LOGINShare
Chapter 10 “เจย์โฬม”
publish date:
2026-08-09 19:59:50แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง เพียงพอจะปลุกให้ชิออนลืมตาขึ้นช้า ๆ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยยังลอยอยู่ในอากาศแต่คนที่ควรจะนอนอยู่ข้าง ๆ กลับหายไป
เขาขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผ้าห่ม ความเงียบในเพนต์เฮาส์หรูนั้นไม่ต่างจากช่องว่างในใจ
ชิออนมองรอบห้องก่อนจะพบที่โต๊ะข้างเตียงมีหลอดยาวางอยู่พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กพร้อมกับนามบัตร
“เอายานี่ไปทาซะ จะได้หายไว ๆ”
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาเขาก้าวเข้ามาในร้านอาหารที่ทำงานประจำเสียงคนคุย เสียงช้อนกระทบจานดังไปทั่ว แต่มันกลับเหมือนห่างไกลในหัวเขามีแต่ความคิดพันกันระหว่างโกรธ สับสน และเหนื่อย
พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก็ยิ่งโกรธ วันนี้จะต้องคุยกับเด็มให้รู้เรื่อง
“เด็มลางานเหรอ” ชิออนถามเพื่อนร่วมงานระหว่างจัดโต๊ะ อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นก่อนจะตอบเขาเสียงเรียบ
“ลาออกไปแล้ว”
มือที่ถือผ้าของชิออนชะงักค้างครู่หนึ่งความโกรธพุ่งขึ้นมาในอกทันที ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรอีก
เขาได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างขมขื่น
“สารเลว” ชิออนกำหมัดแน่น ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำงานต่อ บรรยากาศเต็มไปด้วยแรงมาคุจนเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ไม่กล้าเข้ามาทักทาย
เรื่องที่ชีวิตไอดอลของเขาพังทลายก็ว่าซวยแล้ว แถมมาทำงานต่างประเทศยังโดนหลอกอีก ถ้าไม่รู้จะเรียกว่าซวยกับโง่ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกอะไรแล้ว!
แถมยังกลายเป็นของเล่นมาเฟียอีก! แล้วแบบนี้จะใช้ชีวิตยังไงละเนี่ย!
ครั้นจะไปแจ้งตำรวจก็ทำไม่ได้ เพราะถ้าเรื่องที่เขาเข้าเมืองโมนาเวียอย่างผิดกฎหมายถูกตรวจสอบเขาต้องซวยแน่ ๆ
ชิออนตบตีกับตัวเองในใจ ระหว่างที่เช็ดโต๊ะ มือก็แอบดึงทึ้งผมตัวเองจนเพื่อนร่วมงานมองเขาด้วยความตกใจจึงรู้ตัวและปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติ
“ชิออนเป็นอะไรหรือเปล่า” หนึ่งในเพื่อนร่วมงานคนอื่นถามขึ้นหลังจากเห็นท่าทางของชิออนที่ดูไม่ปกติ
“เปล่าครับ”
“อื้อ งั้นทำงานต่อเถอะ”
ทั้งวันนั้น ชิออนทำงานเงียบกว่าปกติแม้แต่ตอนลูกค้าเรียกก็ยังตอบเพียงคำสั้น ๆ ทุกครั้งที่มีช่วงว่าง ภาพเจย์ที่เมื่อคืนดูแลเขาก็แวบกลับมาทำให้ชิออนไม่มีสมาธิ
พักเบรก เขานั่งหลังร้าน มือถือวางอยู่บนโต๊ะนิ้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์คำว่า
“aftercare meaning” หน้าจอแสดงผลการค้นหาทันทีเขาไล่อ่านเงียบ ๆ
“การดูแลกันหลังจากกิจกรรมที่รุนแรงทางอารมณ์ เพื่อให้มั่นใจว่าทั้งสองฝ่ายปลอดภัยและรู้สึกดี”
นิ้วชะงักบนหน้าจอ แววตาที่เคยแข็งเริ่มอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เขาพึมพำเบา ๆ ราวกับพูดกับตัวเอง
“อ๋อ เป็นเรื่องปกติสินะ” แต่หัวใจกลับไม่รู้สึก “ปกติ” อย่างที่ปากพูดเลย ชิออนน่าเจื่อน
‘อะไรกัน นี่เราคิดอะไรกับคนที่พึ่งได้เจอกันวันเดียวเนี่ยนะ!’ ชิออนตบตีกับตัวเอง จนหมดเวลาพักเบรก เขาก็กลับเข้ามาทำงานในร้านอีกครั้ง
ตอนนี้ชิออนพยายามจะสลัดใบหน้าของเจย์ให้พ้น เขาจะได้ตั้งใจทำงานสักที
“กริ๊ง!”
“สวัสดีครับ รับอะไรดีครับ...” เสียงของเขาแผ่วลงเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
เสียงกริ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมประตูที่เปิดออกสายลมเย็นยามเย็นพัดเข้ามา พาเอากลิ่นน้ำหอมที่ชิออนจำได้ขึ้นใจลอยมาแตะจมูกเขาชะงักในทันที
ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีดำเข้ารูปสีเข้มยืนอยู่ตรงหน้าร้าน ดวงตาคมมองตรงมาโดยในวินาทีนั้น หัวใจของชิออนเต้นแรงจนแทบลืมหายใจ
“จะ...เจย์โฬม”
Latest chapter
ไม่เป็นของเล่น Chapter 46 “จบบริบูรณ์”
แสงแดดยามบ่ายคล้อยลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลวดลายบนพื้นหญ้าหอคอยโบสถ์ดังแผ่วเป็นเนือง ๆ ลมอุ่นพัดกลีบดอกมูกุงฮวาปลิววนอยู่กลางอากาศ ชิออนเดินช้า ๆ ข้างกายเจย์ในสวนเล็ก ๆ ของโบสถ์ กลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ชวนให้บรรยากาศดูโรแมนติก“ทำไมถึงเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่” เจย์ถามเสียงอ่อนโยนมือกุมมือชิออนอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไป พลางมองไปรอบ ๆ มีต้นไม้ใหญ่ไม่กี่ต้น ม้านั่งไม้สีซีดตั้งอยู่กลางสนามหญ้า และไกลออกไป เด็ก ๆ กำลังหัวเราะกันอยู่ตรงลานดิน“เพราะผมเกิดที่นี่ คุณเคยสืบประวัติผม คงรู้ว่าผมเป็นเด็กกำพร้า”เสียงของชิออนแผ่วเบา ราวกับลมที่พัดผ่านทุ่งดอกไม้ เขาก้มมองพื้นหญ้า ใบหน้าแฝงรอยยิ้มเศร้า ๆ ที่พยายามซ่อนความเจ็บลึกในใจพ่อแม่ของชิออนเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก เขาจึงเติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า“อืม ฉันรู้ แต่ฉันแค่อยากได้ยินจากปากนาย” เจย์ตอบเบา ๆ ดวงตาอ่อนโยนจนแทบละลาย เขาไม่อยากฟังจากใครอื่นอีกแล้ว นอกจากเสียงสั่นไหวของคนตรงหน้า ที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บและอบอุ่นไปพร้อมกัน“ผมเองก็อยากได้ยินจากปากคุณ” ชิออนเงยหน้าขึ้นสบตา ความกล้าชั่วขณะผลักให้เขาพูดสิ่งที่ค้างคาในใจ ดวงตาคู
ไม่เป็นของเล่น Chapter 45 “ขอโทษ”
วันต่อมาอากาศยามบ่ายของฤดูใบไม้ร่วงสดใสกว่าทุกวัน เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่กลางลานโบสถ์ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังทั่วบริเวณชิออนนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นสนใหญ่สายลมเย็นพัดผ่านปลายผม เขาเผลอยิ้มจาง ๆ กับภาพเด็ก ๆ วิ่งไล่กันแต่ไม่นาน เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาเสียงที่ไม่เคยได้ยินในที่แห่งนี้มาก่อนเสียงเฮลิคอปเตอร์ ลมแรงพัดกรูมาจนใบไม้ร่วงกราว เด็ก ๆ หยุดวิ่งแล้วชี้ขึ้นฟ้า“พี่ชิออน ดูนั่นสิ มีเครื่องบินด้วย!”ชิออนหันไปมองด้วยความตกใจท้องฟ้าสีฟ้าสด มีเฮลิคอปเตอร์สีดำลำหนึ่งกำลังลดระดับลงตรงลานกว้างหน้าโบสถ์เสียงใบพัดดังสนั่น ชิออนเดินเร็วออกไปดู หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ในรอบหลายเดือน และเมื่อเครื่องจอดลง ร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูสีเข้มก็วิ่งออกมาชายคนนั้น คือเจย์ ในผมสีเทา เงินที่สะท้อนแดดบ่ายวูบวาบ“เจย์” ชิออนเรียกอีกฝ่ายด้วยสายตาของความดีใจ“ว้าว คุณลุงเป็นเจ้าชายจริง ๆ ด้วย” เด็กร้องด้วยความดีใจและตื่นเต้นที่เห็นเจ้าชายของพวกเขาลงมาจากเครื่องบินเจย์ไม่พูดอะไรเลย เขาวิ่งตรงเข้ามาหา ก่อนคว้าอีกฝ่ายเข้ากอดแน่นกลางลานแรงกอดนั้นแน่นจนชิออนแทบหายใจไม่ออก“ขอโทษ” เสียงของเจย์สั่
ไม่เป็นของเล่น Chapter 44 “เพราะรัก”
หลายวันมานี้ ชิออนมักเอาแต่ใช้เวลาอยู่ในโบสถ์มากกว่าทุกครั้ง เขาแทบจะไม่ออกไปไหน วันทั้งวันหมดไปกับการช่วยเด็ก ๆ และสวดภาวนาในห้องเล็ก แต่ในใจกลับไม่สงบเลยสักนิด ทุกครั้งที่หลับตา เขามักจะเห็นใบหน้าของเจย์ และได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาในความเงียบและเมื่อคิดถึงมากเกินไป ความกลัวก็กลับมา กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีกสุดท้าย เขาจึงตัดสินใจไปพบกับบาทหลวงอีกครั้ง ในยามเย็นหลังจากที่คุณพ่อว่างเขาก็มาพบคุณพ่อเป็นการส่วนตัวในโบสถ์“คุณพ่อครับ ทำยังไงผมถึงจะลืมความรู้สึกเจ็บปวดได้เหรอครับ” ชิออน ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าดวงตากลับสั่นระริกด้วยความกลัวแม้จะอยู่ที่โบสถ์มานานหลายเดือนแล้วก็ไม่อาจสลัดความรู้สึกทุกข์ใจได้ชิออนยังคงยึดติดอยู่กับความรู้สึกพวกนั้นบาทหลวงหันมามองช้า ๆ มองใบหน้าชิออนด้วยสีหน้าอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มบาง“ลูกแน่ใจหรือว่าต้องการอย่างนั้นจริง ๆ”“ครับ ผมอยากปลดปล่อยตัวเองจากความกลัว จากความรักที่ยังหลอกหลอน ผมอยากใช้ชีวิตโดยที่มีความสุขอีกครั้ง” คุณพ่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ“ลูกยังหนีความรู้สึกอยู่เลยชิออน” เสียงของท่านนิ่งและอ่อนโยน“ลูกอาจพึ่งพาพระเจ้าและศา
ไม่เป็นของเล่น Chapter 43 "ปิดทองหลังพระ"
อีกฟากหนึ่ง บนถนนต่างจังหวัดที่ทอดยาวผ่านเนินเขาและทุ่งนารถบรรทุก สีดำคันเดิมแล่นอยู่ใต้ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีของยามเย็นเจย์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยมือใหญ่จับแน่น สายตาเหม่อมองถนนข้างหน้าเสื้อเชิ้ตสีเทาแขนยาวถูกม้วนขึ้นถึงศอกปลายนิ้วมีรอยบุหรี่เก่าที่ยังไม่จางเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว แม้ชีวิตที่นี่จะลำบาก แต่เขาก็บอกตัวเองเสมอว่ามันเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้นอันที่จริง เขาไม่จำเป็นต้องทนลำบากขนาดนี้เลยแต่ก็เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขาได้เห็นหน้าชิออน โดยไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีเขาไปอีกทุกครั้งที่รถจอด เขาจะเห็นชิออนอยู่กับเด็ก ๆ เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายลอดออกมาถึงนอกรั้วโบสถ์เพียงเท่านั้น หัวใจของเจย์ก็เหมือนหายเจ็บไปชั่วขณะ“เห็นนายยังยิ้มอยู่ แค่นี้ฉันก็พอแล้ว”หลังจากที่ชิออนออกไปจากชีวิตเขา เจย์ก็ให้คนตามสืบมาตลอดว่าชิออน อยู่ที่ไหน และทำอะไรอยู่ และตอนที่ชิออนมาอยู่ที่นี่เขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะมองอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ ทั้งที่ในใจเขาไม่อาจปล่อยชิออนไปได้ แต่ก็ต้องจำใจต้องปล่อยไป เพราะไม่อยากให้ชิออนต้องเจ็บปวดเพราะเขาอีกแล้วทางด้านของชิออนหลังจากที่เสียงและเ
ไม่เป็นของเล่น Chapter 42 "ลุงผมสีเทา"
