Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

Irish's POVIlang minuto rin akong nanatili sa bench habang pinagmamasdan ang mga batang naglalaro sa playground. May ilang magulang na nakaupo sa gilid, abala sa pakikipagkuwentuhan habang binabantayan ang mga anak nila.Napangiti ako nang makita ang isang batang babae na tumakbo papunta sa nanay niya. May hawak itong maliit na bulaklak na tila pinulot lang kung saan."Mommy, oh! Para sa'yo!""Ay, thank you, baby!" nakangiting sagot ng babae bago hinalikan ang noo ng anak niya.Hindi ko maiwasang mapangiti sa nakita ko.Ang simple lang ng eksenang iyon, pero ewan ko ba. Parang ang sarap lang sa pakiramdam na may ganoong klaseng pagmamahal na naghihintay sa'yo kahit gaano ka kapagod sa buong araw.Napahawak ako sa tiyan ko at marahang hinaplos iyon."Ang saya siguro kung nandito na kayo," bulong ko.Hindi ko pa rin maiwasang isipin kung ano kaya ang magiging hitsura ng mga anak ko. Kung kanino kaya sila magmamana ng mata? Sa akin ba o kay Jordan?Agad kong iniling ang ulo ko. Hindi ko

Irish's POVIlang araw na rin akong nananatili dito sa bahay. Sa totoo lang, hindi ko namalayang mabilis palang lumipas ang mga araw kapag wala kang iniisip na trabaho at deadlines.Halos pare-pareho lang ang ginagawa ko araw-araw. Gigising sa umaga, kakain ng almusal, mag-aayos ng ilang gamit, at magpapahinga kapag nakaramdam ng pagod. Minsan naman ay nakikipagkuwentuhan ako kay Manang o kaya ay nanonood ng kung ano-ano sa cellphone ko.Dalawang araw na lang din ang natitira bago matapos ang leave ko.Hindi ko pa alam kung ano ang gagawin ko pagkatapos nito. Gusto ko nang bumalik sa trabaho, pero alam kong kailangan ko ring mag-ingat. Ayokong mapagod nang sobra, lalo na ngayon na hindi na lang sarili ko ang kailangan kong alagaan.Napahawak ako sa tiyan ko habang nakaupo sa kama."Ang bilis n'yong lumaki, ha," bulong ko bago napangiti.Ilang araw na rin mula nang mapansin kong may mga pagkakataong bigla na lang akong nagki-crave ng kung anu-ano. Minsan, gusto ko ng maasim. Minsan nam

Irish's POVMabilis na lumipas ang natitirang dalawang araw ng leave ko. Halos ganoon pa rin ang naging routine ko sa bahay. Kumain, magpahinga, at maglaan ng oras para sa sarili ko at sa mga anak ko.Pero kahit gusto ko pang magtagal dito, kailangan ko nang bumalik sa trabaho, masyado na akong nawili na walang ginagawa nawala na sa isip ko na kailangan ko nga palang kumita ng pera para sa mga anak ko. Kaya naman maaga akong gumising ngayong umaga para ihanda ang mga gamit na dadalhin ko pabalik sa condo."Manang, nailagay ko na po lahat ng damit ko sa bag," sabi ko habang bumababa ng hagdan.Napatingin siya sa dala kong bag."O, sige ipapalabas ko na lang kay Nesto, para 'pag dating ni Bryson ay ilalagay na lang sa kotse niya. Iyong mga damit na ipamimigay mo ay ako ng bahala magdala sa club house."Napangiti ako."Sige po Manang, nakabukod na po 'yon sa tabi ng cabinet ko. Tatlong supot po 'yon, 'yung isa naman po puro art materials, ikaw na po bahala kung saan mo po ipamimigay. Pw

Irish's POV Ilang linggo na rin ang nakalipas mula nang bumalik ako sa trabaho matapos ang leave ko. Sa wakas, unti-unti na rin akong nakasabay sa mga gawain sa office, kahit minsan ay kailangan ko pa ring mag-adjust dahil sa mga pagbabago sa katawan ko. Hindi na rin bago sa mga kaibigan ko ang madalas kong paghawak sa tiyan ko tuwing nakakaramdam ako ng gutom o kapag gusto ko lang siguraduhing maayos ang pakiramdam ng mga baby ko. Sa mga nakalipas na linggo, naging mas maingat na rin ako sa sarili ko. Hindi na ako basta-basta nagpupuyat para lang matapos ang mga designs ko, at sinisikap kong magpahinga kapag nararamdaman kong napapagod na ako. Siyempre, hindi rin mawawala ang pangungulit nina Kate, Elsa, at Lyra. Halos araw-araw ay pinapaalalahanan nila akong kumain sa tamang oras, habang si Bryson naman ay hindi pa rin nagsasawang magdala ng kung anu-anong pagkain para sa akin. Minsan nga, pakiramdam ko ay mas kabisado pa nila ang mga kailangan ko kaysa sa sarili ko. Ngayon, ha

Irish's POVUmikot siya papunta sa pwesto ko at saka binuksan ang pintuan ng sasakyan niya. Tumango lang ako sa kan'ya at saka pumasok sa loob. Napabuntong-hininga ako ng maisara na niya ang pintuan ng sasakyan. Hindi ko namalayang napigilan ko pala ang paghinga ko dahil kinakabahan ako dahil sobrang lapit namin sa isa't isa. Maya-maya lang ay pumasok na rin siya at naupo sa driver's seat.Tahimik lang kaming pareho sa loob ng sasakyan. Walang nagsasalita, habang inaayos niya ang seatbelt niya bago pinaandar ang sasakyan. "Where are we going?" tanong ko ng mapansing hindi pamilyar sa akin ang dinadaanan namin. "Sa paborito kong restaurant." maikli niyang sagot.Napatingin ako sa kan'ya. "Bakit sa restaurant?""Naisip ko lang na we could talk somewhere quiet." sagot niya.Hindi na ako sumagot at tumingin na lang ulit sa bintana. Siguro mas okay nga iyon kaysa sa coffee shop kung saan maraming tao para makapag usap talaga kami ng maayos. Tahimik lang ako buong byahe. Paminsan-minsan