MasukShare
Chapter 10 “เจย์โฬม”
Tanggal publikasi:
2026-08-09 19:59:50แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เพียงพอจะปลุกให้ชิออนลืมตาขึ้นช้า ๆ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยยังลอยอยู่ในอากาศแต่คนที่ควรจะนอนอยู่ข้าง ๆ กลับหายไป
เขาขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผ้าห่ม ความเงียบในเพนต์เฮาส์หรูนั้นไม่ต่างจากช่องว่างในใจ
ชิออนมองรอบห้องก่อนจะพบที่โต๊ะข้างเตียงมีหลอดยาวางอยู่พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กพร้อมกับนามบัตร
“เอายานี่ไปทาซะ จะได้หายไว ๆ”
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเขาก้าวเข้ามาในร้านอาหารที่ทำงานประจำเสียงคนคุย เสียงช้อนกระทบจานดังไปทั่ว แต่มันกลับเหมือนห่างไกลในหัวเขามีแต่ความคิดพันกันระหว่างโกรธ สับสน และเหนื่อย
พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็ยิ่งโกรธ วันนี้จะต้องคุยกับเด็มให้รู้เรื่อง
“เด็มลางานเหรอ” ชิออนถามเพื่อนร่วมงานระหว่างจัดโต๊ะ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นก่อนจะตอบเขาเสียงเรียบ
“ลาออกไปแล้ว”
มือที่ถือผ้าของชิออนชะงักค้างครู่หนึ่งความโกรธพุ่งขึ้นมาในอกทันที ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรอีก
เขาได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างขมขื่น
“สารเลว” ชิออนกำหมัดแน่น ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำงานต่อ บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงมาคุจนเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ไม่กล้าเข้ามาทักทาย
เรื่องที่ชีวิตไอดอลของเขาพังทลายก็ว่าซวยแล้ว แถมมาทำงานต่างประเทศยังโดนหลอกอีก ถ้าไม่รู้จะเรียกว่าซวยกับโง่ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกอะไรแล้ว!
แถมยังกลายเป็นของเล่นมาเฟียอีก! แล้วแบบนี้จะใช้ชีวิตยังไงละเนี่ย!
ครั้นจะไปแจ้งตำรวจก็ทำไม่ได้ เพราะถ้าเรื่องที่เขาเข้าเมืองโมนาเวียอย่างผิดกฎหมายถูกตรวจสอบเขาต้องซวยแน่ ๆ
ชิออนตบตีกับตัวเองในใจ ระหว่างที่เช็ดโต๊ะ มือก็แอบดึงทึ้งผมตัวเองจนเพื่อนร่วมงานมองเขาด้วยความตกใจจึงรู้ตัวและปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติ
“ชิออนเป็นอะไรหรือเปล่า” หนึ่งในเพื่อนร่วมงานคนอื่นถามขึ้นหลังจากเห็นท่าทางของชิออนที่ดูไม่ปกติ
“เปล่าครับ”
“อื้อ งั้นทำงานต่อเถอะ”
ทั้งวันนั้น ชิออนทำงานเงียบกว่าปกติแม้แต่ตอนลูกค้าเรียกก็ยังตอบเพียงคำสั้น ๆ ทุกครั้งที่มีช่วงว่าง ภาพเจย์ที่เมื่อคืนดูแลเขาก็แวบกลับมาทำให้ชิออนไม่มีสมาธิ
พักเบรก เขานั่งหลังร้าน มือถือวางอยู่บนโต๊ะนิ้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์คำว่า
“aftercare meaning” หน้าจอแสดงผลการค้นหาทันทีเขาไล่อ่านเงียบ ๆ
“การดูแลกันหลังจากกิจกรรมที่รุนแรงทางอารมณ์ เพื่อให้มั่นใจว่าทั้งสองฝ่ายปลอดภัยและรู้สึกดี”
นิ้วชะงักบนหน้าจอ แววตาที่เคยแข็งเริ่มอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เขาพึมพำเบา ๆ ราวกับพูดกับตัวเอง
“อ๋อ เป็นเรื่องปกติสินะ” แต่หัวใจกลับไม่รู้สึก “ปกติ” อย่างที่ปากพูดเลย ชิออนน่าเจื่อน
‘อะไรกัน นี่เราคิดอะไรกับคนที่พึ่งได้เจอกันวันเดียวเนี่ยนะ!’ ชิออนตบตีกับตัวเอง จนหมดเวลาพักเบรก เขาก็กลับเข้ามาทำงานในร้านอีกครั้ง
ตอนนี้ชิออนพยายามจะสลัดใบหน้าของเจย์ให้พ้น เขาจะได้ตั้งใจทำงานสักที
“กริ๊ง!”
“สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ...” เสียงของเขาแผ่วลงเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
เสียงกริ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมประตูที่เปิดออกสายลมเย็นยามเย็นพัดเข้ามา พาเอากลิ่นน้ำหอมที่ชิออนจำได้ขึ้นใจลอยมาแตะจมูกเขาชะงักในทันที
ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำเข้ารูปสีเข้มยืนอยู่ตรงหน้าร้าน ดวงตาคมมองตรงมาโดยในวินาทีนั้น หัวใจของชิออนเต้นแรงจนแทบลืมหายใจ
“จะ...เจย์โฬม”
Bab terbaru
ไม่เป็นของเล่น Chapter 10 “เจย์โฬม”
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เพียงพอจะปลุกให้ชิออนลืมตาขึ้นช้า ๆ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยยังลอยอยู่ในอากาศแต่คนที่ควรจะนอนอยู่ข้าง ๆ กลับหายไปเขาขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผ้าห่ม ความเงียบในเพนต์เฮาส์หรูนั้นไม่ต่างจากช่องว่างในใจชิออนมองรอบห้องก่อนจะพบที่โต๊ะข้างเตียงมีหลอดยาวางอยู่พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กพร้อมกับนามบัตร“เอายานี่ไปทาซะ จะได้หายไว ๆ”ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเขาก้าวเข้ามาในร้านอาหารที่ทำงานประจำเสียงคนคุย เสียงช้อนกระทบจานดังไปทั่ว แต่มันกลับเหมือนห่างไกลในหัวเขามีแต่ความคิดพันกันระหว่างโกรธ สับสน และเหนื่อยพอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็ยิ่งโกรธ วันนี้จะต้องคุยกับเด็มให้รู้เรื่อง“เด็มลางานเหรอ” ชิออนถามเพื่อนร่วมงานระหว่างจัดโต๊ะ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นก่อนจะตอบเขาเสียงเรียบ“ลาออกไปแล้ว”มือที่ถือผ้าของชิออนชะงักค้างครู่หนึ่งความโกรธพุ่งขึ้นมาในอกทันที ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรอีกเขาได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างขมขื่น“สารเลว” ชิออนกำหมัดแน่น ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำงานต่อ บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงมาคุจนเพื่อนร่วมงานคน
ไม่เป็นของเล่น Chapter 9 “Aftercare”
แสงในห้องสลัวลง เหลือเพียงแสงไฟสีอำพันจากมุมหัวเตียงที่ทาบลงบนพื้น ชิออนนั่งนิ่งอยู่ตรงปลายโซฟา เสื้อเชิ้ตขาวหลวม ๆ ของเจย์ถูกพาดบนไหล่เขาแทนผ้าห่มเสียงหัวใจยังเต้นแรงในอก แต่ความเงียบหลังจากนั้นกลับหนักหนากว่าตอนที่เผชิญหน้าเจย์เดินเข้ามาช้า ๆ ถือแก้วน้ำในมือ เขาวางมันไว้ตรงหน้าก่อนจะคุกเข่าลงตรงพื้น ข้างขาของชิออนตอนนี้ร่างเล็กตรงหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วแดงจากการทำเรื่องอย่างว่าไปเมื่อคืนชิออนชะงัก มองหน้าอีกฝ่ายในระยะใกล้ เจย์เวลานี้ เขาดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งผ่านการควบคุมหรือใช้คำพูดเฉือนใจเหมือนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเลยเพราะการกระทำที่อ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้ชิออนทำอะไรไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้มีแรงไปต่อล้อต่อเถียงอีกฝ่าย เพราะเขาเองก็เหน็ดเหนื่อยเหมือนกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เขาเองก็รู้สึกดีชิออนเองก็เป็นผู้ชายเขาก็ไม่ได้มีเหตุให้ต้องเอียงอายต่ออีกฝ่าย“ผมไม่เป็นไร” ชิออนพูดเบา ๆ พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียง ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ รอยที่ถูกตียังลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่ได้เจ็บแสบแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้านั่งเต็มก้น เพราะกลัว
