ไม่เป็นของเล่น

“ชิออน”เสียงเรียกจากด้านหลังดึงเขาออกจากภวังค์ความคิด ชิออนหันกลับไปเห็นเพื่อนร่วมงานในชุดพนักงานครัวโบกมือเรียก“หมดเวลาพักแล้ว รีบเข้าครัวสิ เชฟกำลังตามหาอยู่”ชิออนพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนดับบุหรี่ลงในถังข้างกำแพง แล้วเดินกลับเข้าร้านอาหารเสียงกระทะกระทบเตาและกลิ่นเนยร้อนลอยอบอวลในครัว ชิออนหยิบถาดอาหารขึ้นไปเสิร์ฟ เขาเดินวนรับออร์เดอร์และยกจานด้วยสีหน้าสงบแม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่ในใจกลับคิดว่าความเหนื่อยแบบนี้ยังเทียบไม่ได้กับตอนเป็นไอดอลที่ต้องฝึกซ้อมเกือบทั้งวันทั้งคืน ตอนนั้นเขาเหนื่อยมากกว่า แต่ก็มีความสุขมากกว่าเช่นกันพอลูกค้าทยอยกลับออกไปแล้ว ชิออนก็ไปช่วยล้างจานที่ด้านหลังร้าน เขาทำงานสองหน้าที่ย่อมได้รับค่าจ้างเป็นสองเท่า พอมาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองก็ต้องขยันกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ยิ่งทำงานเก็บเงินได้เยอะเท่าไร ก็จะได้กลับไปตั้งตัวที่บ้านเร็วเท่านั้นหลังเลิกงานในคืนนั้นเด็ม เพื่อนร่วมงานของชิออนก็เข้ามาหาเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ชิออน พรุ่งนี้หยุดใช่ไหม ไปเที่ยวโมนาเวียกันเถอะ นั่งเรือไปแป๊บเดียวเอง ถือว่าไปพักผ่อนบ้าง”เด็มเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร สำเนียงของเขาแปลก

“กล้ามากนะ ที่มาขายตัวในที่ของฉัน” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างชัดเจนชิออนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่สบายใจ ดวงตาสั่นระริกเมื่อสบกับแววตาคมกริบของอีกฝ่าย ชายตรงหน้ามีท่าทีเยือกเย็นแต่แฝงความกดดันไว้ในทุกลมหายใจเส้นผมสีเทาเงินสะท้อนแสงไฟสลัว ดวงตาเทาอมฟ้าเยียบลึก แววตามีอำนาจจนยากจะละสายตา ผิวขาวจัดรับกับกรามคมชัดและเสื้อเชิ้ตดำที่ปลดกระดุมเผยให้เห็นรอยสักรูปกะโหลกกลางอก ทั้งเย็นชาและดึงดูดในเวลาเดียวกันในสายตาชิออน เขาไม่ต่างจากปีศาจที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยพบเจอบอดีการ์ดเข้าควบคุมสถานการณ์ทันที ชายฉกรรจ์ที่จับตัวชิออนอยู่รีบปล่อยมือ ก่อนจะหันไปปะทะกับทีมของคนที่เพิ่งบุกเข้ามาชิออนถูกชายหนุ่มร่างสูงที่ดูเป็นนายเหนือหัวลากออกมาจากจุดชุลมุน เขาพยายามเอ่ยทั้งน้ำตา เสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“ผมไม่ได้เกี่ยว ผมถูกหลอกมา ผมแค่จะมาแลกเหรียญเท่านั้น...”ชายในเสื้อเชิ้ตดำหันมามองเขาเต็มตา ดวงตาคมสีเทาเยียบลึกชะงักไปชั่วขณะ เมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาและแววตาสั่นไหวของชิออนใบหน้านั้นกลับดึงดูดสายตาเขาอย่างประหลาด ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป ก่อนที่เขาหันไปสั

