All Chapters of สตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด: Chapter 11 - Chapter 20

ตัดภาพกลับมายังชั้นสามของหอโอสถร้อยลี้ บรรยากาศเงียบสงบและเต็มไปด้วยความนิ่งสะกดเซี่ยหลินหวงนั่งอยู่หลังโต๊ะอักษรไม้พะยูง บนโต๊ะมีม้วนกระดาษใบปลิวขนาดเล็กนับสิบใบวางอยู่ ใบปลิวเหล่านั้นทำจากกระดาษหยาบๆ สีเหลืองหม่น เขียนอักษรหวัดๆ ตัวโตว่าโรงรับจำนำมืดคังเฉิง เงินด่วนทันใจ ได้เงินไว ไม่ถามที่มาของทรัพย์สิน ดอกเบี้ยต่ำสำหรับผู้มีบรรดาศักดิ์“คุณหนูเจ้าคะ ซูซวงซวงเป่าหูให้กู่เหวินชางเตรียมเปิดคลังสมบัติพรุ่งนี้ตามแผนการของคุณหนูเป๊ะเลยเจ้าค่ะ” โมลี่รายงานพลางหัวเราะคิกคักอย่างสะใจ แววตาเป็นประกาย“สายสืบของเราในจวนโหวส่งข่าวมาว่า สองคนนั้นสัญญากับเจ้าหนี้ว่าจะจ่ายเงินในวันพรุ่งนี้แน่นอนเจ้าค่ะ”หลินหวงยกจอกชาขึ้นจิบอย่างเนิบนาบ ดวงตาหงส์ทอประกายลึกล้ำราวกับผืนฟ้าในยามรัตติกาล แผนการของนางดำเนินมาถึงหมากตัวสำคัญแล้ว การจะทำให้คนชั่วพินาศอย่างสมบูรณ์แบบ ต้องเริ่มจากการทำให้มันหวาดระแวงและจนตรอก จนยอมก้าวเท้าเข้าสู่กรงขังด้วยตัวมันเอง“กู่เหวินชางหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีบุรุษและตำแหน่งโหวยิ่งนัก ยามที่กู่เหวินชางเปิดคลังสมบัติออกมาแล้วพบว่าทุกอย่างเป็นเพียงทองปลอมตะกั่วชุบ และเศษไม้ทาสีแดงชา

ภายในท้องพระโรงหลวง เสียงกลองเริ่มย่ำ สัญญาณแห่งการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ดังขึ้นองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นจิ่งประทับเหนือบัลลังก์มังกร แววตาคมกริบเปี่ยมบารมีกวาดมองขุนนางเบื้องล่าง ด้านข้างบัลลังก์ในตำแหน่งที่ต่ำลงมาเล็กน้อย ร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นเงินลายมังกรคาบแก้วของฉินอ๋อง เยี่ยเฟิงหาน ยืนเด่นเป็นสง่าราวกับรูปสลักเหล็กกล้าแววตาของฉินอ๋องนิ่งสนิท ทว่าทันทีที่สายตาของเขาประสานเข้ากับกู่เหวินชาง มุมปากของมังกรเงามืดกลับยกยิ้มอย่างมีความหมายชวนสยดสยอง กู่เหวินชางใจกระตุกวูบ ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาตามแผ่นหลังโดยไร้สาเหตุ“หากไม่มีข้อราชการใดแล้ว” ขันทีใหญ่กำลังจะเอ่ยปิดการประชุม ทว่าทันใดนั้น ร่างของเสนาบดีกรมอาญาซ่งซีโจวก็ก้าวพรวดออกมาจากแถว ทรุดกายคุกเข่าลงกลางท้องพระโรงอย่างขยันขันแข็ง“ฝ่าบาท! หม่อมฉันมีฎีกาด่วนที่สุดต้องการกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงของเสนาบดีซ่งดังกังวานลั่นท้องพระโรง“กรมอาญาได้รับหลักฐานลับบัญชีทุจริตอย่างร้ายแรง มีขุนนางสารเลวในกรมโยธาบังอาจยักยอกเงินงบประมาณซ่อมแซมท้องพระโรงหลวงที่ฝ่าบาทพระราชทาน ไปชดใช้หนี้สินส่วนตัวและปรนเปรออนุภรรยาในจวน! ข

ภายในคลังสมบัติขนาดใหญ่ แสงจากตะเกียงน้ำมันสลัวที่ติดอยู่ตามผนัง สะท้อนเข้ากับหีบเหล็กนับสิบใบที่ตั้งเรียงรายอยู่ และที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่บนแท่นหินหยกใจกลางห้องคือ ตู้กระจกหนาที่ครอบต้นปะการังสีแดงนำโชคพระราชทาน สูงกว่าสามเซียะ ข้างๆ กันมีแจกันลายครามราชวงศ์ก่อน และหีบเหล็กที่แง้มฝาออกเผยให้เห็นแสงสีทองเหลืองอร่ามของกองทองคำแท่งสะท้อนตาหนาแน่น!“ฮ่าๆ ๆ สมบัติยังอยู่ ทุกอย่างยังอยู่!”กู่เหวินชางหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งคนเสียสติ เขารีบโยนกล่องเครื่องประดับของซูซวงซวงลงบนโต๊ะไม้ แล้ววิ่งถลันเข้าไปหาหีบทองคำแท่งทันที ความโลภที่ฝังลึกในกมลสันดาน ทำให้เขาไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ เลยเขายื่นมือหนาลงไปคว้าทองคำแท่งขนาดใหญ่ขึ้นมาสองก้อน หวังจะลูบไล้เนื้อทองอันเนียนนุ่มเพื่อชโลมจิตใจที่บอบช้ำ ทว่า...ทันทีที่นิ้วมือสัมผัสโดนผิววัตถุ คิ้วของกู่เหวินชางก็พลันขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยว่าเหตุใด น้ำหนักของมันถึงได้แปลกประหลาดปานนี้?น้ำหนักของทองก้อนในมือมันหนักและทึบตันเกินกว่าทองคำบริสุทธิ์ทั่วไป กู่เหวินชางใจคอเริ่มไม่ดี ลมหายใจของเขาสะดุดกึก เขาใช้เล็บมือขูดลงบนพื้นผิวสีทองอร่

