جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ภายในเพนต์เฮาส์ของเจย์โฬมทั่วทั้งห้องถูกตกแต่งด้วยกระเบื้องและผืนลายหินอ่อนตัดกับผนังกระจก แสงไฟอุ่นสะท้อนพื้นทำให้ดูแวววาว เฟอร์นิเจอร์เรียบหรูสีดำทองถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ผนังกระจกใสเผยให้เห็นแสงเมืองยามค่ำที่พร่างพรายชิออนมองบ้านอีกฝ่ายตาลุกวาว ข้างนอกว่าสวยแล้ว ข้างในยิ่งงดงามจนแทบลืมหายใจ ความหรูหรานี้เหนือจินตนาการของคนธรรมดาอย่างเขาเสียจนความกลัวเมื่อครู่พลันจางไปชั่วขณะเขามองสำรวจไปรอบ ๆ เพนต์เฮาส์พลางยกมือปิดปาก‘ชาตินี้ทั้งชาติเขาคงไม่มีปัญญามีบ้านแบบนี้แน่ ๆ’“ชอบเหรอ” เสียงทุ้มเรียบของเจย์ดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมสายตาที่มองตรงมาอย่างคาดเดาไม่ได้“ครับ?” ชิออนสะดุ้งเฮือกหันไปตอบอย่างไม่แน่ใจว่าควรตอบอะไร“บ้านน่ะ นายชอบหรือไง” เขาเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว จ้องมองคนตัวเล็กด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก“ครับ สวยดี” คำตอบเบา ๆ หลุดออกมาพร้อมสายตาหลบหนีไม่กล้าสบตรง ๆ ในใจยังรู้สึกปลามปลื้มกับวิวบ้านของอีกฝ่ายไม่หาย ถ้าเขารวยจนสร้างบ้านได้ขนาดนี้ ชีวิตก็คงไม่ต้องลำบากแบบนี้เจย์มองแผ่นหลังอีกฝ่ายด้วยแววตาวูบไหว เขาไม่รู้ว่าชิออนกำลังคิดอะไรอยู่“งั้นฉันยกให้เอาไหม” ริมฝีปากเจย์ยกยิ้

แสงแดดแรกของวันสาดลอดผ่านกระจก ประกายแสงอบอุ่นแตะพื้นหินอ่อนสีขาวนวลบ่งบอกเวลายามเช้า ชิออนลืมตาขึ้นตั้งแต่ฟ้าสาง เขาพลิกกายตะแคงข้างไปเห็นร่างสูงของอีกฝ่ายก็ไม่ได้เอะใจ เพราะได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากห้องน้ำร่างสูงเดินอย่างเงียบเชียบไปยังห้องครัว ก่อนจะก้มหน้าก้มตาเปิดตู้เย็น ค้นหาวัตถุดิบที่พอจะนำมาทำอาหารเช้าได้ ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของเขากลับดูน่ารักอย่างประหลาด ความตั้งใจของชิออนนั้นชัดเจน เขาเพียงอยากทำอาหารเช้าให้เจย์ เป็นการขอบคุณเล็ก ๆ ต่อคนที่เปิดประตูบ้าน และหัวใจ ให้เขาได้มีที่พักพิงมือที่ไม่คุ้นกับงานครัวสั่นนิด ๆ เมื่อจับกระทะ เขาจุดเตา ใส่น้ำมัน และตอกไข่ด้วยท่าทางมั่นใจ แต่เขากลับใช้ไฟแรง กลิ่นไหม้ที่ค่อย ๆ ลอยอบอวล กลับทำให้รอยยิ้มค่อย ๆ จางหาย“แค่ก ๆ” ชิออนตกใจกลิ่นและควันเริ่มฟุ้งจนต้องโบกมือไล่ไปมาจนทำให้สำลักไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าเปียกน้ำดังมาจากทางเดิน เจย์เดินออกมาจากห้องน้ำ ผมยังเปียกเล็กน้อย เสื้อตัวบางพาดอยู่บนบ่า ร่างสูงขมวดคิ้วเมื่อเห็นควันลอยคลุ้งเต็มห้องครัว“ชิออน! นายจะเผาบ้านฉันรึไง”“ผมแค่อยากทำกับข้าวให้คุณ” ชิออนตอบเสียงเบา ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ที

หลายวันมานี้หลังจากเช้าในวันนั้นที่ความสัมพันธ์ของพวกเขามันเริ่มถลำลึก… เจย์เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แม้เขาจะไม่ใช่คนที่พูดจาชวนให้ใจเต้นแรง แต่การกระทำของเขาทำให้ชิออนคิดมากไม่น้อยทั้งพาไปซื้อเสื้อผ้า ทานข้าวนอกบ้าน รวมทั้งพาไปเที่ยวในสถานที่ต่าง ๆ ที่คนจนอย่างชิออนไม่อาจเอื้อมถึง ทุกอย่างเจย์กลับประเคนให้ทุกอย่างจนคนรับอย่างเขาเริ่มหวาดกลัวกลัวว่าถ้าวันหนึ่งขาดเจย์ เขาอาจอยู่ไม่ได้วันนี้ก็เช่นเดียวกัน เจย์พาเขาไปเที่ยวตั้งแต่เช้า จนกระทั่งช่วงหกโมงเย็นถึงได้แยกจากกันเพราะเจย์ต้องเข้าไปคุมกาสิโน ทิ้งให้ชิออนอยู่ในเพนต์เฮาส์เพียงลำพังแกรก!เสียงเปิดประตูห้องน้ำ ชิออนเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เขาทำความสะอาดร่างกายเสร็จ กายสูงหย่อนสะโพกนั่งบนโซฟากลางเพนต์เฮาส์ สายตามองไปยังวิวเมืองโมนาเวียในเวลาสองทุ่มกว่าโมนาเวียแม้จะเป็นเมืองที่เล็ก แต่ทั้งเมืองและทะเลกลับสว่างไสวไปด้วยแสงสีทองสุดหรูที่กระทบกับตัวอาคารสไตล์ยุโรป ชิออนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่สั่นไหวชีวิตนี้ไม่คิดมาก่อนว่าจะมีโอกาสมาอยู่ในเมืองที่ได้ชื่อว่าร่ำรวยเป็นที่สุดของโลก อดคิดไม่ได้ว่าถ้าเขาออกไปหางานทำจะทำเงินได้มากขนา

