Alle Kapitel von เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่: Kapitel 31 – Kapitel 40

ตอนที่ [20]ก้าวแรกของความผิดหวังอีกเพียงสามวันเท่านั้นที่กำหนดการสอบจิ้นซื่อ ซึ่งเป็นการสอบคัดเลือกขุนนางระดับสูงที่จัดขึ้นเพียงสามปีต่อหนึ่งครั้งกำลังจะมาถึงหลายคนในเมืองหลวงต่างลุ้นและรอคอยวันสำคัญนี้ โดยเฉพาะ หลินซีเย่ที่วาดหวังและเฝ้านับวันรอคอยเป็นพิเศษนางมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่า อย่างไรเสียเย่เจิ้งเคอก็จะต้องตื่นขึ้นมาจากการไม่ได้สติทันเวลาสอบอย่างแน่นอน เพราะในชาติที่แล้วเขาก็ฟื้นขึ้นมาในช่วงเวลานี้ และก้าวเข้าสู่สนามสอบจนคว้าตำแหน่งจ้วงหยวนมาครองได้อย่างปาฏิหาริย์ด้วยความมั่นใจนี้ก่อนหน้านี้หลินซีเย่จึงยอมแบกหน้าไปขอร้องให้หลินจวงสิงผู้เป็นบิดา ใช้เส้นสายในฐานะเจ้ากรมขุนนาง จัดการวิ่งเต้นเรื่องเอกสารการสมัครเข้าสอบของเย่เจิ้งเคอที่ตอนนี้นอนเป็นผักทำอะไรไม่ได้ ให้เรียบร้อยล่วงหน้าทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว รอเพียงแค่เขาฟื้นขึ้นมา ทบทวนตำราสักเล็กน้อย และเดินเข้าสนามสอบไปรับความรุ่งโรจน์เท่านั้นทว่า... สิ่งที่หลินซีเย่คาดหวัง กลับพังทลายลงไม่เป็นท่าเพราะวันแล้ววันเล่าผ่านไป จนกระทั่งแสงอรุณของเช้าวันสอบจิ้นซื่อสาดส่องมาถึงร่างของเย่เจิ้งเคอก็ยังคงนอนนิ่งสนิทอยู่บ

ตอนที่ [22]แผนการใส่ร้าย เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นที่จวนตระกูลเย่ หลินซีเย่ผุดลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวด้วยอาภรณ์ที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงความน่าสงสารตั้งแต่เช้ามืดเมื่อคืนนี้นางแอบนั่งรถม้ากลับมาที่จวนตระกูลเย่ในช่วงดึกดื่น เพราะอยากกลับมาดูให้แน่ใจว่าเย่เจิ้งเคอไม่ตื่นมาแล้วจริง ๆ เมื่อเห็นแล้วว่าเย่เจิ้งยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ นางก็ไม่ลังเลใจอีกต่อไป เมื่อวานหลังจากที่กลับไปร้องห่มร้องไห้ปรับทุกข์และวางแผนการบางอย่างร่วมกับบิดามารดาที่จวนตระกูลหลินเสร็จสิ้น แผนการทุกอย่างก็ได้เริ่มต้นขึ้นในขณะที่หลินซีเย่กำลังจะก้าวเท้าออกจากจวนพร้อมกับอีอีสาวใช้คนสนิท ทันใดนั้นเหลียงหรู แม่สามีจอมงกก็เดินหน้ามุ่ยเข้ามาขวางทางเอาไว้“สะใภ้ เช้าตรู่ป่านนี้ เจ้าแต่งตัวจะรีบออกไปไหน!” เหลียงหรูเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ สะใภ้ไม่ได้เรื่องผู้นี้ละเลยการปรนนิบัติทั้งสามี และพ่อแม่สามีหลินซีเย่ปรายตามองแม่สามีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจ ก่อนจะตอบกลับเสียงห้วน “ข้าจะไปไหนมันก็เรื่องของข้า หลีกทางไป!”เหลียงหรูตาโต สวนกลับทันควัน “แต่เจ้ายังไม่ได้เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็ยังไม่ได้ป้อนยาให้เคอเออร์เลยนะ

ตอนที่ [23]ไม่เป็นไปตามที่คิดทันใดนั้นสายตาของทุกคู่ รวมถึงหลินซีเย่ และบิดามารดา ต่างก็หันขวับไปมองยังต้นเสียงเป็นตาเดียวและเมื่อภาพของเจ้าของเสียงปรากฏขึ้นชัดเจนเบื้องหน้า นัยน์ตาของหลินซีเย่ก็เบิกกว้างแทบถลนออกจากเบ้า ร่างกายของนางแข็งทื่อราวกับถูกสาป!“ยะ... เย่เจิ้งเคอ!” นางอุทานออกมาเสียงสั่นเจ้าคนไร้ประโยชน์นั่นฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรด้านเย่เจิ้งเคอที่เพิ่งฟื้นคืนสติขึ้นมากะทันหันคล้อยหลังหลินซีเย่ออกจากจวนไปไม่นาน ในคราแรกที่ลืมตาตื่นและรับรู้ว่าตนเองได้แต่งงานกับหลินซีเย่ สตรีที่เขาหลงรักและเฝ้าใฝ่ฝันมาตลอดหลายปี เขาดีใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาทว่าความสุขนั้นอยู่ได้เพียงชั่วจิบชา เมื่อบิดามารดาของเขารีบฟ้องด้วยความโกรธแค้น ว่าภรรยาของเขา รังเกียจเดียดฉันท์ที่เขาป่วย ซ้ำยังด่าทอครอบครัวเขาเสีย ๆ หาย ๆ และที่สำคัญที่สุด นางประกาศกร้าวว่าจะหย่าขาดจากเขาเพื่อไปแย่งชิงตำแหน่งฮูหยินจวนกั๋วกงคืน!เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่เจิ้งเคอก็แทบคลุ้มคลั่ง เขารีบฝืนสังขารที่ยังอ่อนแรง แข้งขายังไม่ค่อยแข็งแรงนัก ให้บิดามารดาช่วยพยุงนั่งรถม้าตามไปขัดขวางนางถึงหน้าจวนเติ้งกั๋วกงและดูเหมือนว่าจะยัง

