Alle Kapitel von เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอมีสามีใหม่: Kapitel 11 – Kapitel 20

ตอนที่ [6]แต่งงานกับคนบ้า “แคก! ปล่อย... ปล่อยข้า!” หลินซวงเยี่ยนเบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนขัดขืน สองมือเล็กพยายามปัดป่ายจิกข่วนท่อนแขนแกร่งของเขาไปมานี่เขาบ้าไปแล้วหรือ! มาถึงห้องหอก็คิดจะบีบคอเจ้าสาวให้ตายเลยหรืออย่างไรหรือซื่อจื่อผู้นี้ชอบความรุนแรง มาถึงก็เอาเลยไม่นานนักผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวของหลินซวงเยี่ยนก็หลุดลุ่ยร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นใบหน้างดงามที่กำลังแดงก่ำจากการขาดอากาศหายใจจากนั้นสองสายตาก็ประสานกันอย่างดุเดือด หลินซวงเยี่ยนที่กำลังจะขาดอากาศหายใจ ลอบสังเกตเครื่องหน้าและท่าทางของอีกฝ่าย แม้ดวงตาของเขาจะเต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่นางกลับสังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ตา ผิวพรรณที่ซีดเซียวผิดปกติ และเส้นเลือดที่ปูดโปนบริเวณขมับหน้าตาดีแต่สมองมีปัญหาสินะ เพราะคนดี ๆ ที่ใดจะพุ่งเข้ามาบีบคอกันเช่นนี้ แต่เอ๊ะ ร่างกายของเขา!!‘ลักษณะเช่นนี้...’ร่างกายของเขามีบางอย่างผิดปกติ!เติ้งเซี่ยหนานชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นใบหน้างดงามของสตรีใต้ร่างชัด ๆ ทว่าความโกรธเกลียดกลับยิ่งปะทุขึ้น“พวกสตรีหน้าไม่อาย!” เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความรังเกียจ “สตรีก็เหมือนกัน

ตอนที่ [7]ญาติผู้น้องผู้ไม่ธรรมดา แสงยามเช้าสาดส่องลอดผ่านวงหน้าต่างเข้ามาภายในห้องหออันเงียบสงบ หลินซวงเยี่ยนค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นแจ่มใสผิดกับเจ้าสาวทั่วไปที่เพิ่งผ่านคืนวสันต์นางหยัดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่มสบาย กวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับร่างสูงของใครบางคนที่นอนขดตัวอยู่บนแคร่ไม้ตัวเล็กที่ตั้งอยู่ไม่ไกลออกไปนักริมฝีปากอิ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขบขัน เมื่อคืนนี้หลังจากฝังเข็มระงับอาการคลุ้มคลั่งและสกัดจุดชีพจรให้เขาสลบไสลไปแล้ว กว่านางจะออกแรงลากร่างที่ไร้สติของเติ้งเซี่ยหนานลงจากเตียงแล้วลากไปกองไว้บนแคร่ไม้นั่นได้ ก็เล่นเอาหอบเหนื่อยจนแทบหมดแรงคนอะไรตัวหนักชะมัด ทั้งที่มองดูจากภายนอกก็ไม่ได้ดูตัวใหญ่หนาขนาดนั้นแท้ ๆนางขยับตัวเพื่อไปมองเขาใกล้ ๆ เมื่อคืนนี้ไม่ค่อยได้สำรวจตรวจตราเท่าใดนัก นอกจากจับชีพจร พอมาดูในตอนสว่างแบบนี้ อืม หล่อเหลามากจริง ๆ ผิวพรรณขาวผ่อง เนียนละเอียดไม่แพ้สตรี จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าได้รูป ริมฝีปากที่ไม่หนาไม่บางดูน่าดึงดูดไม่น้อย ถ้าไม่ติดที่ปากเสีย และผีเข้าผีออกนะ บุรุษผู้นี้ก็ช่างไร้ที่ติจริง ๆ ได้ข่าวว่าเขามีบทบ

ตอนที่ [8]เอาเลือดบ้าออกมา ยิ่งเมื่อได้รับรู้ว่าเมื่อวานนี้หลี่หลิงเจินทำอะไรกับสะใภ้ตนบ้าง ฮูหยินกั๋วกง หรือ จางเซียวเหยาก็ยิ่งไม่พอใจในสตรีผู้นี้ และนางได้จัดการกับคนที่เข้าร่วมกับหลี่หลิงเจินในวันนั้นอย่างหมดจดแล้วแม้จะเป็นที่รู้กันทั่วเมืองหลวงว่าจวนเติ้งกั๋วกงนั้นยิ่งใหญ่เป็นพระญาติกับมารดาแผ่นดิน และหลี่หลิงเจินหลานสาวบุญธรรมของฮองเฮา ก็คือสตรีที่ผู้คนต่างลงความเห็นว่าเหมาะสมจะได้เป็นฮูหยินซื่อจื่อมากที่สุดด้วยความที่นางเข้านอกออกในจวนเติ้งกั๋วกงเป็นว่าเล่น ซ้ำยังใกล้ชิดสนิทสนมกับเติ้งเซี่ยหนานมาเป็นเวลาหนึ่งปี จึงทำให้หลายคนตีความความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไปไกล น้อยคนนักที่จะรู้ความจริงว่าเติ้งเซี่ยหนานถูกพิษร้ายแรง และหลี่หลิงเจินก็เป็นเพียงหมอที่ถูกส่งมาประคองอาการเท่านั้นดังนั้น การที่ฮูหยินกั่วกงออกโรงขัดขวางไม่ให้นางเข้าไปขัดจังหวะคู่แต่งงานใหม่ จึงทำให้หลี่หลิงเจินต้องยืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ เพราะนางถูกหลินซวงเยี่ยนแย่งวาสนาไปต่อหน้าต่อตา และยังมาถูกฮูหยินกั๋วกงขัดขวางอีกหลี่หลิงเจินจำต้องสะบัดหน้าเดินออกจากจวนเติ้งกั๋วกงไปด้วยความเจ็บใจ ทว่าในหัวกลับกำลังคิดแผน

