/ LGBTQ+ / ไม่เป็นของเล่น / Chapter 11 “ทานข้าวกัน”

공유

Chapter 11 “ทานข้าวกัน”

“จะ...เจย์โฬม” ชิออนเอ่ยเรียกผู้ชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในใจเต้นตึกตึกจนแทบจะทะลุออกจากอก

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
잠긴 챕터

최신 챕터

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 16 “หวั่นไหว”

    “ฮึ นายกลัวฉันหรือไง” เจย์หรี่ตามองเล็กน้อย เสียงหัวเราะในลำคอทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายขึ้น เทียนหอมในห้องที่ถูกจุดไว้ตลอดเวลาทำให้บรรยากาศดูโรแมนติกและอบอุ่นขึ้น“อืม” ชิออนตอบสั้น ๆ อย่างซื่อตรงจนคนฟังหลุดยิ้มออกมา“นายนี่ พูดตรงไม่อ้อมเลยแหะ” เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายหน้า“แล้วได้ไหมล่ะ”“ได้สิ” น้ำเสียงนั้นอบอุ่นผิดจากที่ชิออนคาดไว้“อยากดูอะไรก็เลือกดูเอาเอง” พูดจบอีกฝ่ายก็ยื่นรีโมตให้กับชิออนอย่างตามใจ“อื้อ” เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเริ่มเลื่อนหน้าจอหาเรื่องดูอย่างตั้งใจ เจย์อมยิ้มมุมปากบาง ๆ เขาไม่เคยมีเวลาพักผ่อนแบบนี้มาก่อน เพราะต้องเข้าไปดูแลกาสิโนตลอดเวลา นี่เป็นครั้งแรกที่ถือว่าได้พักผ่อนในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พอใจ“ว่าแต่คุณจัดการเรื่องผมหรือยัง” ชิออนเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปพักใหญ่ เขายังคงไม่สบายใจเรื่องที่ตัวเองเข้าเมืองมาผิดกฎหมาย เรื่องนี้ชิออนไม่รู้มาก่อนว่าตัวเองทำผิด“เรื่องที่นายเข้าเมืองมาผิดกฎหมายนะเหรอ”“ครับ ผมไม่รู้จริง ๆ”“ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการให้แล้ว”“ขอบคุณครับ”“ไม่ต้องขอบคุณ เพราะเกมนี้คนที่เสียเปรียบคือนายต่างหาก”เจย์พูดเรียบ ๆ แต่รอย

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 15 “ของรางวัล”

    “มานี่สิ ฉันจะให้รางวัลนาย” เสียงทุ้มของเจย์ดังขึ้นพร้อมแววตาที่อ่านไม่ออก ชิออนมองเขาอย่างงุนงง ก่อนที่ปลอกคอบนต้นคอที่สวมใส่ถูกกระชากจากสายให้เดินตามราวกับเขาเป็นสัตว์เลี้ยงจริง ๆ“ระรางวัลอะไร” ชิออนถามเบา ๆ พลางขยับเท้าเข้าหาอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง ไม่ได้ฝืนรั้งตามแรงจูงเพราะกลัวว่าตัวเองจะเป็นอันตราย“หึ ตามมาอย่างเดียวก็พอ”“อื้อ” ชิออนตอบรับแผ่วเบา ทั้งที่หัวใจเต้นแรงไม่หยุด เจย์เพียงยิ้มมุมปากก่อนเดินนำไปอย่างช้า ๆ จนกระทั่งที่ทั้งสองเดินมาจนถึงชั้นสุดท้ายของเรือ โดยที่เป็นชั้นสำหรับห้องนอนส่วนตัวร่างสูงนั่งอยู่บนเตียง เขาอ้าข้าออก จนเผยให้เห็นถึงลำขาแกร่งผิวแทนตัดกับชุดคลุมอาบน้ำสีแทน ชิออนมองภาพตรงหน้าพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเซ็กซี่ถึงเพียงนี้หนุ่มตาน้ำขาว ผิวแทน กล้ามแน่น ผมสีบรอน ตรงสเปกชะมัด“มานั่งตรงนี้” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมมือที่ตบเบา ๆ บนตัก ชิออนเดินเข้าไปอย่างลังเลก่อนนอนลงที่ตักอีกฝ่าย ไม่เหมือนตอนที่ถูกทำโทษ‘เป็นอะไรของเขากัน ชอบให้นอนหนุนตักหรือไง’ เขาคิดในใจ พลางหลุบตามองไปยังสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า มันเป็นจอโฮมเทียเตอร์ขนาดใหญ่สุดหรูฝั