ตอนที่ [24]กิ่งไม้อันใหม่ หลังจากเหตุการณ์บังเอิญเดินชนกันที่หน้าเหลาอาหารในวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างหลินซีเย่และองค์ชายสิบสอง ลู่หมิงเจาก็ถูกจุดติดขึ้นราวกับไฟลามทุ่งทั้งคู่ลอบพบปะพลอดรักกันแทบจะทุกวันด้วยความเร่าร้อนและลุ่มหลง หลินซีเย่ยอมพลีกาย มอบความบริสุทธิ์ครั้งแรกของตนให้แก่องค์ชายผู้นี้ด้วยความเต็มใจและภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งนางวาดหวังในอนาคตอันรุ่งโรจน์ที่มากกว่าเดิม แม้องค์ชายสิบสองจะเป็นเพียงองค์ชายปลายแถวที่ไม่ได้มีอำนาจล้นฟ้าในราชสำนัก แต่แล้วอย่างไรเล่า การได้แต่งเข้าจวนองค์ชาย ก็หมายความว่านางจะได้กลายเป็นถึง พระชายาพระชายาที่หมายความว่า หากหลินซวงเยี่ยนมาเจอก็ต้องให้ความเคารพ นี่ไม่ใช่ว่านางจะเหนือกว่าพี่สาวแสนชังผู้นั้นแล้วหรือ อีกอย่างองค์ชายสิบสองผู้นี้ก็ลีลาดีไม่เบา ทำเอานางที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนสำลักความสุขแทบทุกวัน หากนางได้แต่งกับเขามิใช่ว่าจะมีความสุขเช่นนี้ตลอดไปหรือส่วนสถานที่ที่ทั้งสองมักใช้ในการพลอดรักกันคือที่ใดน่ะหรือ...ก็คือจวนตระกูลเย่อย่างไรเล่า!หลินซีเย่จงใจพาร่างขององค์ชายสิบสองเข้ามาร่วมรักกันถึงในห้องนอน ที่มีร่างของเย่เจิ้งเคอนอนเป

ตอนที่ [27]ขอโอกาสหลินซวงเยี่ยนขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมเดินไปทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างเขา “มีเรื่องสำคัญอันใดจะคุย... ว้าย!”ยังไม่ทันที่นางจะถามจบประโยค จู่ ๆ เติ้งเซี่ยหนานก็ทิ้งตัวล้มลงนอนหงาย ซ้ำเขายังเล็งได้อย่างแม่นยำ วางศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมดำขลับ ทิ้งน้ำหนักลงมาหนุนทับบนตักของนางหน้าตาเฉยหลินซวงเยี่ยนตกใจจนสะดุ้งโหยง มือไม้ปัดป่ายทำอะไรไม่ถูก นางขยับตัวเตรียมจะกระถดหนีด้วยความตกใจ“ทะ... ท่านทำอะไรน่ะ ลุกขึ้นไปเลยนะ”“อยู่นิ่ง ๆ ก่อน”เติ้งเซี่ยหนานเอ่ยเสียงแหบพร่า เขาหลับตาพริ้ม ก่อนจะพลิกตัวตะแคงข้าง เอาใบหน้าหล่อเหลาของตนเองซุกเข้าหาหน้าท้องแบนราบของนาง ซ้ำยังตวัดท่อนแขนแกร่งขึ้นมากอดรัดรอบเอวบางของนางเอาไว้หลวม ๆ ราวกับเด็กน้อยที่กำลังกอดหมอนข้างใบโปรด!!!หลินซวงเยี่ยนตัวแข็งทื่อเป็นหิน ลมหายใจสะดุดกึก ใบหน้างดงามบัดนี้ร้อนฉ่าจนแดงเถือกลามไปถึงใบหูนี่เขาเป็นบ้าอะไรของเขาเนี่ย! ถูกกรีดเลือดจนหน้ามืดสมองกลับไปแล้วหรืออย่างไร ทั้งตกใจ ทั้งเขินอาย หัวใจของนางเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับจังหวะกลองรบก็ไม่ปานทว่าน่าแปลกนัก ที่นางกลับไม่ได้ผลักไสเขาออกไปอย่างที่ควรจะเป็น กลับปล่อยให้