ภายในห้องนอนของเพนต์เฮาส์สุดหรู ส่องแสงอ่อนด้วยไฟจากโคมระย้าหลักล้านเหนือเพดานสูง ผนังห้องเป็นกระจกเผยให้เห็นวิวเมืองโมนาเวียในยามค่ำคืน แสงไฟนับพันทอดเรียงเป็นเส้นสายเหมือนดวงดาวที่หล่นลงมาเกลื่อนพื้นน้ำทะเล แม้ฝั่งท่าจะมีเรือยอช์ตนับร้อยลำจอด แต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามได้มิดกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งผสมกลิ่นวิสกี้ในแก้วคริสตัลบนโต๊ะเตี้ยตรงปลายเตียง เสียงลมเบา ๆ แทรกเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่แง้มไว้ สัมผัสเย็นเฉียบทำให้บรรยากาศดูเย็นสบาย ทว่าคนที่อยู่ในห้องกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นชิออนนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีแดงดำที่วางอยู่ท้ายเตียง ด้วยอาการประหม่าตอนนี้ภายในห้องมีเพียงเขากับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อว่า เจย์ เพราะปฏิเสธข้อเสนอที่อีกฝ่ายให้ไว้ไม่ได้ ชีวิตของชิออนจึงมาจบอยู่ที่ห้องนี้“หึ นั่งตัวสั่นแบบนั้น กลัวฉันหรือไง” พูดจบเจย์ก็เดินเข้ามาใกล้ชิออน พร้อมกับเอกสารหนึ่งฉบับในมือ ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย“เอกสารข้อตกลงระหว่างเรา”“…” ชิออนไม่รับ เขาเบือนหน้าหนี ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้ที่จะตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย แต่เขาก็ปฏิเสธมันไม่ได้เช่นกัน“ฉันไม่ได้บังคับนายสักหน่อย ไม่ต้องทำตัวแบบนั้น”

เพียะ! เสียงแส้ฟาดลงกลางอกอีกครั้ง ความแสบร้อนแล่นวาบจนยอดอกขึ้นสีแดงจัด แดงจนแทบทะลุผ่านเนื้อผ้าบางชิออนตัวสั่น เกิดมาไม่เคยโดนอะไรแบบนี้มาก่อน ทว่ายิ่งฟาดมันกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทีเดียวมันกลับมีความรู้สึกอื่นปะปนมาด้วย“อะ... ผมเจ็บนะ” เสียงชิออนสั่นเครือ เขาเอ่ยบ่นออกมาเบา ๆ ทั้งที่ปลายนิ้วสั่น แต่กลับยอมถอดเสื้อผ้าออกจนหมดอย่างว่าง่ายแสงไฟในห้องสะท้อนกับผิวกายขาวจัดราวกระเบื้องเนื้อดี ผิวเนียนละเอียดจนเหมือนตุ๊กตาแก้วที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อเจย์มองภาพนั้นอย่างพึงใจ ดวงตาเทาอมฟ้าลึกจับจ้องอยู่ทุกจุดบนร่างของอีกฝ่าย ก่อนมือหนาจะตบลงบนตักตัวเองเบา ๆ“มานี่สิ มานอนตรงนี้”ชิออนไม่ตอบ แววตาสั่นไหวแต่ริมฝีปากเม้มแน่น เจย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นลงอย่างมีอำนาจ“เร็วเข้า”ฟรึ่บ! มือใหญ่กระชากข้อมือเรียวให้ล้มตัวลง นอนคว่ำบนตักเขาในพริบตา ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก แก้มก้นนวลขึ้นสีชมพูระเรื่อราวลูกพีชสุก ภาพนั้นทำให้เลือดในกายเจย์เดือดพล่านชายหนุ่มโน้มตัวลง ใบหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นรินชิดข้างหู เสียงกระซิบต่ำแผ่วแต่เต็มไปด้วยแรงควบคุม“รู้ใช่ไหม ว่านายกำลังจะถูกลงโทษ”ชิออนหลับตา

แสงในห้องสลัวลง เหลือเพียงแสงไฟสีอำพันจากมุมหัวเตียงที่ทาบลงบนพื้น ชิออนนั่งนิ่งอยู่ตรงปลายโซฟา เสื้อเชิ้ตขาวหลวม ๆ ของเจย์ถูกพาดบนไหล่เขาแทนผ้าห่มเสียงหัวใจยังเต้นแรงในอก แต่ความเงียบหลังจากนั้นกลับหนักหนากว่าตอนที่เผชิญหน้าเจย์เดินเข้ามาช้า ๆ ถือแก้วน้ำในมือ เขาวางมันไว้ตรงหน้าก่อนจะคุกเข่าลงตรงพื้น ข้างขาของชิออนตอนนี้ร่างเล็กตรงหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วแดงจากการทำเรื่องอย่างว่าไปเมื่อคืนชิออนชะงัก มองหน้าอีกฝ่ายในระยะใกล้ เจย์เวลานี้ เขาดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการควบคุมหรือใช้คำพูดเฉือนใจเหมือนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเลยเพราะการกระทำที่อ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้ชิออนทำอะไรไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้มีแรงไปต่อล้อต่อเถียงอีกฝ่าย เพราะเขาเองก็เหน็ดเหนื่อยเหมือนกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เขาเองก็รู้สึกดีชิออนเองก็เป็นผู้ชายเขาก็ไม่ได้มีเหตุให้ต้องเอียงอายต่ออีกฝ่าย“ผมไม่เป็นไร” ชิออนพูดเบา ๆ พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียง ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ รอยที่ถูกตียังลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่ได้เจ็บแสบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้านั่งเต็มก้น เพราะกลัว