Alle Kapitel von เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่: Kapitel 41 – Kapitel 50

ตอนที่ [28]รับหน้าที่สำคัญ หลินซวงเยี่ยนทำหน้างุนงง นางกวาดสายตามองสำรวจสัมภาระของเขาก็พบว่าครบถ้วนดี “อะไรหรือเจ้าคะ ดาบก็อยู่ เสบียงก็ครบ ยาแก้พิษข้าก็จัดเตรียมให้ท่านแล้วนี่นา”เติ้งเซี่ยหนานไม่ตอบ ทว่าท่าทางต่อมาของเขาทำให้หลินซวงเยี่ยน กระจ่างแจ้งในทันทีนั่นเพราะเขากำลังทำแก้มป่องพองลม ก่อนจะเอียงใบหน้าหล่อเหลา ยื่นแก้มของตนเองเข้ามาใกล้ใบหน้าของนางนี่เขา...นางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าเหล่าทหารอารักขานับสิบคน ไหนจะอาสุย อาชิง ยวนยวน รวมถึงพ่อแม่สามีกำลังยืนอมยิ้มและจ้องมองมาที่พวกเขาสองคนเป็นตาเดียวเพียะ!ด้วยความเขินอายจนหน้าแดง หลินซวงเยี่ยนจึงยกมือขึ้นตีเข้าไปที่ต้นแขนแกร่งของเขาเบา ๆ หนึ่งที“คนหน้าไม่อาย!” นางกระซิบลอดไรฟัน ทว่าเติ้งเซี่ยหนานกลับไม่ยอมแพ้และไม่สะทกสะท้าน เขาทำหน้าตาย ยืนกรานเอียงแก้มรอรับสัมผัสต่อไป คล้ายกับจะประกาศกร้าวว่า...‘หากเจ้าไม่ทำ ข้าก็ไม่ไป’หลินซวงเยี่ยนเห็นดังนั้นก็ได้แต่อ่อนใจ นางรู้ซึ้งถึงความดื้อด้านของบุรุษผู้นี้ดี หากนางไม่ทำตามใจเขา วันนี้คงไม่ได้ออกเดินทางเป็นแน่ทั้งอายทั้งเขิน แต่สุดท้ายนางก็ตัดสินใจหลับตาปี๋ เขย่งปลายเท้าขึ้น

ตอนที่ [30]รับผิดชอบข้าด้วยนั่นเพราะภาพสตรีบอบบางที่ถูกทรมานจนปางตายที่เขาจินตนาการไว้... ไม่มีอยู่จริง!สิ่งที่มีอยู่จริง คือภาพของหลี่หลิงเจินที่กำลังถูกมัดติดกับเสาไม้กลางศาลเจ้า สภาพของนางในยามนี้ดูไม่ต่างอะไรกับตัวเม่น เพราะทั่วทั้งแขน ขา และลำตัวของนาง ยกเว้นใบหน้า ถูกปักด้วยเข็มเงินเล่มยาวนับสิบเล่ม จนขยับเขยื้อนไม่ได้ส่วนใบหน้านั้น ยามนี้กำลังถูกหลินซวงเยี่ยนตบไปมาจนหน้าบวม หลินซวงเยี่ยนในชุดกระโปรงที่ยังมีรอยเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย กำลังยืนตวัดฝ่ามือเรียวเล็ก ตบหน้าหลี่หลิงเจินฉาดใหญ่ด้วยท่วงท่าทะมัดทะแมงและดุดัน“เยี่ยนเออร์...” ในตอนนั้นเองที่เติ้งเซี่ยหนานส่งเสียงเรียกออกไปอย่างเลื่อนลอยหลินซวงเยี่ยนชะงักมือที่กำลังจะง้างตบอีกรอบ นางหันขวับกลับมามองที่ประตู เมื่อเห็นว่าเป็นเขา ใบหน้าที่เคยถมึงทึงก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างสดใสราวกับดอกไม้บาน“ท่านกลับมาแล้วหรือ!!” นางวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหาเขาด้วยความดีใจเติ้งเซี่ยหนานทิ้งดาบในมือลงพื้น เขาไม่สนใจสภาพของหลี่หลิงเจินเลยแม้แต่น้อย รีบก้าวเข้าไปสวมกอดร่างบางของภรรยาเอาไว้แน่น แน่นจนแทบจะหลอมรวมร่างของนางเข้ากับร่างของเขา