ไม่เป็นของเล่น Chapter 8 “บ้าไปแล้ว”
เพียะ!“อ๊ะอ๊าส์!” ชิออนครางเสียงหลงยามที่ฝ่ามือนั่นฟาดลงมาจนสติเขากระเจิงแทนที่ด้วยความเสียวจนแทบลืมหายใจ แกนกายที่เคยลบหลับใหลตอนนี้มันเริ่มชูชันจนชิออนต้องใช้มือกอบกุมเก็บมันเอาไว้เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเองก็มีความสุขกับอะไรแบบนี้ไม่อยากจะโดนมองว่าเป็นโรคจิตเพียะ!“นับด้วย ไม่อย่างนั้นฉันจะตีนายไปเรื่อย ๆ” เจย์สั่งพร้อมกับฟาดฝ่ามือลงอีกครั้งจนคนใต้ร่างกระตุกเพราะใกล้จะถึงฝั่ง ชิออนไม่คิดมาก่อนเลยว่าการที่เขาถูกตีที่ก้นเหมือนเด็กน้อยจะทำให้เขามีความต้องการมากถึงขนาดนี้“ฮึก โรคจิต!” แม้ไม่อยากยอมรับในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกดี แต่ก็ไม่วายต่อว่าอีกฝ่าย ทว่ายิ่งดื้อ เจย์ก็ยิ่งฟาดก้นเขาแรงเท่านั้นเพียะ!“หนึ่ง อึก”เพียะ!“สอง อ๊าส์” ยิ่งถูกฟาดก็ยิ่งปลุกความต้องการ แกนกายขนาดไซซ์ผู้ชายเอเชียเวลานี้สั่นงึกงักสู้มือ กกหูของชิออนแดงผ่าว ตัวเขาสั่นระริก ทำให้ชายหนุ่มที่มากด้วยประสบการณ์รับรู้ได้โดยพลันว่าอีกฝ่ายกำลังมีอารมณ์เพราะถูกฟาดเพียะ เพียะ เพียะคราวนี้ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่ก้นสามทีจนสติของเขาเตลิด ลิ้นพันกันจนน้ำลายยืดย้อยนับเลขแทบไม่เป็นภาษา“สาม สี่ อึก ฮ้าส์”“อะไรนะ” เจย์แก
ไม่เป็นของเล่น Chapter 7 “บ้าไปแล้ว”
เพียะ! เสียงแส้ฟาดลงกลางอกอีกครั้ง ความแสบร้อนแล่นวาบจนยอดอกขึ้นสีแดงจัด แดงจนแทบทะลุผ่านเนื้อผ้าบางชิออนตัวสั่น เกิดมาไม่เคยโดนอะไรแบบนี้มาก่อน ทว่ายิ่งฟาดมันกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทีเดียวมันกลับมีความรู้สึกอื่นปะปนมาด้วย“อะ... ผมเจ็บนะ” เสียงชิออนสั่นเครือ เขาเอ่ยบ่นออกมาเบา ๆ ทั้งที่ปลายนิ้วสั่น แต่กลับยอมถอดเสื้อผ้าออกจนหมดอย่างว่าง่ายแสงไฟในห้องสะท้อนกับผิวกายขาวจัดราวกระเบื้องเนื้อดี ผิวเนียนละเอียดจนเหมือนตุ๊กตาแก้วที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อเจย์มองภาพนั้นอย่างพึงใจ ดวงตาเทาอมฟ้าลึกจับจ้องอยู่ทุกจุดบนร่างของอีกฝ่าย ก่อนมือหนาจะตบลงบนตักตัวเองเบา ๆ“มานี่สิ มานอนตรงนี้”ชิออนไม่ตอบ แววตาสั่นไหวแต่ริมฝีปากเม้มแน่น เจย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นลงอย่างมีอำนาจ“เร็วเข้า”ฟรึ่บ! มือใหญ่กระชากข้อมือเรียวให้ล้มตัวลง นอนคว่ำบนตักเขาในพริบตา ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก แก้มก้นนวลขึ้นสีชมพูระเรื่อราวลูกพีชสุก ภาพนั้นทำให้เลือดในกายเจย์เดือดพล่านชายหนุ่มโน้มตัวลง ใบหน้าเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นรินชิดข้างหู เสียงกระซิบต่ำแผ่วแต่เต็มไปด้วยแรงควบคุม“รู้ใช่ไหม ว่านายกำลังจะถูกลงโทษ”ชิออนหลับตา
ไม่เป็นของเล่น Chapter 6 “safeword”
“ครั้งละหนึ่งหมื่นเหรียญ” คำตอบของเจย์ทำให้ชิออนตาลุกวาว จนสองลูกตาแทบจะกลายเป็นเหรียญดอลอยู่ตรงนั้น“ได้ ตกลงตามนั้น!” ชิออนตอบทันควัน เขารีบเซ็นชื่อบนเอกสารโดยพลันพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรง ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้าแล้ว อีกอย่างลึก ๆ แล้ว เขาเองก็มีรสนิยมแบบนั้นเหมือนกัน แต่ไม่เคยลองมาก่อน...“นายอยากให้ใช้ Safeword ว่าอะไร”“คืออะไร” ชิออนขมวดคิ้ว เสียงของเขาเบาสั่น เพราะไม่เข้าใจว่าคำนี้มีความหมายเช่นไร ความสงสัยปนประหม่าทำให้ปลายนิ้วเขาเกาะขอบโซฟาแน่นโดยไม่รู้ตัว“คำหยุด เอาไว้หยุดเวลาที่นายทนไม่ไหว หรือรู้สึกว่าอันตรายเกินไป”เจย์อธิบายอย่างใจเย็น แต่แววตาเรียบนิ่งนั้นกลับทำให้คำว่า ‘อันตราย’ ฟังดูน่ากลัวกว่าที่ควร ชิออนกลืนน้ำลาย ไม่แน่ใจว่าตัวเองพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหรือยัง“อ่า...” เสียงหลุดออกมาแผ่วเบา เขาเลี่ยงสายตา เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรดี สมองว่างเปล่าจนเหลือเพียงเสียงหัวใจที่ดังอยู่ในอกจำเป็นต้องมีสินะ Safeword น่ะ“สรุปว่าจะใช้คำว่าอะไร”“แดดดี” คำตอบหลุดออกมาอย่างไม่ทันคิด พอพูดจบ แก้มของชิออนก็ร้อนวาบ เขารีบหลบสายตา แต่ก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องได
ไม่เป็นของเล่น Chapter 5 “ข้อตกลง”
ภายในห้องนอนของเพนต์เฮาส์สุดหรู ส่องแสงอ่อนด้วยไฟจากโคมระย้าหลักล้านเหนือเพดานสูง ผนังห้องเป็นกระจกเผยให้เห็นวิวเมืองโมนาเวียในยามค่ำคืน แสงไฟนับพันทอดเรียงเป็นเส้นสายเหมือนดวงดาวที่หล่นลงมาเกลื่อนพื้นน้ำทะเล แม้ฝั่งท่าจะมีเรือยอช์ตนับร้อยลำจอด แต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามได้มิดกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งผสมกลิ่นวิสกี้ในแก้วคริสตัลบนโต๊ะเตี้ยตรงปลายเตียง เสียงลมเบา ๆ แทรกเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่แง้มไว้ สัมผัสเย็นเฉียบทำให้บรรยากาศดูเย็นสบาย ทว่าคนที่อยู่ในห้องกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นชิออนนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีแดงดำที่วางอยู่ท้ายเตียง ด้วยอาการประหม่าตอนนี้ภายในห้องมีเพียงเขากับผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ชื่อว่า เจย์ เพราะปฏิเสธข้อเสนอที่อีกฝ่ายให้ไว้ไม่ได้ ชีวิตของชิออนจึงมาจบอยู่ที่ห้องนี้“หึ นั่งตัวสั่นแบบนั้น กลัวฉันหรือไง” พูดจบเจย์ก็เดินเข้ามาใกล้ชิออน พร้อมกับเอกสารหนึ่งฉบับในมือ ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย“เอกสารข้อตกลงระหว่างเรา”“…” ชิออนไม่รับ เขาเบือนหน้าหนี ตอนนี้ยังทำใจไม่ได้ที่จะตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย แต่เขาก็ปฏิเสธมันไม่ได้เช่นกัน“ฉันไม่ได้บังคับนายสักหน่อย ไม่ต้องทำตัวแบบนั้น”
Anda juga akan menyukai
ชายาอ๋องอำมหิต
รวิวร, จุฑารัตน์3.1K DibacaUnsur - เสพอรรถรส
ภูผาสีน้ำเงิน926 Dibacaโซนปราบคนเถื่อน
ชีริน2.6K Dibacaกินเด็กเขาบอกว่าเป็นอมตะ
เสาเย่า1.3K Dibacaเสนาบดีที่รัก
ปักหมุดสีเงิน601 Dibacaสืบแสงดาว (Dara Darling)
ฌาลินน์260 Dibacaรักคนละตอน
เจ้าหมูสีน้ำเงิน851 Dibacaเหมยฮวาข้ามภพมาเจอรัก
ข้ารักเจ้าหมื่นปี28 Dibaca