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงตะวันสาดส่องประกายสว่างไสวทั่วเมืองหลวงเยี่ยนจิง ทว่าบรรยากาศหน้าจวนหย่งอันโหว กลับเต็มไปด้วยความโกลาหลระคนตกตะลึง เมื่อหมายศาลของทางการร่วมกับคนของหอการค้าเสวียนอู่นับร้อยคน เดินทางมาปิดล้อมหน้าประตูจวนกู่เหวินชางที่เพิ่งนำเงินสองแสนห้าหมื่นตำลึงไปส่งมอบให้กับกรมคลังหลวงยามเช้าเพื่อรักษาชีวิตไว้ เดินกลับมาถึงหน้าจวนของตนเองพร้อมกับซูซวงซวงด้วยท่าทางเหนื่อยล้า ทว่าทันทีที่เขาเห็นภาพตรงหน้า กู่เหวินชางก็ต้องเบิกตากว้าง หน้าถอดสีจนกลายเป็นขาวซีดราวกับคนตายอีกครั้ง“พวกเจ้ามาทำอะไรกันนักหนา! นี่คือจวนหย่งอันโหวของข้า ใครกล้าดีอย่างไรถึงมาปิดล้อมที่นี่!" กู่เหวินชางตวาดเสียงกร้าว“กู่เหวินชาง เจ้าคงลืมสัญญาหนี้ที่เจ้าเซ็นไว้เมื่อคืนแล้วกระมัง?”เสียงราบเรียบ ทว่าดังกังวานเด็ดขาดและเปี่ยมไปด้วยกระแสกดดันอันมหาศาล ดังมาจากเกี้ยวหรูหราสีแดงชาดปักลายหงส์ทองคำที่จอดอยู่ใจกลางฝูงชน ม่านเกี้ยวถูกเลิกขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นร่างระหงสง่างามดุจพญาหงส์ของเซี่ยหลินหวงนางก้าวเดินออกมาอย่างเนิบนาบ อาภรณ์ผ้าไหมเลอค่าของนางสะท้อนกับแสงแดดจนดูสูงศักดิ์จนทุกคนเผลอก้มศีรษะรับ ข้างกายของนางคื

ในชาติก่อน ปรมาจารย์กู้ผู้นี้เคยถูกขุนนางกังฉินในกรมพิธีการยัดข้อหาฉ้อโกงเส้นไหมหลวง จนต้องโทษโบยและถูกขับไล่ออกจากกองงานสิ่งทอหลวงอย่างไม่เป็นธรรม จนต้องตกระกำลำบาก ไร้หนทางทำมาหากินจนเกือบแข็งตายในฤดูหนาวเซี่ยหลินหวงใช้ข้อมูลข่าวกรองลึกลับที่จำมาจากภพก่อน ส่งคนไปช่วยชีวิตเขาและครอบครัวไว้ล่วงหน้านานนับเดือน ทั้งยังมอบโรงทอผ้าลับและอุปกรณ์ทอผ้าไหมแบบใหม่ให้“คารวะนายหญิงเซี่ย” ปรมาจารย์กู้ค้อมกายคำนับสตรีอายุน้อยกว่าด้วยความซาบซึ้งใจจากส่วนลึก“ผ้าไหมดาราร่วงหล่นและสายวารีผกผัน ที่นายหญิงมอบแบบร่างและเคล็ดลับการย้อมสีด้วยสูตรพิเศษ บัดนี้ ข้าน้อยและช่างฝีมือทอสำเร็จพร้อมส่งมอบแล้วขอรับ!”“ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ท่านอาจารย์กู้” หลินหวงลุกขึ้นยืนตรง ท่วงท่าของนางสง่างาม“ในเมื่อฝั่งตรงข้ามใช้ผ้าไหมห้าสีธรรมดาจากแดนใต้มาอวดอ้าง เช่นนั้นเราก็เอาผ้าไหมสวรรค์ ที่ไม่มีวันพบเห็นได้ในใต้หล้านี้ ออกไปเหยียบย่ำหน้ากากดอกบัวขาวของนางให้แตกละเอียดซะ!”เพียงครึ่งชั่วยามต่อมา ประตูใหญ่ของจวนหงส์ร่อนก็เปิดอ้าออกอย่างเป็นทางการ ทว่ากลับไม่มีเสียงประทัดให้หนวกหู มีเพียงเสียงพิณโบราณที่บรรเลงท่วงทำนองอันสูงศ