All Chapters of ไม่เป็นของเล่น: Chapter 11 - Chapter 20

“จะ...เจย์โฬม” ชิออนเอ่ยเรียกผู้ชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในใจเต้นตึกตึกจนแทบจะทะลุออกจากอกเจย์ยกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ฉันแค่มารับนาย” คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาพนักงานในร้ายยืนกันหน้าเหวอ เพราะทุกคนรู้จักดีว่าเจย์เป็นใคร!ก็เจ้าพ่อกาสิโนโมนาเวียและปล่อยเงินกู้ในฟรอนนะสิ ขึ้นชื่อเรื่องสุภาพบุรุษในคราบมาเฟียชิออนขมวดคิ้ว รู้สึกถึงสายตาของเพื่อนร่วมงานที่เริ่มมองมาเขากระแอมในลำคอแล้วพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติ“ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณนะครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”“มารับ” คำตอบนั้นสั้นแต่ชัด“อะไรนะ!” ชิออนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาด้วยความตกใจ‘ไหนบอกว่าถ้าถึงเวลาจะมารับ! แล้วมันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ! เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงเองนะ’เจย์ก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นเบา ๆ ทุกก้าวดังก้องอยู่ในอก“ฉันบอกว่ามารับ กลับพร้อมฉัน”“คุณไม่จำเป็นต้องมารับผม อีกอย่างผมยังไม่เลิกงาน”“ฉันรู้ว่าไม่จำเป็น แต่ฉันอยากมาเอง”น้ำเสียงของเจย์ไม่ได้แข็ง ไม่ใช่คำสั่ง แต่กลับหนักแน่นพอจะทำให้คนฟังเถียงไม่ออก ชิออนหลุบตาลง หัวใจสั่นระรัวอย

“ขอบคุณมากนะครับคุณเจย์ ที่เรียกใช้บริการผมในวันนี้” เชฟประจำเรือเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนถอดหมวกเชฟออกเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ“ขอบคุณสำหรับอาหารอร่อย ๆ นะครับเชฟ” เจย์ตอบเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงฟังดูพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด“ขอบคุณครับ” เชฟโค้งศีรษะเบา ๆ เจย์พยักหน้า พลางพูดต่ออย่างนิ่งเรียบ“เดี๋ยวให้เลขาฯ โอนเงินเข้าบัญชีเดิมนะ”“ครับคุณเจย์ ขอบคุณมากครับ” เชฟยิ้มรับ ก่อนเก็บอุปกรณ์และเตรียมตัวลงจากเรือ“ขอให้ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่เพอร์เฟกต์นะครับ” เขาทิ้งคำพูดไว้พร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร ก่อนประตูทางออกของเรือจะค่อย ๆ ปิดลง ทิ้งให้บนเรือเหลือเพียงเจย์และชิออนเพียงสองคนบรรยากาศบนเรือยอช์ตส่วนตัวนิ่งสงัด มีเพียงเสียงคลื่นกระทบตัวเรือเป็นจังหวะเบา ๆ แสงไฟสีทองสลัวสะท้อนกับผิวน้ำ ทำให้ทั้งห้องดูกลืนไปกับความเงียบที่มีเพียงสองคนเจย์ยืนพิงขอบโต๊ะ มือถือแก้วไวน์ ดวงตาคมหันมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่อีกฝั่งของห้อง น้ำเสียงเรียบต่ำดังขึ้นอย่างเชื่องช้า“คืนนี้ ฉันมีเกมเล็ก ๆ อยากให้นายลองเล่น”ชิออนขมวดคิ้ว แต่ยังคงยืนนิ่ง ดวงตาสั่นไหวเมื่อได้ยินเงื่อนไขที่อีกฝ่ายพูดต่อ เจย์ยกยิ้มบาง เฉียงหน้ามองเขาอย่า

“มานี่สิ ฉันจะให้รางวัลนาย” เสียงทุ้มของเจย์ดังขึ้นพร้อมแววตาที่อ่านไม่ออก ชิออนมองเขาอย่างงุนงง ก่อนที่ปลอกคอบนต้นคอที่สวมใส่ถูกกระชากจากสายให้เดินตามราวกับเขาเป็นสัตว์เลี้ยงจริง ๆ“ระรางวัลอะไร” ชิออนถามเบา ๆ พลางขยับเท้าเข้าหาอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง ไม่ได้ฝืนรั้งตามแรงจูงเพราะกลัวว่าตัวเองจะเป็นอันตราย“หึ ตามมาอย่างเดียวก็พอ”“อื้อ” ชิออนตอบรับแผ่วเบา ทั้งที่หัวใจเต้นแรงไม่หยุด เจย์เพียงยิ้มมุมปากก่อนเดินนำไปอย่างช้า ๆ จนกระทั่งที่ทั้งสองเดินมาจนถึงชั้นสุดท้ายของเรือ โดยที่เป็นชั้นสำหรับห้องนอนส่วนตัวร่างสูงนั่งอยู่บนเตียง เขาอ้าข้าออก จนเผยให้เห็นถึงลำขาแกร่งผิวแทนตัดกับชุดคลุมอาบน้ำสีแทน ชิออนมองภาพตรงหน้าพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเซ็กซี่ถึงเพียงนี้หนุ่มตาน้ำขาว ผิวแทน กล้ามแน่น ผมสีบรอน ตรงสเปกชะมัด“มานั่งตรงนี้” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมมือที่ตบเบา ๆ บนตัก ชิออนเดินเข้าไปอย่างลังเลก่อนนอนลงที่ตักอีกฝ่าย ไม่เหมือนตอนที่ถูกทำโทษ‘เป็นอะไรของเขากัน ชอบให้นอนหนุนตักหรือไง’ เขาคิดในใจ พลางหลุบตามองไปยังสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า มันเป็นจอโฮมเทียเตอร์ขนาดใหญ่สุดหรูฝั

