Semua Bab System Error ระบบรวนรัก... ฉบับคนหวงก้าง: Bab 11 - Bab 20

          ลลิตาเบิกตากว้าง หัวใจที่เคยเต้นช้าด้วยความอึดอัดพลันกระตุกวูบและเต้นรัวเร็วขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อเห็นหน้าเขา          กฤตขมวดคิ้วมุ่น ชักมือกลับจากแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างเสียไม่ได้เมื่อถูกสายตาดุดันของภคินจ้องเขม็ง          “มีปัญหาอะไรอีก ผมกำลังจะพาตัวแทนของคุณไปคุยงานสำคัญระดับบริษัท ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย กรุณาหลีกทางด้วย”          “บังเอิญว่ามันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับข้อมูลความลับของบริษัทพอดีครับ” ภคินตอบกลับหน้าตาย เขาไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวลูกค้าวีไอพีตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว          ชายหนุ่มเลื่อนสายตามามองลลิตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด “คุณลลิตาครับ ระบบเอไอด้านความปลอดภัยของเซิร์ฟเวอร์หลัก เพิ่งตรวจพบการพยายามเจาะข้อมูลจากภายนอก และจุดที่เกิดช่องโหว่มาจากแล็ปท็อปที่คุณใช้งานเมื่อวาน”

เวลาบ่ายโมงตรง ลลิตาก้าวออกจากห้องควบคุมเซิร์ฟเวอร์ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกในช่องท้อง มันไม่ใช่แค่อาการอิ่มจากเบนโตะแซลมอนย่างซีอิ๊วแสนอร่อยที่ผู้ชายหน้าตายคนนั้นหามาประเคนให้ แต่มันคือความรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ ที่ตีรวนอยู่ในอกทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มลงมาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน ‘ถ้าผมจับได้ว่าคุณแอบเปิดประตูออกไปหาไอ้เวรนั่นล่ะก็... ผมจะล็อกพาสเวิร์ดชีวิตคุณจริง ๆ แน่ ลลิตา’ ประโยคข่มขู่ที่แฝงไปด้วยความหวงก้างขั้นสุดยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท หญิงสาวยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ เธอเดินผ่านโต๊ะทำงานของภคินที่ตั้งอยู่ด้านนอก ชายหนุ่มกำลังนั่งหน้านิ่งรัวคีย์บอร์ดพิมพ์โค้ดอะไรบางอย่างอยู่หน้าจอ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยซ้ำ ราวกับเหตุการณ์เร่าร้อนในห้องเซิร์ฟเวอร์เมื่อชั่วโมงก่อนเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่เธอจินตนาการไปเอง ลลิตาเชิดหน้าขึ้น ทำทีเป็นเดินสะบัดบ๊อบผ่านโต๊ะของเขาไปที่ลิฟต์ ทว่าในจังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง ดวงตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นสีเงินก็ตวัดขึ้นมามองสบตากับเธอผ่านช่องว่างของประตูลิฟต์ เป็นสายตาที่เต็มไป

          ความเงียบสงบภายในห้องโดยสารของรถเอสยูวีหรูสัญชาติยุโรป ช่างแตกต่างจากความวุ่นวายและเสียงตวาดกร้าวในลานจอดรถเมื่อสิบนาทีก่อนราวกับอยู่คนละโลก          เครื่องยนต์สมรรถนะสูงครางกระหึ่มแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินเสียงเมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากอาคารสำนักงานใหญ่ พุ่งทะยานเข้าสู่ท้องถนนกรุงเทพฯ ยามพลบค่ำที่ท้องฟ้ายังไม่ทันมืดสนิท ลลิตานั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะหนังแท้สีเบจ มือเรียวทั้งสองข้างประสานกันแน่นวางไว้บนตัก ดวงตากลมโตลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนขับเป็นระยะ          ภคินในเวลานี้แผ่รังสีอันตรายทว่ากลับมีเสน่ห์ดึงดูดจนน่าหวั่นใจ แสงจากหน้าปัดรถยนต์สะท้อนกับกรอบแว่นเลนส์ใสของเขา โครงหน้าคมคายตั้งตรง สายตาจับจ้องอยู่ที่ถนนเบื้องหน้า มือหนาข้างหนึ่งจับพวงมาลัยด้วยท่าทีสบาย ๆ แต่กลับดูมั่นคงเด็ดขาด ส่วนมืออีกข้างวางพักไว้บนคอนโซลกลาง เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันที่โผล่พ้นปลายแขนเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกมา &

เข็มนาฬิกาบนหน้าปัดบอกเวลาเจ็ดโมงยี่สิบห้านาที ลลิตายืนสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องนอนเป็นรอบที่สามของเช้านี้ หญิงสาวอยู่ในชุดเสื้อเบลาส์ผ้าซาตินสีแชมเปญคอวีลึกพอให้เห็นความเซ็กซี่ จับคู่กับกระโปรงทรงสอบเข้ารูปสีดำที่เน้นทรวดทรงองเอวโค้งเว้า ริมฝีปากอวบอิ่มถูกเคลือบด้วยลิปสติกสีส้มอิฐเฉดโปรด ทุกอย่างบนร่างกายของเธอถูกจัดเตรียมมาเพื่อเป็นเกราะป้องกันความอ่อนแอ ทว่าลึก ๆ ในใจ พีอาร์สาวตัวท็อปกลับรู้สึกประหม่าจนมือเย็นเฉียบ คำขู่กึ่งคำสั่งของผู้ชายหน้าตายเมื่อคืนยังคงดังก้องอยู่ในหัว ‘ถ้าคุณดื้อไม่ยอมลงมา ผมจะขึ้นไปอุ้มคุณลงมาจากเตียงด้วยตัวเอง รับรองว่า รปภ. คอนโดคุณ ไม่มีทางหยุดผมได้หรอก’ ลลิตาเชื่อสนิทใจว่าคนอย่างภคินกล้าทำตามที่พูดแน่ ๆ และเธอจะไม่มีวันยอมให้หัวหน้าแผนกไอทีบุกขึ้นมาอุ้มเธอลงไปประจานต่อหน้าสายตาพนักงานต้อนรับของคอนโดเด็ดขาด หญิงสาวคว้ากระเป๋าสะพายแบรนด์เนมและคีย์การ์ด ก่อนจะรีบสับส้นสูงเดินออกจากห้องไปกดลิฟต์ลงไปยังชั้นล็อบบี้ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูอัตโนมัติของตัวอาคาร ลลิตาก็เห็นรถเอสยูวีสีดำสนิทคัน

          เวลาใกล้เที่ยงขณะที่พนักงานแผนกประชาสัมพันธ์เริ่มทยอยเก็บของเตรียมตัวลงไปทานอาหารกลางวัน หน้าจอคอมพิวเตอร์ของลลิตาก็ปรากฏหน้าต่างป็อปอัปสีดำขอบแดงเด้งขึ้นมากลางหน้าจอตัวใหญ่เบ้อเริ่ม         [System Administrator Message] ลงมาที่ห้องทำงานผม ชั้น 15 เดี๋ยวนี้ ได้เวลาอัปเดตระบบแล้วครับ ลลิตา          ลลิตาเบิกตากว้าง มองข้อความสั่งการสุดเผด็จการที่ส่งตรงเข้าเครื่องเธอโดยไม่ต้องผ่านแอปพลิเคชันแชตใด ๆ ทั้งสิ้น          นี่เขากล้าใช้ระบบเครือข่ายภายในบริษัทเพื่อทักมาทวงสัญญาเรื่องกินข้าวเที่ยงเนี่ยนะ! คนบ้าอำนาจ!          “ลิตา ไปกินข้าวกัน เที่ยงนี้เจ๊จะไปกินยำแซ่บ ๆ หน้าตึก” เจ๊มดแดงชะโงกหน้ามาชวน          “เอ่อ... ลิตาไปไม่ได้แล้วอะเ