ตอนที่ [9]กลับบ้านเดิม สตรีที่ถูกเลี้ยงดูมาในฐานะบุตรบุญธรรมที่ไร้ตัวตนในจวนตระกูลหลินอย่างหลินซวงเยี่ยนเหตุใดจึงมีความรู้เรื่องสมุนไพรและมีทักษะการแพทย์อันล้ำเลิศซ่อนเร้นอยู่ได้ความลับนี้... มีเพียงนางและยวนยวนเท่านั้นที่รู้ดีที่สุดแท้จริงแล้วเมื่อยามที่หลินซวงเยี่ยนยังเป็นเพียงเด็กสาวตัวน้อย นางมักจะถูกหลินซีเย่ใส่ร้ายป้ายสีสารพัดเรื่อง ทั้งเรื่องขโมยของ ทำลายข้าวของ หรือแม้กระทั่งผลักน้องสาวตกน้ำ ทั้งที่นางไม่ได้ทำด้วยความลำเอียงของเผิงหว่านผู้เป็นมารดาบุญธรรม หลินซวงเยี่ยนมักจะถูกลงโทษด้วยการส่งตัวไป ‘ขัดเกลาจิตใจ’ ที่อารามอานชินที่ตั้งอยู่หุบเขาอันห่างไกลและทุรกันดารเพียงลำพังอยู่บ่อยครั้ง โดยอ้างว่าเพื่อให้สงบสติอารมณ์และสำนึกผิดทว่าในคราวเคราะห์ก็ยังมีความโชคดีซ่อนอยู่การถูกเนรเทศไปอยู่ที่อารามห่างไกลนั้น กลับทำให้นางได้บังเอิญพบกับชายชราสติเฟื่องผู้หนึ่งที่หิวโซ จนกลายมาได้เป็นสหายกันแบบกลาย ๆแม้การถูกส่งมาที่อารามจะเหมือนการลงโทษจากทางบ้าน แต่หลินซวงเยี่ยนกลับชอบชีวิตที่นี่มาก เพราะนางไม่ชอบความอึดอัดของการอยู่ในจวนตระกูลหลินเลยแม้แต่น้อยด้วยความที่นางมีนิสัยร่าเริง

ตอนที่ [11]สามีหลงตัวเองบรรยากาศในห้องโถงเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ สามพ่อแม่ลูกตระกูลหลินต่างลนลานทำอะไรไม่ถูกเติ้งเซี่ยหนานก้าวเข้าไปยืนประจันหน้ากับหลินจวงสิง “การกระทำของพวกท่านในวันนี้ มันทำให้ข้าอดคิดไม่ได้จริง ๆ ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกท่านปฏิบัติต่อฮูหยินของข้าเช่นไรกันแน่”“ซื่อจื่อเข้าใจผิดแล้วนะเจ้าคะ!” หลินซีเย่รีบก้าวออกมาแก้ตัว ก่อนจะหันไปตวัดสายตาอาฆาตใส่พี่สาว “พี่หญิง ท่านไปเป่าหูพูดอะไรให้ซื่อจื่อฟังเจ้าคะ ถึงได้ทำให้เขาเข้าใจครอบครัวเราผิดไปหมดเช่นนี้!”หลินซวงเยี่ยนยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เติ้งเซี่ยหนานก็ขยับตัวเข้ามาบังหน้านางเอาไว้เสียก่อน ร่างสูงใหญ่ของเขาเปรียบเสมือนกำแพงหินที่ปกป้องนางจากการคุกคามของหลินซีเย่“ข้ามีตา และมีสมองคิดเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้ฮูหยินของข้ามาเป่าหูหรอก!”เติ้งเซี่ยหนานเอ่ยเสียงแข็ง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้ามือเล็กของหลินซวงเยี่ยนมากุมไว้แน่น“ในเมื่อที่นี่ไม่มีคนอยากต้อนรับพวกเรา เช่นนั้นก็กลับจวนของเรากันเถิดฮูหยิน”เป็นจังหวะเดียวกันกับที่อาสุยและอาชิงกำลังสั่งบ่าวไพร่ให้แบกหีบของขวัญล้ำค่าเข้ามาในโถงพอดี เติ้งเซี่ยหนานจึงหันไปสั่งเสียงเฉี