หลังจากวันนั้น ชิออนกลับมาทำงานที่ร้านอาหารตามปกติทุกอย่างเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง แต่ความสงบที่ว่า มันกลับเงียบเกินไปจนน่ากลัวตั้งแต่วันที่กลับจากเรือยอช์ต เขารู้สึกเหมือนมีสายตาบางคู่คอยมองจากที่ไกล ๆ ตอนแรกเขาคิดว่าแค่คิดไปเอง แต่พอเกิดขึ้นซ้ำหลายวันเข้า ความเย็นวาบที่สันหลังมันเริ่มชัดเจนจนไม่อาจปฏิเสธได้บางครั้งตอนปิดร้าน เขาเห็นเงาใครบางคนยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนบางคืน เขาได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่ว ๆ ตามหลังตลอดทางกลับหอ แม้พยายามมองย้อนกลับไป ก็ไม่เคยเห็นหน้าได้ชัดเจนเลยสักครั้งเขารู้ดีว่าแบบนี้มันคืออะไร ซาแซง คนที่เคยหลงไหลในตัวเขาอย่างบ้าคลั่งตอนยังเป็นไอดอล คนที่ครั้งหนึ่งเคยตามมาถึงหน้าหอพัก แค่คิดถึงเรื่องนั้น ใจของชิออนก็สั่นสะท้านขึ้นมาคืนนั้น หลังปิดร้าน เขานั่งกอดตัวเองอยู่หลังร้าน ริมฝีปากคาบบุหรี่ มือเสยผมสีแดงไปยังด้านหลังเผยใบหน้าเหนื่อยล้า ดวงตาแดงเพราะอดนอนติดต่อกันหลายคืน“ทำไมถึงยังตามมาได้ ทั้งที่หนีมาถึงนี่แล้ว” ชิออนพูดตัดพ้อกับชีวิต สายตามองไปยังท้องฟ้าที่ตอนนี้มืดครึ้มจนเห็นดวงดาว‘ชีวิตไอดอลก็จบไปแล้ว ทำไมถึงยังโดนตาม ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ’ทว่าไม่นา

เวลาสี่ทุ่ม ชิออนกลับมาจากร้านอาหารหลังเลิกงาน เขาเดินฝ่าซอยเปียกชื้นที่น้ำขังระหว่างทาง เสียงรองเท้ากระทบน้ำดังแฉะ ๆ ก้องไปทั่ว ความมืดกลืนทุกอย่างไว้จนเหลือเพียงแสงไฟถนนที่กะพริบอ่อนแรงซอยนี้ไม่มีใครเลือกใช้ในเวลานี้นอกจากเขา เพราะมันใกล้ห้องพักมากที่สุด ถึงจะอยู่ในย่านที่ไม่ค่อยปลอดภัย แต่ค่าเช่าถูกพอให้เขาอยู่รอดได้ ความลำบากกลายเป็นเรื่องชินชาในชีวิตประจำวันของชิออนแต่คืนนี้กลับมีบางอย่างไม่เหมือนทุกคืนสวบ สวบเสียงฝีเท้าเดินตามกันมาอย่างใกล้ตัวชวนให้รู้สึกหวาดหวั่น ชิออนกำกระเป๋าสะพายแน่น ความกลัวถาโถมจนไหล่ห่อสั้นความรู้สึกนี้มันกลับมาอีกแล้ว ความรู้สึกที่โดนคุกคาม‘ขอร้องล่ะ ขอให้ไม่ใช่แบบที่คิดเลยนะ’ ตลอดทางที่เดินมา ชิออนรับรู้ได้ถึงฝีเท้าที่ดังขึ้นมาตามหลัง อยู่ไม่ไกลนัก เสียงนั้นหายไปเมื่อเขาหยุด และกลับมาอีกครั้งเมื่อเขาเริ่มเดินต่อตึก ตึก ตึกหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจเริ่มหนัก เขาไม่กล้าเหลียวหลัง เพราะหวาดกลัวจนสมองคิดไม่ตก คิดไปเรื่อยว่าอีกฝ่ายจะทำร้ายเขาหรือเปล่า“ผู้ชายเหรอ หรือว่าเป็นโจร?” ชิออนพึมพำกับตัวเอง เสียงเขาเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียง