All Chapters of Code Blue: In Love : Chapter 61 - Chapter 70

Irish's POV Tahimik lang akong nakatingin sa labas habang si Bryson naman ay paminsan-minsang nagtatanong kung okay lang ba ako. Natatawa na nga lang ako dahil para siyang napa-paranoid sa tuwing hindi ako nakakasagot sa kan'ya. Makalipas ang halos isang oras na biyahe ay pamilyar na sa'kin ang mga lugar na dinadaanan namin. Malapit na kami sa bahay. Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan.Siguro dahil matagal-tagal na rin mula nang umuwi ako dito, masyado kasi akong nabusy sa trabaho ko. At hindi rin alam ni Mama kung ano ang totoong dahilan kung bakit ako umuwi."Malapit na tayo." sambit ni Bryson.Tumango lang ako sa kan'ya. Ilang segundo pa ay huminto na ang sasakyan sa tapat ng bahay.Hindi pa man ako nakakabukas ng seatbelt ay nakita ko nang bumukas ang pinto ng bahay. Lumabas si Mama dala dala ang plastic ng mga basura galing sa loob ng bahay. Agad akong napangiti nang makita siya."Ayan na pala si Tita," sabi ni Bryson."Bakit parang kinakabahan ako, Bry?" sambit ko

Irish's POV Tahimik lang akong nakatingin sa labas habang nabyahe kami papunta sa restaurant na sinasabi ni Mama. Hindi na ako masyadong nag tanong sa kan'ya, malalaman ko din naman mamaya kung sino ang may birthday.Ilang saglit pa ay nakarating na din kami sa venue, agad ko namang napansin na marami nang tao sa loob dahil sa dami ng sasakyang naka park sa labas ng restaurant. Medyo eleganteng restaurant ang pinili para sa birthday dinner, kaya halos lahat ng bisita ay maayos ang suot.Pagkababa namin ng sasakyan ay agad na inayos ni Mama ang dala niyang bag bago kami sabay na pumasok."Ang daming tao, Ma." sambit ko habang nakatingin sa loob."Oo anak, madami talaga dahil kilalang kilala sila dahil pamilya sila ng mga doctor, though nalihis lang ng landas 'yung isang anak niya at hindi nag doctor gaya nilang mag asawa." sagot niya.Napatingin ako kay Mama dahil parang pamilyar ang sinasabi niya. Pero baka naman hindi, sa dami ng Doctor dito sa lugar namin ay baka hindi naman sila a

Irish's POV Pinilit kong manatiling nakayuko habang kunwari ay may binabasa sa cellphone ko. Kahit wala naman talaga akong naiintindihan sa nakikita ko sa screen.Naririnig ko ang mga boses sa paligid, pero parang malayo lahat. Hindi na ako pinansin ng Mommy ni Jordan, hindi ko alam kung bakit kumirot ang dibdib ko ng ngitian niya lang ako kanina. Galit ba siya sa akin? Napabuntong-hininga ako dahil sa naisip ko. Hindi man lang ako nakapag paliwanag sa Mommy niya bago kami umalis noong gabing 'yon. Habang nag sasalita ang Emcee sa harapan ay parang walang pumapasok sa tenga ko, hindi ko din naiintindihan kung nasaang part na ba ng event, tahimik lang akong nakaupo at hindi na muling nakipag interact sa mga taong nandito sa venue.Napaangat ang tingin ko ng magsalita ulit siya, nagbigay lang siya ng speech para sa Mommy niya. Hindi ko matagal na pakinggan ang boses niya kaya bumaling ako kay Mama."Ma, pwede ba akong pumunta muna sa restroom?" tanong ko. Agad siyang tumayo. "Samaha

Irish's POVMaya-maya ay bumalik na si Mama sa table namin. Nakangiti pa rin siya habang inaayos ang maliit niyang bag sa balikat."Anak, tara na. Nakapagpaalam na ako kay Helena," sambit niya.Tumango ako at agad na tumayo."Okay, Ma."Kinuha ko ang maliit kong bag na nakapatong sa upuan at inayos ang damit ko. Kahit gusto ko nang umuwi kanina pa, hindi ko maiwasang kabahan habang palayo kami sa table.At kahit ilang beses kong sabihin sa sarili ko na wala naman akong kailangang gawin dahil hindi naman niya alam ang tungkol sa mga anak namin, iba pa rin ang pakiramdam kapag alam mong ilang metro lang ang layo niya.Habang naglalakad kami ni Mama papunta sa entrance, hindi ko maiwasang mapatingin sa table nila.Nandoon pa rin si Jordan.Tahimik siyang nakaupo habang nakikipag-usap ang Mommy niya sa ibang bisita. Parang may naramdaman siyang nakatingin sa kanya dahil bigla siyang napalingon sa direksyon namin.Nagtagpo ang mga mata namin. Mabilis akong umiwas dahil hindi ko kayang titi

Irish's POV Inabala ko lang ang sarili ko sa pag aayos para hindi ako makapag isip isip ng kung ano ano. Kinuha ko muna ang mga damit na nakapatong sa upuan at pinaghiwalay ko ang mga pwede ko pang gamitin at mga damit na hindi ko na masyadong nasusuot. "Keep..." "Donate..." Mahina akong nagsasalita habang isa-isang tinitingnan ang mga damit. May isang lumang blouse akong nahawakan at napangiti ako nang maalala kung kailan ko pa ito huling sinuot. "Grabe, buhay ka pa pala." Napatawa ako nang mag-isa dahil kinakausap ko pati ang blouse na nakita ko. Inilagay ko iyon sa pile ng mga damit na ipamimigay ko. Maya-maya, napuno na ang kama ko ng iba't ibang damit. May mga jeans, blouse, jackets at ilang damit na hindi ko na halos maalala kung kailan ko binili. Napaupo ako sa gilid ng kama habang nakatingin sa lahat ng iyon. "Grabe ang dami ko pala talagang damit." Hindi ko namalayan kung gaano karaming bagay ang naipon ko dito habang abala ako sa trabaho. Minsan kasi kapag na