บททั้งหมดของ System Error ระบบรวนรัก... ฉบับคนหวงก้าง: บทที่ 31 - บทที่ 40

          อ้อมกอดที่เคยอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัย กลับกลายเป็นความอึดอัดที่รัดรึงหัวใจของลลิตาจนแทบหายใจไม่ออก ทันทีที่สติสัมปชัญญะเริ่มกลับมาทำงาน หญิงสาวก็ตระหนักได้ถึงช่องว่างมหาศาลที่ถูกขุดกว้างขึ้นมาระหว่างเธอกับผู้ชายตรงหน้า          ลลิตายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของภคินออกเบา ๆ ชายหนุ่มยอมคลายวงแขนแต่โดยดี ทว่านัยน์ตาคมดุภายใต้กรอบแว่นยังคงจับจ้องใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตาไม่วางตา          “ลิตา เป็นอะไร” ภคินถามเสียงพร่า เอื้อมมือหมายจะเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาให้เธออีกครั้ง          แต่คราวนี้หญิงสาวกลับเบี่ยงหน้าหลบ ถอยหลังเว้นระยะห่างออกมาสองก้าวเต็ม ๆ          “คุณโกหกลิตามาตลอด” เสียงหวานสั่นเครือ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อและสับสน “คุณไม่ใช่แค่หัวหน้าแผนกไอทีที่ลิตาเคยเถียงด้วยทุกวัน แต่คุณคือทายาทศิรประภา คอร์ปอเ

          ความรู้สึกร้าวระบมไปทั่วทั้งช่วงเอวและสะโพก คือสิ่งแรกที่ปลุกให้ลลิตารู้สึกตัวตื่น หญิงสาวครางอืออาในลำคอ ขยับตัวด้วยความอึดอัด ทว่ากลับไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้ดั่งใจนึก เพราะถูกท่อนแขนแกร่งรัดรึงรอบเอวคอดเอาไว้จากด้านหลังแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก          เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อย ๆ ปรือขึ้นอย่างเชื่องช้า เมื่อพยายามพลิกตัวกลับไปมอง ภาพแรกที่ปรากฏสู่สายตาคือแผงอกกว้างเปลือยเปล่าที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ผิวขาวจัดของเขามีรอยข่วนจาง ๆ ฝากเอาไว้เป็นหลักฐาน ลลิตาหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อความทรงจำทุกฉากทุกตอน ทั้งเสียงครางกระเส่าและจังหวะรักที่ดุดันเมื่อคืน ไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับไฟล์วิดีโอที่ถูกกดเพลย์ซ้ำ          ชายหนุ่มที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลังกระชับอ้อมแขนรัดร่างบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่า          “ระบบตื่นแล้วเหรอครับ” &

          แสงไฟจากตึกระฟ้าทั่วกรุงเทพมหานครส่องประกายระยิบระยับ แข่งกับหมู่ดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ภาพพาโนรามาของเมืองหลวงที่แสนวุ่นวาย ถูกตีกรอบด้วยกระจกใสบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางสุขุมวิท ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวระดับเอ็กซ์คลูซีฟของทายาทเพียงคนเดียวแห่งศิรประภา คอร์ปอเรชัน          ค่ำคืนก่อนวันงานกาล่าระดมทุนพันล้าน ภคินไม่ได้พาลลิตาออกไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารหรูหราที่ไหน แต่เขาเลือกที่จะพาเธอกลับมาที่เพนต์เฮาส์ของเขา สั่งอาหารค่ำจากเชฟส่วนตัวมาเสิร์ฟถึงโต๊ะอาหารริมระเบียง เพื่อให้ผู้หญิงของเขาได้พักผ่อนและชาร์จแบตเตอรี่อย่างเต็มที่ที่สุด          ลลิตาในชุดเดรสผ้าซาตินสายเดี่ยวสีแชมเปญ นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย มือเรียวแกว่งก้านแก้วไวน์แดงเบา ๆ นัยน์ตากลมโตทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม          ภคินอยู่ในชุ

          เสียงบรรเลงเพลงคลาสสิกจากวงออร์เคสตราวงใหญ่ ดังก้องกังวานไปทั่วแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางเมือง บรรยากาศภายในงานกาล่าระดมทุนพันล้านเต็มไปด้วยความหรูหราอลังการ แชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าส่องประกายระยิบระยับล้อกับแสงแฟลชจากกองทัพนักข่าวที่ยืนอออยู่ตรงโซนแบ็กดรอปหน้างาน แขกวีไอพีระดับมหาเศรษฐี เซเลบริตี้ และนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของประเทศ ต่างทยอยเดินพรมแดงเข้าสู่งานในชุดราตรีและทักซิโด้สุดหรู          ลลิตายืนสั่งการลูกน้องผ่านวิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วที่ติดอยู่ตรงปกเสื้อ หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสเกาะอกเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นสะดุดตา ชายกระโปรงผ่าสูงโชว์เรียวขาสวยทุกครั้งที่ก้าวเดิน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดกลับไม่ใช่ชุดราคาแพง แต่เป็นจี้ไพลินล้อมเพชรรูปหยดน้ำที่ทอประกายอยู่บนเนินอกอวบอิ่ม เครื่องประดับชิ้นงามที่บอสใหญ่แห่งแผนกไอทีเป็นคนสวมให้ด้วยมือของเขาเอง          “เจ๊มดแดงคะ พาท่านทูตไปที่โต๊ะวี

          ความเงียบสงัดภายในห้องนิรภัยชั้นใต้ดินทำให้ลลิตาได้ยินแม้กระทั่งเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง หญิงสาวเดินวนไปวนมาอยู่หน้าโซฟาบุหนัง สายตาจับจ้องไปที่บานประตูเหล็กกล้าหนาทึบอย่างจดจ่อ ทุกวินาทีที่ผ่านไปเชื่องช้าและทรมานราวกับเข็มนาฬิกาถูกถ่วงด้วยตุ้มน้ำหนักมหาศาล          แม้จะรู้ผ่านวิทยุสื่อสารแล้วว่าภคินจัดการกับกฤตได้สำเร็จและปลอดภัยดี แต่ตราบใดที่เธอยังไม่ได้เห็นหน้าเขา ยังไม่ได้สัมผัสร่างกายของเขาด้วยมือของตัวเอง ความกังวลก็ยังคงวนเวียนอยู่ในระบบความคิดไม่ยอมจากไปไหน         ครืด... แกร๊ก!          เสียงกลไกปลดล็อกของบานประตูเหล็กดังขึ้น ลลิตาสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองบานประตูที่ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเชื่องช้า บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก้าวหลบไปด้านข้าง เปิดทางให้ร่างสูงใหญ่ที่แสนคุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นตรงกรอบประตู       &