LOGINบทที่ 46 END ซ่า ซ่า~ เสียงหยดน้ำจากฝักบัวตกกระทบลงบนเรือนร่างอรชรอย่างเป็นจังหวะ ผิวเนียนละเอียดเปียกชื้นเป็นประกายภายใต้ละอองไอน้ำร้อนที่ลอยอวลอยู่ในห้องอาบน้ำกระจกใส เช้าวันนี้เธอเกล้าผมยาวขึ้นเป็นทรงดังโงะสูงแบบลวก ๆ มีปอยผมบางเส้นหลุดระลงมาปราดอยู่ข้างแก้ม ทำให้ใบหน้าสวยดูหวานปนเซ็กซี่ในสายตาของใครบางคนที่แอบยืนมองอยู่นาน ไม่นานประตูกระจกก็ถูกเลื่อนเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้ามาภายในห้องน้ำอย่างเงียบ ๆ เจนิสที่หลับตาพริ้มปล่อยให้สายน้ำไหลผ่านแผ่นหลัง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่ามีเงาบาง ๆ ยืนอยู่ด้านหลัง ทว่าทันทีที่ดวงตาคู่สวยเปิดขึ้น สองแขนแกร่งของคนด้านหลังก็สอดเข้ามากอดเอวบางอย่างรวดเร็ว ทำเอาเจนิสสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ เธอหันขวับไปมองทันทีก็พบว่าคนที่แอบย่องเข้ามาในห้องน้ำไม่ใช่ใครอื่น“อาบน้ำนานไปแล้วนะ” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาชิดใบหูก่อนจะกดจมูกโด่งฝังลงแก้วนวลของหญิงสาวด้วยความหลงใหล เจนิสเอนกายหลบเล็กน้อยพลางขมวดคิ้วแน่น มือเล็กก็เลื่อนไปปิดก๊อกน้ำก่อนจะเอ็ดคนตัวสูงเสียงแข็ง“ออกไปเลยย เจอาบน้ำอยู่”“ขออาบด้วย”“พี่อาบแล้
บทที่ 45“ไอ้พี่คราม!!!” เจนิสแผดเสียงดังลั่นด้วยความไม่พอใจ ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นเข้าหากันก่อนจะจ้องเขม็งมองคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำใสฉายแววดื้อรั้นปนโกรธจัดอย่างไม่ปิดบัง ทันใดนั้นมือเล็กก็เอื้อมไปดึงเส้นผมครามอย่างแรงโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ทำเอาเจ้าตัวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บพร้อมอุทานออกมาเสียงดัง“โอ๊ย! จะ…เจ็บ ๆ” ครามร้องเสียงหลงอย่างไม่ทันตั้งตัว มือหนารีบยกขึ้นไปแตะข้อมือเล็กที่กำลังดึงผมเขาไว้แน่น พยายามขอให้เธอผ่อนแรงลงอย่างวิงวอนทั้งที่สีหน้ายังเหยเกด้วยความเจ็บ“หึ่ย!” เมื่อเห็นว่าอีกคนแสดงท่าทีเจ็บปวดอย่างจริงจัง ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี โกรธก็โกรธ กลัวเขาเจ็บก็กลัว ชายหนุ่มที่เป็นอิสระแล้วได้แต่ยกมือลูบศีรษะตัวเองปอย ๆ ก่อนจะช้อนดวงตาคมเข้มขึ้นมองใบหน้าสวยตรงหน้า ทว่าหญิงสาวกลับเบือนหน้าหนี ไม่ยอมแม้แต่จะหันมาสบตากับเขา ท่าทีเมินเฉยนั้นเหมือนมีบางอย่างมาบีบแน่นอยู่กลางอกคราม ความเจ็บจากการถูกดึงผมเมื่อครู่ยังไม่เจ็บเท่าความรู้สึกผิดที่กำลังก่อตัวในใจเลย เขาเม้มริมฝีปากแน่น มีเรื่องจะพูดเยอะแยะม
บทที่ 44สวบบ เวลาตีสามซึ่งเป็นเวลาหลับนอนของใครหลาย ๆ คน แต่กับบางคนกลับเป็นเวลาที่เพิ่งเข้าห้องได้ ร่างแกร่งสอดกายเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนาอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมเหลือบมองร่างบางที่นอนตะแคงหันหลังให้ราวกับบอกเป็นนัยว่ากำลังโกรธเขาเต็มประดา ครามค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบแนบแผ่นหลังบาง ก่อนจะชะโงกมองใบหน้าสวยที่หลับพริ้ม ก็พบคิ้วเรียวขมวดแน่นในยามที่หลับใหลแม้จะมีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องต้องแต่ก็ยังเห็นสีหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน คนอะไรขนาดหลับยังขมวดคิ้วเป็นปม มือหนาเลื่อนขึ้นอย่างแผ่วเบา ปัดไลผมสลวยที่ปกปิดกรอบหน้าอันงดงามออกอย่างทะถนุถนอมแล้วโน้มลงหอมแก้มนวลเนียนอย่างหวงแหน“พี่รู้ว่าเธอยังไม่หลับ” เสียงแหบทุ้มดังชิดข้างหูอย่างแผ่วเบาแล้วกระชับวงแขนแกร่งกอดร่างบางไว้แน่น“หลับแล้ว!” คนแง่งอนรีบตอบกลับอย่างลืมตัวพลางดิ้นหวังจะสลัดร่างหนาออกให้พ้นตัวแต่ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด“หึ้อ! ถ้าหลับแล้วจะตอบพี่ได้ไง?” ครามกระตุกยิ้มพร้อมครางในลำคอเสียงหลงเมื่อได้ยินคำตอบ “พี่ขอโทษ”“...”“พี่ผิดเอง พี่ขอโทษ” น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยออกมาด้วยควา
