Alle Kapitel von เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่: Kapitel 21 – Kapitel 30

ตอนที่ [12]เมืองนี้มีแต่คนน่าตาย ฮองเฮาชะงักกึก ในขณะที่หลี่หลิงเจินเบิกตากว้างขึ้น แผนการร้ายที่เตรียมมาทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่านางสูดลมหายใจลึก พยายามเก็บซ่อนความโกรธเกรี้ยวเอาไว้ภายใต้ใบหน้าอ่อนหวาน ก่อนจะเอ่ยเสียงเครียด “แต่วันนี้คือวันที่ต้องรักษาอาการของซื่อจื่อตามกำหนดนะเจ้าคะ เหตุใดซื่อจื่อถึงออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ หรือว่า... ฮูหยินน้อยเป็นคนชักชวนให้ไปเจ้าคะ”หลี่หลิงเจินพูดเพียงแค่นั้น เติ้งฮองเฮาก็ตวาดขึ้นมาทันที“เหลวไหลสิ้นดี! เพิ่งจะแต่งเข้าจวนมาได้ไม่กี่วัน ก็ยุยงให้สามีทำเรื่องเหลวไหลละทิ้งการรักษาถึงเพียงนี้แล้วเชียวหรือ หากหนานเออร์พิษกำเริบเป็นอะไรขึ้นมาระหว่างทางจะทำเช่นไร น้องสะใภ้เจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าหากเขาไม่ได้รับการฝังเข็มจากเจินเออร์อย่างทันท่วงที อาการคลุ้มคลั่งของเขาจะร้ายแรงเพียงใด”คำตวาดของฮองเฮาทำเอาบ่าวไพร่ในโถงต่างพากันก้มหน้างุดด้วยความหวาดกลัว ฮูหยินกั๋วกงเองก็แสร้งทำหน้าเจื่อนลงไปเล็กน้อย ทว่าในใจนางกลับไม่ได้กังวลเลยสักนิด เพราะนางรู้ดีว่าลูกสะใภ้ของนางมีวิชาแพทย์ที่เหนือชั้นกว่าแม่ดอกบัวขาวตรงหน้านี้หลายเท

ตอนที่ [14]เกิดเหตุระหว่างกลับ หลินซวงเยี่ยนและเติ้งเซี่ยหนานพักผ่อนอยู่ที่เมืองฟู่หยางอีกสองวัน ก่อนจะเก็บสัมภาระเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวงระหว่างการเดินทางกลับ เติ้งเซี่ยหนานควบม้าอยู่ข้างรถม้าด้วยท่าทีเหม่อลอยผิดปกติ เขาเอาแต่ทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นระยะ จนหลินซวงเยี่ยนที่ลอบมองผ่านช่องหน้าต่างอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาไม่สบายตรงไหนขึ้นมาอีกหรือทว่าในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่กำลังรบกวนจิตใจของกั๋วกงซื่อจื่อผู้นี้ มิใช่เรื่องคอขาดบาดตายแต่อย่างใด แต่เป็นเรื่องของ ‘หัวใจ’ ล้วน ๆที่ผ่านมาเติ้งเซี่ยหนานไม่เคยคิดจะมีความรัก ชีวิตของเขาคลุกคลีอยู่แต่ในค่ายทหารและราชสำนัก จึงมองว่าความรักของหนุ่มสาวมักเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม มารยา และออกจะไร้สาระไปสักหน่อย แม้ว่าบิดามารดาของเขาจะรักใคร่กลมเกลียวกันดีก็ตามเถิดยิ่งเขาต้องมาถูกบังคับให้แต่งงานเพื่อทดแทนบุญคุณโดยที่เขาไม่เต็มใจ เขายิ่งเกลียดชังการแต่งงานครั้งนี้นักทว่าพอได้มารู้จักและใกล้ชิดกับหลินซวงเยี่ยน แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่กี่วัน เขากลับรับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่า นางแตกต

ตอนที่ [15]สืบหาสาเหตุการถูกพิษเติ้งเซี่ยหนานขมวดคิ้ว พยายามนึกย้อนทบทวนความทรงจำ “ตอนนั้นข้าได้รับมอบหมายราชโองการลับจากฝ่าบาท ให้เดินทางไปสืบราชการที่ต่างเมือง แต่ยังไม่ทันจะเดินทางพ้นเขตเมืองหลวง อาการปวดหัวและคลุ้มคลั่งก็กำเริบขึ้นมาเสียก่อน จนต้องล้มเลิกภารกิจกลางคัน”“แล้วก่อนหน้านั้นเล่าเจ้าคะ” หลินซวงเยี่ยนซักไซ้ต่อ “ก่อนที่ท่านจะออกเดินทาง ท่านได้ไปสถานที่ใด หรือได้กิน ดื่ม หรือสัมผัสสิ่งของแปลกประหลาดอะไรหรือไม่”“ก่อนหน้านั้น...” เติ้งเซี่ยหนานหลับตาลงพยายามนึก“ข้าได้เข้าร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลองวันประสูติของฮองเฮาในวังหลวง วันนั้นทุกอย่างก็ปกติดี อาหารการกินก็ถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด เสียแต่ว่าคืนนั้น ในอุทยานหลวงมียุงชุกชุมมากเป็นพิเศษ”“ยุงเช่นนั้นหรือเจ้าคะ” หลินซวงเยี่ยนคิ้วกระตุก รู้สึกสะกิดใจกับคำว่า ‘ยุง’“ใช่แล้ว!” เติ้งเซี่ยหนานเบิกตากว้าง คล้ายเพิ่งนึกเรื่องสำคัญออก “ข้าจำได้แม่น วันนั้นมียุงเยอะมาก จนกระทั่งหลี่หลิงเจิน นางนำถุงหอมที่นางอ้างว่าปรุงขึ้นเอง มีสรรพคุณในการขับไล่ยุงและแมลง มาเดินแจกจ่ายให้แก่เชื้อพระวงศ์และขุนนางทุกคนในงาน”“และหลังจากที่ทุกคนห้อยถ