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 14 “รางวัล”

    สามสิบนาทีต่อมา ชิออนอาบน้ำทำความสะอาดส่วนตัวเรียบร้อย เขาเดินขึ้นมาบนชั้นดาดฟ้าของเรืือ มองเห็นเจย์ยืนชมวิวในชุดอาบน้ำ เส้นผมลู่เปียก อีกฝ่ายคงอาบน้ำมาแล้วอย่างดีชายหนุ่มยืนถือแก้วไวน์ สายตามองออกไปยังผืนน้ำทะเลเบื้องหน้า เมื่อเห็นชิออนเดินเข้ามา เขาก็วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะที่อยู่ข้างกายตรงหน้า“คลานเข่าเข้ามา”“...”“บอกให้คลานเข้ามา!” น้ำเสียงเย็นชาแต่ฟังดูเด็ดขาด ทำให้ชิออนจึงจำใจคลานเข่าเข้าไปหา พลันที่ชิออนคลานเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มก็ถอดชุดคลุมอาบน้ำออกทันที เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่า อวดความเป็นชายขนาดหกสิบสองสะท้อนแสงจันทร์ชิออนนั่งคุกเข่าอยู่เบืองหน้า ใบหน้าห่างความเป็นชายอีกฝ่ายเพียงแค่คืบ ดวงตากลมโตสั่นไหว ยากจะมองว่ารู้สึกอย่างไรแต่ลึก ๆ เจ้าตัวกลับรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจเต้นโครมคราม ชิออนมองแกนกายอีกฝ่ายอย่างไม่รังเกียจ เพราะเขาก็แอบรู้สึกดีกับอีกฝ่ายเมื่อกัน เพราะเจย์ ตรงสเปกเขาทุกอย่าง“อมซะ”แผล็บ!ปลายลิ้นร้อนสัมผัสอุ่นวาบยามที่แตะต้องแกนกายของอีกฝ่าย เจย์ยิ้มออกมาอย่างพอใจอีกฝ่ายยอมทำตามอย่างว่าง่าย ไม่มีการต่อต้านหรือพยศแม้แต่น้อยชิออนลากลิ้นโลมเลียส่วนหัวอย่างไม่รัง

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 13 “คำสั่งแรก”

    “ขอบคุณมากนะครับคุณเจย์ ที่เรียกใช้บริการผมในวันนี้” เชฟประจำเรือเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพ ก่อนถอดหมวกเชฟออกเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ“ขอบคุณสำหรับอาหารอร่อย ๆ นะครับเชฟ” เจย์ตอบเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงฟังดูพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด“ขอบคุณครับ” เชฟโค้งศีรษะเบา ๆ เจย์พยักหน้า พลางพูดต่ออย่างนิ่งเรียบ“เดี๋ยวให้เลขาฯ โอนเงินเข้าบัญชีเดิมนะ”“ครับคุณเจย์ ขอบคุณมากครับ” เชฟยิ้มรับ ก่อนเก็บอุปกรณ์และเตรียมตัวลงจากเรือ“ขอให้ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่เพอร์เฟกต์นะครับ” เขาทิ้งคำพูดไว้พร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร ก่อนประตูทางออกของเรือจะค่อย ๆ ปิดลง ทิ้งให้บนเรือเหลือเพียงเจย์และชิออนเพียงสองคนบรรยากาศบนเรือยอช์ตส่วนตัวนิ่งสงัด มีเพียงเสียงคลื่นกระทบตัวเรือเป็นจังหวะเบา ๆ แสงไฟสีทองสลัวสะท้อนกับผิวน้ำ ทำให้ทั้งห้องดูกลืนไปกับความเงียบที่มีเพียงสองคนเจย์ยืนพิงขอบโต๊ะ มือถือแก้วไวน์ ดวงตาคมหันมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่อีกฝั่งของห้อง น้ำเสียงเรียบต่ำดังขึ้นอย่างเชื่องช้า“คืนนี้ ฉันมีเกมเล็ก ๆ อยากให้นายลองเล่น”ชิออนขมวดคิ้ว แต่ยังคงยืนนิ่ง ดวงตาสั่นไหวเมื่อได้ยินเงื่อนไขที่อีกฝ่ายพูดต่อ เจย์ยกยิ้มบาง เฉียงหน้ามองเขาอย่า