บทที่ 43 หลังจากที่กลับจากไนต์คลับ ครามก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา เดินอาด ๆ เข้าห้องน้ำชั้นหนึ่งทันที ไม่แม้แต่จะหันมาคุยกับเธอเลยสักนิด ทั้งที่เธอเองก็ไม่ใช่คนผิด ทำเอาหญิงสาวแอบรู้สึกกังวลเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าที่เขาเอาแต่เงียบนั้นเพราะโกรธเธอหรือกำลังจัดการอารมณ์เดือดดาลของตัวเอง เจนิสที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จกวาดสายตามองรอบ ๆ หวังว่าจะเจอชายหนุ่มนั่งรอบนเตียงอย่างทุกวัน ทว่าวันนี้กลับไม่พบแม้แต่เงา คิ้วเรียวขมวดเป็นปมด้วยความสงสัย ใจหนึ่งก็อยากตามหาอีกใจก็ขี้เกียจ เพราะวันนี้เธอเองก็ดื่มถึงจะไม่เมาแต่ก็ยังรู้สึกมึน ๆ เธอเดินไปหยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรหาครามทันที ไม่นานอีกฝ่ายก็รับสาย“พี่อยู่ไหน?”(ข้างล่าง) ครามตอบมาแค่นั้นแต่กลับทำให้คิ้วเรียวขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิมเพราะได้ยินเสียงหอบหายใจของเขา“อาบน้ำเสร็จก็รีบขึ้นมานอนได้แล้ว เที่ยงคืนแล้วเนี่ย” เจนิสว่าเสียงดุแฟนหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว(ยังไม่ได้อาบ) น้ำเสียงเรียบนิ่งทำเอาเจนิสชะงักทันที นี่อย่าบอกนะว่าที่ไม่ยอมขึ้นมานอนเพราะโกรธเธออยู่น่ะ...“ก็เจเห็นพี่เดินเข้าห้องน้ำนึกว่าอาบน้ำที่ชั้นหนึ่ง
บทที่ 42--หลายเดือนผ่านไป--@ไนต์คลับ Xxer.S ภายในไนต์คลับสว่างวาบไปด้วยแสงไฟหลากสีที่สาดส่องสลับกันไปมาตามจังหวะดนตรี เสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์กระหน่ำดังกระแทกโสตประสาทจนหัวใจเต้นตามจังหวะอย่างห้ามไม่อยู่ กลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้งปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง อีกทั้งเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงชนแก้วก็ดังประสานกันอย่างวุ่นวาย ต่างจากในห้องโซน VIP ชั้นสองที่ถูกแบ่งแยกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน มีเพียงเสียงดนตรีคลอเบา ๆ ให้ความรู้สึกผ่อนคลายสบายหู ทว่าในความสงบนั้นกลับสามารถมองเห็นความคึกคักวุ่นวายของโซนด้านล่างได้อย่างชัดเจน“ไอ้เชนทร์ไปไหน?” เสียงทุ้มของครามเอ่ยถามเจ้าของไนต์คลับอย่างเวกัสเพื่อนรักเพื่อนร้าย“เดี๋ยวนี้ถามถึงแต่มัน มึงโดนมันเล่นของใส่รึไง?” เวกัสกลอกตาขึ้นมองบนพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ทันทีที่ได้ยินคำถามของคราม ช่วงหลังมานี้ครามแทบจะตัวติดกับคเชนทร์ยิ่งกว่าผัวเมียเสียอีก หลังจากทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันและคลี่คลายปมลึกในใจกันได้สำเร็จก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เรียกได้ว่าเห็นครามอยู่ที่ไหนมักจะต้องเห็นคเชนทร์อยู่ที่นั่นเสมอ“ก็มันบอกว่าจะมาหามึง” ครามตอบเส
บทที่ 41“จะให้พี่แต่งกับใคร…” ครามกระซิบเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือไปประคองแก้มเธอไว้ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบา ๆ อย่างทะนุถนอม รอยยิ้มอ่อนโยนแต้มบนริมฝีปากหยักก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นจนทำให้คนนิ่งอึ้งใบหน้าร้อนผ่าวจนทำอะไรไม่ถูก “ก็แต่งกับเธอไง” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังแต่กลับซึมลึกลงไปถึงหัวใจของเจนิส ถ้อยคำนั้นทำให้โลกทั้งใบของเธอเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยที่เต้นแรงระรัวราวกับกองสะบัดชัย“พี่อยากแต่งงานกับเธอ” ครามไม่หยุดเพียงเท่านั้น ยังพูดต่อพร้อมจูบลงหนัก ๆ ที่ซอกคอขาวเนียนแล้วกระชับวงแขนแกร่งกอดเธอไว้แน่นอย่างกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน“ตะ...แต่งได้เหรอคะ?” เจนิสเอ่ยถามน้ำเสียงขาดห้วงอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ใฝ่ฝันอยากแต่งงานมีครอบครัวเหมือนคนทั่วไป ซึ่งแน่นอนว่าคนที่เธออยากแต่งงานด้วยก็คือคราม... แต่ที่นิ่งอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกอยู่พักใหญ่เพราะไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้“อ้าว พูดงี้หมายความว่าไง?” ครามผละออกเล็กน้อยเลื่อนมาสบดวงตากลมโตอย่างไม่เข้าใจ “เธอจะไม่แต่งกันพี่งั้นเหรอ?”“เปล่าสะหน่อย”







![เด็กแสบของคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 3/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)