ตอนที่ [17]ดอกบัวขาวร้อนใจ หลี่หลิงเจินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย นางคิดในใจว่าหลินซวงเยี่ยนจะต้องถูกฮองเฮาทรงตำหนิและสั่งลงโทษฐานเสียมารยาทอย่างแน่นอน นางแทบจะรอรับชมความสนุกไม่ไหวแล้วทว่าทันทีที่ร่างระหงในชุดสีม่วงหรูหราก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา และเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรกับผู้สูงศักดิ์“เจ้า...” ฮองเฮาทรงเบิกพระเนตรกว้าง พระวรกายสะดุ้งเล็กน้อยคล้ายตื่นตะลึงทางด้านหลินซวงเยี่ยนเองก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน ด้วยคาดไม่ถึงว่าสตรีแปลกหน้าที่นาง ‘บังเอิญให้การช่วยเหลือ’ ที่ริมบึงน้ำเมื่อหลายวันก่อน จะเป็นถึง ‘ฮองเฮา’ ผู้เป็นมารดาของแผ่นดิน!ทว่าก่อนที่ฮองเฮาจะทันได้ตรัสสิ่งใดออกมา หลินซวงเยี่ยนผู้มีไหวพริบเป็นเลิศ ก็รีบตวัดสายตาส่งสัญญาณบางอย่างให้แก่ฮูหยินกั๋วกงผู้เป็นแม่สามีทันทีจางเซียวเหยาที่แม้จะงุนงง แต่ด้วยความเชื่อใจลูกสะใภ้ นางจึงรีบก้าวออกมาขัดจังหวะอย่างแนบเนียน“ทูลฮองเฮา... พอดีว่าหม่อมฉันมีธุระสำคัญยิ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในจวน อยากจะกราบทูลหารือกับพระองค์เป็นการส่วนตัวเพคะ” ฮูหยินกั๋วกงกล่าว ก่อนจะหันไปสั่งลูกสะใภ้ “เยี่ยนเออร์ เจ้าก็อยู่พูดคุยเป็นเพื่อนเจินเออร์ที่นี่ไปก่อนเ

ตอนที่ [19]แม่สามีผู้แสนดี วันรุ่งขึ้นฮูหยินกั๋วกงก็ทำตามที่รับปากเอาไว้ นางสั่งให้เตรียมรถม้าคันใหญ่ นำพาลูกสะใภ้คนโปรดและบุตรชายที่ยืนยันจะขอตามมาด้วย ออกไปเปิดหูเปิดตาที่ย่านการค้าใจกลางเมืองหลวงทั้งสามเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เป็นว่าเล่น จางเซียวเหยาเหมาซื้อทั้งอาภรณ์เนื้อดี เครื่องประทินโฉม และของใช้ราคาแพงมากมายให้หลินซวงเยี่ยน ราวกับจะชดเชยช่วงเวลาที่นางต้องตกระกำลำบากในอดีตจนกระทั่งขบวนของจวนกั๋วกงมาหยุดอยู่ที่ร้านเครื่องประดับที่หรูหราและมีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวง“เยี่ยนเออร์ เจ้ามาดูตรงนี้สิ กำไลวงนี้เหมาะกับผิวขาว ๆ ของเจ้านัก” ฮูหยินกั๋วกงกวักมือเรียกลูกสะใภ้ให้ไปดูกำไลที่จัดว่าเป็นหนึ่งในสินค้าราคาแพงของทางร้านในระหว่างที่แม่สามีและสะใภ้กำลังเพลิดเพลินกับการเลือกเครื่องประดับ เติ้งเซี่ยหนานก็แอบปลีกตัวแยกออกไปอีกมุมหนึ่งของร้านอย่างเงียบเชียบเช่นกันหลินซวงเยี่ยนยืนดูเครื่องประดับอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของนางก็บังเอิญเหลือบมองออกไปนอกร้าน เห็นพ่อค้าหาบเร่กำลังเดินขายถังหูลู่สีแดงสดเคลือบน้ำตาลเงาวับนางจึงรู้สึกเปรี้ยวปากอยากกินถังหูลู่ขึ้นมาตงิด ๆ ก่อนจะหันไปกระซิบ