ช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิที่อากาศเริ่มอุ่นขึ้น ลมทะเลเมดิเตอร์เรเนียนพัดผ่านชวนให้รู้สึกสบายและผ่อนคลาย พาเอากลิ่นเกลือจาง ๆ คลุกเคล้ากับกลิ่นแดดและไอฝุ่นจากสนามซ้อม เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังประสานกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดังอยู่ในสนามซ้อมฟอร์มูลาส่วนตัวแสงเย็นของเดือนพฤษภาคมอบอวลไปทั่วสนาม ชิออนเดินตามเจย์โฬมมาในสนามแข่ง หลายวันมานี้ไม่ว่าจะไปที่ไหนเจย์ก็มักจะพาไปด้วยไม่รู้ว่าไม่อยากให้ห่างหรือกลัวชิออนเหงากันแน่กลิ่นเกลือทะเลผสมกลิ่นยางไหม้จาง ๆ ลอยมากับลมแต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นเสน่ห์ของสนามแข่งทันทีที่ก้าวเข้าสู่สนามแข่ง เสียงเครื่องยนต์ที่ยังไม่ดับสนิทคล้ายต้อนรับผู้มาเยือนใหม่ ชิออนกวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นกลุ่มคนหลายกลุ่มยืนรวมกันอยู่บริเวณใกล้พิท มีทั้งผู้ชายในชุดแข่งเต็มยศ และบางคนเพียงสวมเสื้อโปโลที่ปักโลโก้แบรนด์หรูระดับโลกภาพตรงหน้าทำให้เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นของเงิน อำนาจ และชื่อเสียงอบอวลอยู่ในอากาศอย่างปฏิเสธไม่ได้เจย์เดินตรงเข้าไปทักผู้ชายคนหนึ่งที่ส่วนสูงพอ ๆ กัน เสียงหัวเราะและการจับมือกันอย่างสนิททำให้ชิออนสังเกตเห็นสายตาหลายคู่หันมามอง ทั้งยังได้ยินบางคนเรียก

เจย์และชิออนกลับมาถึงเพนท์เฮาส์ในเวลาสี่ทุ่มกว่า แสงไฟสีอุ่นสาดกระทบผนังสีดำที่เมื่อครู่นี้ยังเป็นกระจกใส มองเห็นเมืองทั้งเมืองเบื้องล่าง แต่เพียงแค่เจย์กดรีโมต กระจกบานนั้นก็เปลี่ยนกลายเป็นผนังสีดำด้าน เงียบ สงบ และทรงพลังชิออนนั่งอยู่บนเตียง ผ้าปูสีถ่านสะท้อนแสงไฟ ขณะที่เจย์นั่งอยู่กับพื้นตรงหน้าเขา ชายหนุ่มผู้เคยอยู่เหนือทุกสิ่งกลับเป็นฝ่ายเงยหน้ามองขึ้นแทนในครั้งนี้ ปลอกคอสีขาวรัดอยู่บนลำคอแกร่ง ตัดกับผิวแทนเข้มจนเด่นชัดเดิมที คนที่อยู่ในฐานะ สัตว์เลี้ยง ไม่ใช่เจย์ แต่เป็นชิออน ทว่าในค่ำคืนนี้ ทุกอย่างกลับพลิกเปลี่ยนอย่างเงียบงัน“นายท่านครับ” คำเรียกนั้นหลุดออกมาพร้อมลมหายใจอุ่นที่แทบจะแตะข้างหูชิออน ดวงตาของเจย์เต็มไปด้วยแรงปรารถนาชิออนยกคิ้วเล็กน้อย“อ่าคุณเจย์ การที่คุณเล่นแบบนี้มันเล่นกับใจผมมากเลยนะครับ” ชิออนเบิกตากว้าง ยิ้มออกมาอย่างพอใจ ไม่คิดว่าจะได้เห็นเจย์ได้มุมนี้เจย์ยกมือขึ้นจับมือชิออนก่อนจะแนบใบหน้าตัวเองลงกับฝ่ามืออุ่นนั่นอย่างออดอ้อน“ใส่ปลอกคอให้หน่อยได้ไหมครับ นายท่าน”“มานี่สิ” ชิออนยิ้มมุมปาก กระดิกนิ้วให้เจย์เชิดคอขึ้น เจย์เชิดหน้าขึ้นตามอย่างเชื่อฟัง ชิ