ตอนที่ [32]ความจริงอันน่าตกตะลึงอินเออร์ หรือ ลู่ฉินอิน องค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์ ผู้เป็นพระขนิษฐาร่วมอุทรของฮ่องเต้ ยามนี้กำลังเดินเข้ามาในส่วนของงานพร้อมกับนางกำนัลบางส่วนที่ฮ่องเต้ทรงดีพระทัยมากถึงเพียงนี้ เป็นเพราะนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ ‘เลวร้าย’ บางอย่างเมื่อสิบกว่าปีก่อน องค์หญิงใหญ่ก็ทรงโศกเศร้าเสียใจจนกลายเป็นคนเก็บตัว ปิดตำหนักเงียบ ไม่ยอมเสด็จออกมาร่วมงานเลี้ยงหรือพบปะผู้ใดในวังหลวงอีกเลยนับจากนั้นผู้มาใหม่ที่สวมชุดสีม่วงเข้มเรียบหรู ใบหน้าแม้จะดูอิดโรยและมีร่องรอยของกาลเวลา แต่ก็ยังคงเค้าโครงความงดงามและสูงศักดิ์ พระองค์เพียงแค่แย้มพระสรวลบางเบาให้แก่พระเชษฐา ก่อนจะเสด็จไปประทับยังที่นั่งพิเศษที่ถูกจัดเตรียมขึ้นมาอย่างเร่งด่วนอันที่จริงลู่ฉินอินเองก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นกัน ว่าเหตุใดวันนี้ จู่ ๆ ถึงได้รู้สึกร้อนรนและอยากจะเสด็จมาร่วมงานเลี้ยงที่ตนเองพยายามหลีกเลี่ยงนักหนาทางด้านหลินซวงเยี่ยน วันนี้นางได้เตรียมของหวานสูตรพิเศษที่ผสมผสานสมุนไพรชั้นดีบำรุงร่างกาย มามอบให้ทุกคนในงานเลี้ยงได้ลองชิมในจังหวะที่นางกำลังตักของหวาน เตรียมแจกจ่ายให้แก่เชื้อพระวงศ์และขุนนางอยู่นั้น

ตอนที่ [33]กิ่งไม้หัก ข่าวการพบท่านหญิงหลิงอวี้ ธิดาขององค์หญิงใหญ่ หรือบุตรสาวบุญธรรมของตระกูลหลิน ที่หายไปสิบกว่าปีได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงไปเป็นวงกว้างเดิมทีเรื่องนี้ตระกูลหลินสมควรเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์มากที่สุด ทว่าเหตุการณ์ที่หน้าจวนเติ้งกั๋วกงวันนั้นก็ทำให้ทุกคนได้รู้ว่าตระกูลหลินเป็นเช่นไรส่วนผู้คนที่เคยดูถูกและด่าทอหลินซวงเยี่ยน ต่างก็พากันกลับคำสรรเสริญเยินยอนางด้วยกลัวว่าจะเบื้องสูงจัดการ หากย้อนไปได้คงไม่เชื่อการแสดงละครของหลินซีเย่ในตอนนั้นกล่าวถึงหลินซีเย่หลังจากที่นางตัดสินใจทิ้งสามีป่วยหนักอย่างเย่เจิ้งเคอ แล้วใช้เงินสินเดิมก้อนโตกรุยทางแต่งเข้าเป็นพระชายาเอกขององค์ชายสิบสอง นางเคยวาดฝันเอาไว้อย่างดี ว่าชีวิตนี้ของนางจะต้องสูงส่งและเหนือกว่าหลินซวงเยี่ยนเป็นแน่แท้ทว่าระยะเวลาเพียงแค่หนึ่งเดือนที่นางก้าวเท้าเข้าไปอยู่ในจวนขององค์ชายสิบสอง ก็ทำให้นางได้ตระหนักถึงความจริงอันโหดร้ายความจริงที่ว่าชีวิตในจวนองค์ชายแห่งนี้ มันคือนรกขุมที่ลึกที่สุด ยิ่งกว่าตอนที่นางเคยแต่งเข้าจวนเติ้งกั๋วกงในชาติก่อนเสียอีก!องค์ชายสิบสอง ลู่หมิงเจา หาใช่บุรุษแสนดีที่รักใคร่และเชิด

ตอนที่ [34]สามีใหม่เร้าใจจริง ๆ งานอภิเษกสมรสครั้งใหม่ระหว่างท่านหญิงหลิงอวี้ พระธิดาเพียงพระองค์เดียวขององค์หญิงใหญ่ และกั๋วกงซื่อจื่อแห่งจวนเติ้งกั๋วกง ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และสมพระเกียรติในอีกหนึ่งเดือนต่อมาครานี้ทุกอย่างเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบและถูกต้องตามธรรมเนียมประเพณีทุกประการ ไม่มีคำดูถูก ไม่มีสายตาดูแคลน มีเพียงเสียงแสดงความยินดีที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมืองหลวงเจ้าบ่าวในชุดมงคลสีแดงสดปักลายพยัคฆ์เหิน ควบม้าเหงื่อโลหิตมารับเจ้าสาวด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและเต็มใจอย่างยิ่งยวด แตกต่างจากงานแต่งครั้งแรกที่เขาไม่แม้แต่จะก้าวออกจากจวนอย่างลิบลับบรรยากาศในงานมงคลเต็มไปด้วยความชื่นมื่น อาจจะมีเพียงองค์หญิงใหญ่ผู้เป็นมารดาที่แอบน้ำตาซึมบ้าง เพราะเพิ่งจะได้พานพบและใช้เวลาอยู่ร่วมกับพระธิดาสุดที่รักเพียงแค่เดือนเดียว ก็ต้องส่งตัวนางเข้าหอเสียแล้วทว่าพระองค์ก็ทรงเข้าใจความลึกซึ้งระหว่างบุตรสาวและกั๋วกงซื่อจื่อเป็นอย่างดี จึงไม่อยากทำตัวเป็นแม่ยายจอมจู้จี้ให้พวกเขาต้องลำบากใจ อีกอย่างหลังแต่งงานกันแล้ว ทั้งคู่ก็ยังคงอาศัยอยู่ในเมืองหลวง หาได้ย้ายไปอยู่ที่ใดไกลเสียหน่อย