี่ยหลินหวง ออกห่างจากถนนหน้าจวนหย่งอันโหวมาไกลพอสมควรแล้ว

ภายในรถม้าอันมืดสลัวโมลี่ ยังคงกอดหีบไม้ใบเล็กที่ข้างในบรรจุเพียงเครื่องประดับส่วนตัวเพียงไม่กี่ชิ้นเอาไว้แนบอด ใบหน้าของสาวใช้ตัวน้อยยังคงซีดขาว ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวระคนตกใจกับเหตุการณ์หักดิบยื่นหนังสือหย่าตบหน้าท่านโหวเมื่อครู่ ครั้นพอเห็นความเงียบงันของผู้เป็นนาย นางจึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน

“คุณหนูเจ้าคะ เรา...เรากำลังจะมุ่งหน้ากลับจวนเสนาบดีคลังหรือเจ้าคะ? หากใต้เท้าทราบเรื่องหนังสือหย่าและเรื่องอนุซูซวงซวง บ่าวเกรงว่า...”

“ใครบอกเจ้าว่าข้าจะกลับไปที่นั่น?”

คำพูดเรียบนิ่งทว่าเด็ดขาดของเซี่ยหลินหวงทำให้โมลี่เบิกตากว้าง หลินหวงเหลือบสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า แววตาของนางนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ ในหัวสมองแล่นภาพเหตุการณ์ความทรมานจากชาติก่อน

ชาติก่อนหลังจากที่นางถูกข่มเหงจนต้องหนีกลับไปจวนตระกูลเซี่ย สิ่งที่นางได้รับกลับไม่ใช่การโอบกอดจากครอบครัว ทว่าคือสายตาดูแคลนของบิดาผู้เป็นเสนาบดีกรมคลัง บิดาผู้มองเห็นบุตรสาวเป็นเพียงหมากทางการเมืองและเครื่องมือแลกเปลี่ยนผลประโยชน์

เขาด่าทอนางว่าเป็นสตรีไร้ยางอายที่รักษาหัวใจสามีไม่ได้ ทั้งยังพยายามกดดันบีบคั้นให้นางยอมแต่งงานใหม่เป็นฮูหยินรองของเสนาบดีชราเพื่อปูทางอำนาจให้ตนเอง ส่วนแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างแม่ก็คอยซ้ำเติม ถากถางจนนางแทบไม่มีที่ยืน

ในเมื่อชาตินี้นางก้าวออกมาเพื่อเป็นอิสระ เหตุใดนางต้องกลับไปซุกใต้ปีกของบุรุษเห็นแก่ตัวอีกคนกันเล่า?

“สตรีเช่นข้า ก้าวออกมาแล้ว ย่อมไม่คิดจะกลับไปซุกใต้ปีกบุรุษใดอีก แม้คนผู้นั้นจะเป็นบิดาบังเกิดเกล้าก็ตาม” หลินหวงเอ่ยพึมพำ น้ำเสียงของนางแฝงความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี

“โมลี่ สั่งคนบังคับรถม้า เปลี่ยนเส้นทาง มุ่งหน้าไปยังตรอกตะวันออก จอดรถม้าที่ด้านหลังของหอเสวียนอู่”

โมลี่สะดุ้งเล็กน้อย หอเสวียนอู่เป็นหอการค้าลึกลับที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในเมืองหลวง คุมเส้นเลือดใหญ่ทั้งเรื่องการปล่อยกู้สมุนไพรหายาก และโรงรับจำนำหน้าเลือด ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าของที่แท้จริงคือผู้ใด ทว่าสาวใช้ผู้ภักดีไม่ได้ซักไซ้อันใดเพิ่ม นางรีบเปิดม่านออกไปสั่งการคนบังคับรถม้าทันที