บททั้งหมดของ System Error ระบบรวนรัก... ฉบับคนหวงก้าง: บทที่ 21 - บทที่ 30

บรรยากาศภายในรถตู้ปรับอากาศวีไอพีขนาดเก้าที่นั่งของบริษัท แตกต่างจากความดุเดือดที่หน้าล็อบบี้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนลิบลับ ลลิตานั่งตัวลีบอยู่บนเบาะหนังบุนุ่มแถวที่สองฝั่งซ้าย โดยมีร่างสูงของหัวหน้าแผนกไอทีนั่งตีหน้าขรึมอยู่บนเบาะฝั่งขวา ส่วนเบาะแถวหลังสุดนั้นถูกยึดครองโดยลูกสมุนทีมไอทีสามคน ได้แก่ นิก หนุ่มแว่นเนิร์ดสายโค้ดดิ้ง จ็อบ สายฮาร์ดแวร์ร่างท้วม และตั้ม ซิสเต็มแอดมินสายสืบประจำแผนก รถตู้แล่นฉิวไปตามถนนพระรามสอง มุ่งหน้าสู่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ การเดินทางที่ควรจะเงียบสงบกลับถูกทำลายด้วยเสียงกระซิบกระซาบจากเบาะหลังที่ดังพอให้คนข้างหน้าได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง “ไอ้นิก มึงว่าบอสเราแปลก ๆ ปะวะ” ตั้มกระซิบเสียงกลั้วหัวเราะ ชะโงกหน้ามาเกาะพนักพิงเบาะหน้า “ร้อยวันพันปี แอร์ห้องเซิร์ฟเวอร์เสีย บอสยังไม่ยอมลุกจากเก้าอี้เลย แต่นี่ถึงขั้นถ่อไปทะเลเพื่อเช็กระบบประมูล ว่าแต่บริษัทเรามีระบบประมูลดิจิทัลเรียลไทม์ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ กูเป็นแอดมินทำไมกูไม่เห็นรู้เรื่อง” “นั่นดิพี่” นิกดันแว่นตาให้เข้าที่ “ผมจำได้ว่าเมื่อคืนตอนตีสอง บ

     เข็มนาฬิกาบนหน้าปัดบอกเวลาหกโมงสี่สิบห้านาที แสงอาทิตย์ยามเย็นนอกหน้าต่างเริ่มทอแสงสีส้มอมชมพูตกกระทบผืนน้ำทะเล ทว่าภายในวิลลาหมายเลข 101 ลลิตากลับกำลังเดินวนไปวนมาอยู่หน้าเตียงนอนขนาดคิงไซส์ราวกับหนูติดจั่น         บนเตียงมีชุดเดรสสามสี่ตัววางกองอยู่ หญิงสาวยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนเสียทรง ความมั่นใจของพีอาร์สาวตัวท็อปที่เคยมีเกินร้อย บัดนี้ถูกทำลายย่อยยับเพียงเพราะประโยคทิ้งท้ายประโยคเดียวของผู้ชายหน้าตายข้างห้อง        ‘ค่ำนี้เตรียมรับมือให้ดีล่ะ เพราะผมตั้งใจจะอัปเดตสถานะของเราให้ไอ้เวรนั่นมันเห็นชัด ๆ ไปเลย’         คำว่า ‘อัปเดตสถานะ’ ของเขามันหมายความว่ายังไงกันแน่!         ลลิตาทิ้งตัว

     แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในวิลลาหมายเลข 101 ลลิตายืนจ้องเงาตัวเองในกระจกบานใหญ่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งด้วยสภาพที่เรียกได้ว่าพังพินาศ ใต้ตากลมโตดำคล้ำราวกับหมีแพนด้า บ่งบอกชัดเจนว่าเมื่อคืนนี้พีอาร์สาวตัวท็อปไม่ได้นอนหลับพักผ่อนเลยแม้แต่นาทีเดียว         หญิงสาวถอนหายใจยาว คว้าคอนซีลเลอร์มาแต้มใต้ตาแล้วเกลี่ยอย่างเอาเป็นเอาตาย โทษใครไม่ได้เลยนอกจากผู้ชายหน้าตายห้องข้างๆ ที่ส่งข้อความมาขู่ว่าจะแฮ็กระบบล็อกประตูเข้ามาหาเธอถึงเตียง ประโยคบ้า ๆ นั่นทำเอาเธอประสาทกิน ต้องลุกขึ้นมาเช็กกลอนประตูทุกชั่วโมง แถมพอหลับตาลง ภาพริมฝีปากหยักลึกที่บดเบียดลงมาอย่างเรียกร้องเมื่อคืน ก็ตามมาหลอกหลอนจนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปหมด         “หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะลิตา แกต้องเป็นมืออาชีพ วันนี้มีประชุมสรุปงาน แกจะมามัวเขินผู้ชายจนเสียสมาธิไม่ได้เด็ดขาด”

     การเริ่มต้นสัปดาห์ใหม่ของลลิตาแตกต่างไปจากทุกครั้ง หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นและมีพลังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน รสจูบที่ชายหาดและสัมผัสอบอุ่นบนรถตู้ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำจนทำให้เธอเผลออมยิ้มอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอน         วันนี้ลลิตาเลือกสวมชุดเดรสสูทสีครีมที่ดูเรียบหรูและเป็นทางการ ตัดกับรองเท้าส้นสูงสีนู้ดที่ช่วยขับให้ช่วงขาดูเรียวยาว หญิงสาวก้าวเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยรอยยิ้มสดใสที่สุดในรอบเดือน พร้อมสำหรับการสะสางรายงานสรุปผลการสำรวจสถานที่เพื่อส่งให้บอสใหญ่ตามกำหนดเวลา         ทว่าทันทีที่เธอผลักประตูกระจกของแผนกประชาสัมพันธ์บนชั้นยี่สิบแปดเข้าไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันแข็งค้าง         บรรยากาศภายในแผนกที่ควรจะจอแจและเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยทักทายยามเช้า กลับเง

      “รีสอร์ตของเขาไม่ได้กำไรสวยหรูอย่างที่เอามาพรีเซนต์ให้พวกคุณฟังหรอกครับ ความจริงคือเขากำลังขาดทุนย่อยยับ และกำลังจะถูกแบงก์ยึดในอีกไม่ถึงสามเดือน เหตุผลเดียวที่เขาเสนอตัวให้ใช้สถานที่จัดงานกาล่าระดมทุนพันล้านแบบฟรี ๆ ไม่ใช่เพราะเขาใจบุญ แต่เพราะเขาเตรียมวางระบบแฮ็กเกอร์เพื่อเจาะเข้าสู่ระบบการประมูลดิจิทัลของงานนี้ ดึงเงินบริจาคเข้าบัญชีม้าของตัวเองต่างหากล่ะครับ”         “นี่คุณกำลังจะบอกว่า ลูกค้าวีไอพีของเรา กำลังจะหลอกใช้บริษัทเราเป็นเครื่องมือฟอกเงินและขโมยเงินบริจาคงั้นเหรอ” ท่านประธานบริหารลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง         “ถูกต้องครับ” ภคินพยักหน้า “รายงานเรื่องระบบเครือข่ายของรีสอร์ตเขาที่ผมส่งให้บอร์ดพิจารณาเมื่อวาน เป็นความจริงทุกประการ ระบบเขามีช่องโหว่มากมายที่จงใจสร้างไว้เพื่อการขโมยข้อมูล และถ้าผมไม่เข้าไปขัดขวางและขอเปลี่ยนระบบส่งสัญ