หลายวันมานี้ ชีวิตของชิออนดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เขาช่วยคุณพ่อจัดหนังสือในห้องสมุด สอนเด็ก ๆ ร้องเพลง และทำอาหารเช้าให้พวกเขาทุกวันแต่ทุกคืนก่อนนอน เขายังคงเปิดโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอร้าว พิมพ์ชื่อ เจย์ เจย์โฬม ลงในช่องค้นหาเหมือนเดิมไม่มีข่าว ไม่มีบทสัมภาษณ์ ไม่มีแม้แต่ภาพหลุดเหมือนชายคนนั้นหายไปจากโลกนี้ทั้งใบเขาไม่รู้ว่าควรโล่งใจหรือเสียใจดีเพราะอย่างน้อย ถ้าไม่มีข่าวร้าย ก็แปล ว่าเจย์ยังคงมีชีวิตอยู่ แต่การไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังเป็นอย่างไรมันกลับทำให้เขาเจ็บกว่าที่คิดจนวันหนึ่ง เด็ก ๆ ในโบสถ์วิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมหนังสือนิทานในมือ“พี่ชิออน อ่านให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ”ชิออนยิ้มบาง ๆ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วเปิดหนังสือให้พวกเขา เด็ก ๆ นั่งล้อมรอบเสียงของชิออนฟังดูนุ่มอบอุ่นและอ่อนโยนในยามเล่านิทาน เสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็ก ๆ ดังไปทั่วห้องไม้เล็ก ๆ ยามที่ชิออนได้อยู่กับเด็ก ๆ เขาก็มีความสุข แต่พออยู่คนเดียวเขาก็เอาแต่คิดถึงเจย์ จนบางครั้งถึงขั้นเหมอลอยก็มีเวลาผ่านไปหลายเดือน ทุกสิ้นเดือนมักจะมีรถขนของมาส่งที่โบสถ์เหมือนเดิม ทั้งกล่องของบริจาค เสื้อผ้าเด็ก ของเล่น แ
ไม่เป็นของเล่น Chapter 41 "ขอโทษ"
“เจย์อาจจะทำผิดวิธี แต่เขารักนายจริง ๆ เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายนายเลย เขาแค่ไม่รู้จะทำยังไงให้นายอยู่ต่อได้โดยไม่เสียทุกอย่าง”“...”“ส่วนเรื่องที่นายหางานไม่ได้นั่นก็ไม่ใช่เพราะเขาเหมือนกัน” มินฮยอกถอนหายใจ“นายแก่เกินไปสำหรับวงการนี้แล้ว ชิออน เด็กรุ่นใหม่โตขึ้นทุกวัน โลกมันเปลี่ยนไปไว นายเข้าใจใช่ไหม”คำพูดของมินฮยอกทำให้ชิออนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก ที่ผ่านมาเขาเอาแต่โทษเจย์โดยไม่เคยคิดเลยว่าแท้จริงแล้ววงการนี้เป็นอย่างไร และเหตุผลที่อดีตสมาชิกคนอื่น ๆ ยังมีที่ยืนอยู่ อาจเพราะพวกเขายังเด็กกว่าใช่ ชิออนเป็นลีดเดอร์ เป็นพี่ใหญ่ของวง เขารู้ดีว่าหน้าที่นั้นหมายถึงอะไร“มันจะมีสักกี่คนกันล่ะชิออน ที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่ตัวเองรักยังมีทางรอดไปได้ แม้นายจะหมดโอกาสในวงการเพลง แต่นายก็ยังมีโอกาสอื่นอยู่นะชิออน”คำพูดนั้นเหมือนกระจกที่สะท้อนทุกอย่างกลับเข้าหาใจของชิออนน้ำตาเริ่มไหลช้า ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว“ผม” เสียงชิออนขาดห้วง จุกไปทั่วลำคอ“ผมเข้าใจผิดเขาไปหมดเลย” ชิออนทำท่าจะลุกขึ้น แต่มินฮยอกก็รั้งเขาเอาไว้“ชิออน”“ครับ?”“นายรู้ไหม สองอักษรแรกของชื่อบริษัทเป็นช
You May Also Like
คชาอากร
ทิตยะ1.7K viewsMerry Kiss Mas พรที่ขอมาส่งแล้วครับ
DILEMMA 281.4K viewsสุคันธชาติปาตี
WhaLe.seA1.0K viewsทัณฑ์มาเฟีย
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้2.7K viewsจะจีบจนกว่าจะได้เป็นแฟน
มกรา / M@kara/u-mauma550 viewsด้วยรักและวิญญาณ
อิสระ&ชน893 viewsคุณนายมธุสร
บาริสต้าสายรุ้ง486 viewsBoylove the Serise|ดื่มด่ำค่ำคืนอันเร่าร้อน [YAOI] + [NC30+]
ณ ธารา1.8K views
