ไม่เป็นของเล่น

ปัจจุบัน ณ สาธารณรัฐฟรอน

“ฟู่ว”

เสียงพ่นควันบุหรี่ดังแผ่วพร้อมกลุ่มควันสีเทาขุ่นที่ลอยออกจากริมฝีปากบางของ ชิออน ชายหนุ่มเอเชีย สัญชาติโกเรีย เจ้าของบุหรี่ผู้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีดำ และผ้ากันเปื้อนผูกไว้รอบเอว ใบหน้าอ่อนเยาว์ ผิวขาวเนียนตัดกับเส้นผมสีแดงสดที่ย้อมมาอย่างดี

เขานั่งพักอยู่ในซอยข้างร้านอาหารที่ทำงานพาร์ตไทม์มาได้ราวสัปดาห์หนึ่ง เวลานี้เป็นช่วงหกโมงเย็น ซึ่งเป็นเวลาพักเบรก ชิออนสูบบุหรี่จนมวนสุดท้ายดับลง แต่สีหน้ากลับฉายแววกังวล ภายในใจเขายังวนเวียนคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน

ก่อนที่จะมาที่ฟรอน ชิออนยังใช้ชีวิตอยู่ที่สาธารณรัฐโกเรีย จับพลัดจับผลูมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว พอมองไปทางไหน ก็คิดถึงแต่บ้าน

ถ้าไม่ได้มาที่นี่ ก็คงไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นยังไงต่อ...

สองสัปดาห์ก่อนหน้า

ภายในห้องพักของสมาชิกไอดอลบอยแบนด์ชื่อดังแห่งวงการเพลงพ็อป อย่างวง ซี วงที่เพิ่งถูกยุบไปหลังค่ายต้นสังกัดถูกฟ้องล้มละลาย

ข่าวนี้ทำให้ ชิออน ผู้เพิ่งออกจากกรมต้องจิตตกทันทีที่ได้รับรู้ เขาไม่มีที่ให้กลับไป อนาคตของเขามีเพียงเส้นทางของการเป็นไอดอล แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับพังทลายหายไปจนหมดสิ้น

พึ่งออกมาจากกรมได้ไม่ถึงวันก็มีข่าวให้เขาช็อกเสียแล้ว ตลอดระยะเวลาที่อยู่ในกรม ชิออนตั้งใจฝึกอย่างดี ไม่มีการใช้เครื่องมือสื่อสาร โทรศัพท์ส่วนตัวก็ไม่ได้จับ ทีวีก็รายงานข่าวที่ไม่เกี่ยวข้องกับเขา จึงไม่อาจรู้ข่าวคราวของตัวเองเลย อีกทั้งสมาชิกคนอื่น ๆ ยังไม่เคยส่งข่าวมาหา

ชิออนนั่งอยู่บนเตียง ภายในห้องที่ว่างเปล่ามีเพียงเตียงสองเตียงที่เคยเป็นของสมาชิกในวงอีกคนหนึ่ง แต่ตอนนี้บนเตียงฝั่งตรงข้ามกลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาคือ มินฮยอก อดีตผู้จัดการวง

ชิออนถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า มือกุมปิดบังใบหน้า ร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ ตอนนี้อนาคตของเขามันไม่เหลืออะไรแล้ว

เจ็บปวด เจ็บใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้...

ตั้งแต่เช้าที่รู้ข่าว ชิออนก็รีบไปออดิชันค่ายอื่น ๆ ที่ในอดีตเคยติดต่อเขามา ทว่าเวลานี้ไม่ว่าจะค่ายไหนก็ไม่มีใครต้อนรับ โดยให้เหตุผลที่ว่าชิออนแก่เกินไป

ตอนนี้ชิออนอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว ถ้าไม่เป็นไอดอล ก็คงต้องไปเป็นนายแบบ หรือไม่ก็นักแสดง แต่ไม่ว่าจะที่ไหน ค่ายใหญ่หรือค่ายเล็กก็ไม่มีที่ไหนต้อนรับ

ชิออนเครียดร้องไห้คิดอะไรไม่ออก เมเนเจอร์เอื้อมมือมาตบไหล่ให้กำลังใจเบา ๆ

“พี่ขอโทษนะชิออน พี่ไม่รู้จะบอกนายยังไงดี” เสียงของเมเนเจอร์แผ่วลง มือของเขาวางซองเอกสารสีขาวไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะผลักมันไปทางชิออน

“ในนี้มีตั๋วเครื่องบินไปฟรอนกับเอกสารงานพาร์ตไทม์ที่พี่ช่วยจัดการไว้ให้ พี่รู้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่นายฝันไว้ แต่มันน่าจะช่วยให้นายได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง”

ชิออนเงยหน้าขึ้นมองผู้จัดการของเขา ดวงตาคู่นั้นสั่นไหว แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา เขาเพียงแค่รับซองเอกสารมาวางไว้บนตักอย่างแผ่วเบา

เมเนเจอร์มินฮยอกยิ้มบาง ๆ แล้วพูดต่อ

“ไปเถอะ ที่นั่นอาจไม่มีใครรู้จักนาย แต่พี่เชื่อว่านายจะเริ่มต้นได้อีกครั้ง”

“ฟรอนอย่างงั้นเหรอ...” ชิออนพึมพำ ตลอดระยะเวลาของการเป็นไอดอล เขาไม่เคยได้ไปประเทศแถบยุโรปเลย แล้วเขาจะไปได้ยังไงกัน…

ที่นี่ทั้งที่เป็นบ้านเกิดแต่จะไม่มีที่ให้เขายืนอีกแล้วเหรอ

“ทำไมพี่ถึงให้ตั๋วนี้กับผม แล้วคนอื่น ๆ ล่ะครับ” ชิออนถามเสียงแผ่ว ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่รู้เลยว่าสมาชิกวงคนอื่นหายไปไหน เพราะไม่มีใครติดต่อกลับมาอีกเลย

“คนอื่น ๆ ถูกค่ายใหม่จองตัวไปหมดแล้ว” มินฮยอกตอบเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลังเล เขาไม่อยากพูดความจริงข้อนี้ออกมา เพราะรู้ว่ามันจะยิ่งทำให้ชิออนรู้สึกโดดเดี่ยว

“งั้นเหรอครับ... ดีจังเลย” ชิออนยิ้มบาง ๆ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความเศร้า เคล้าด้วยน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ

มีเพียงเขาเท่านั้นที่ไม่มีอนาคตให้ไปต่อ ไม่มีค่าย ไม่มีงาน และแม้แต่ใบปริญญาที่จะใช้สมัครงานเหมือนคนทั่วไปก็ยังไม่มี

มินฮยอกมองใบหน้าซีดของอดีตเด็กในความดูแลตรงหน้า ก่อนพูดด้วยเสียงอ่อนโยน

“อย่าคิดมากเลยนะ ไปทำงานที่ฟรอนเถอะ พี่จัดการทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว”

“ครับ...พี่” ชิออนก้มหน้ารับเบา ๆ

ภายในห้องเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองที่สะท้อนก้องอยู่ในใจ ชิออนก้มหน้ามองซองตั๋วในมือ เขาไม่รู้เลยว่าชีวิตหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร แต่ในตอนนั้น รู้เพียงอย่างเดียวว่าต้องไปให้ได้ ราวกับทุกอย่างได้ถูกกำหนดไว้แล้ว

อยู่ที่นี่ ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีแม้แต่โอกาส เขาคงทำได้แค่ไปตายเอาดาบหน้าเท่านั้นเอง