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 12 “เด็กดี”

    เสียงเครื่องยนต์เรือยอช์ตแล่นตัดผิวน้ำทะเลสีคราม เสียงคลื่นซัดกระทบลำเรือเป็นจังหวะสม่ำเสมอเจย์ยืนประจำที่พวงมาลัย ผมสีเทาเงินสะบัดไปตามแรงลม ดวงตาเทาอมฟ้าเยียบลึกมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่กำลังกลืนแสงสุดท้ายของวันไว้ในอ้อมแขนของทะเลเสื้อเชิ้ตดำแนบกับร่างเพรียวสูงเพราะแรงลมพัด รอยสักกลางอกโผล่ให้เห็นใต้คอเสื้อที่ปลดกระดุมหลวม ๆ แสงอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนกับผิวขาวจัดของเขา จนแทบแสบตาภาพของชายหนุ่มในยามขับเรือกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นนั้น เหมือนฉากในความฝัน ทำให้ชิออนมองเขาด้วยสายตาที่ชื่นชม‘เท่อย่างกับพระเอกซีรีส์แน่ะ’ พวกเขาทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรกันต่อ ด้วยเสียงลมที่แรงทั้งสองจึงยืนข้างกันอย่างเงียบ ๆ“เหนื่อยไหม” เจย์โฬมถามขึ้นขณะที่เรือขับเข้ามาจอดที่ท่าเรือโมนาเวีย ที่ตอนนี้ตรงจุดจอดของเขามีเชฟฝีมือดีระดับมิชรินคอยท่าอยู่เสียงนั้นทุ้มต่ำ ฟังดูเรียบ แต่แฝงความห่วงใยบางอย่างที่คนฟังไม่รู้จะรับยังไง“ไม่ครับ” ชิออนตอบโดยไม่หันกลับมาเจย์ลากแขนชิออนให้เดินตามมาที่จุดกึ่งกลางของเรือที่มีโต๊ะนั่ง วันนี้พวกเขาจะดินเนอร์กันบนเรือ จังหวะเดียวกันนั้น เชฟก็ได้ขึ้นมาบนเรือ และยืนทำอาหารอยู่ไม่ไกล“โก

  • ไม่เป็นของเล่น   Chapter 11 “ทานข้าวกัน”

    “จะ...เจย์โฬม” ชิออนเอ่ยเรียกผู้ชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในใจเต้นตึกตึกจนแทบจะทะลุออกจากอกเจย์ยกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ฉันแค่มารับนาย” คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาพนักงานในร้ายยืนกันหน้าเหวอ เพราะทุกคนรู้จักดีว่าเจย์เป็นใคร!ก็เจ้าพ่อกาสิโนโมนาเวียและปล่อยเงินกู้ในฟรอนนะสิ ขึ้นชื่อเรื่องสุภาพบุรุษในคราบมาเฟียชิออนขมวดคิ้ว รู้สึกถึงสายตาของเพื่อนร่วมงานที่เริ่มมองมาเขากระแอมในลำคอแล้วพยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติ“ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณนะครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”“มารับ” คำตอบนั้นสั้นแต่ชัด“อะไรนะ!” ชิออนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาด้วยความตกใจ‘ไหนบอกว่าถ้าถึงเวลาจะมารับ! แล้วมันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ! เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงเองนะ’เจย์ก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นเบา ๆ ทุกก้าวดังก้องอยู่ในอก“ฉันบอกว่ามารับ กลับพร้อมฉัน”“คุณไม่จำเป็นต้องมารับผม อีกอย่างผมยังไม่เลิกงาน”“ฉันรู้ว่าไม่จำเป็น แต่ฉันอยากมาเอง”น้ำเสียงของเจย์ไม่ได้แข็ง ไม่ใช่คำสั่ง แต่กลับหนักแน่นพอจะทำให้คนฟังเถียงไม่ออก ชิออนหลุบตาลง หัวใจสั่นระรัวอย

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status