Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

"Mommy! May babae sa bintana ko!"Yung sigaw ni Sofia yung nagpabuhay sa buong bahay. Isang segundo lang, nasa hagdan na si Rafael. Baril hawak. Ako sunod. Si Clara nasa kwarto na ni Sofia, nakaharang na sa bintana gamit yung katawan niya."Sofia, layo ka!" sigaw ni Clara.Pagbukas namin ng pinto, wala. Walang tao sa bintana. Walang hagdan. Walang bangka. Ang tanging meron, yung kortina ni Sofia na gumagalaw pa rin dahil sa hangin. At sa sahig, isang puting rosas. Basa ng ulan."James!" sigaw ni Rafael sa radio. "Check all cameras. Now. May babae sa kwarto ni Sofia.""Copy, Boss. Walang tao sa labas. Pero Ma'am... may na-pick up kami sa thermal. Sa may puno sa garden. Umalis 30 seconds ago."Si Sofia nanginginig sa sulok, yakap si Miming. "Mommy, nakita ko siya. Naka-itim. Mahaba buhok. Naka-ngiti siya sa akin."Lumuhod ako sa harap ni Sofia. "Anak, okay ka lang? Walang ginawa sayo?"Umiling siya. "Wala, Mommy. Pero sabi niya... sabi niya 'malapit na.'"Tumingin ako kay Rafael. Ang

Hindi ko binaba si Sofia. Mas hinigpitan ko pa yung yakap ko sa kanya. Si Sofia tulog pa rin. Masyadong mahimbing. Yung paghinga niya mababaw. Yung petal ng pulang rosas sa noo niya, tinanggal ni Clara pero may bakas pa rin na pula, parang tattoo. "Sofia? Anak? Sofia gising!" yuyugyog ko siya nang mahina. Ayaw magising. "Nilagyan niya ng pampatulog," bulong ni Clara. Umiiyak na siya. "Amoy... amoy chloroform ba yun? Parang matamis? Naamoy ko kanina bago namatay ilaw." Tumingin si Rafael kay Gino. Isang tingin lang, nagkaintindihan na sila. "James, akyat ka dito. Dalhin mo medical kit. I-check mo si Sofia. Clara, isara mo banyo, buksan mo bintana. Gino, sa p***o ka lang. Walang papasok na hindi ako," utos ni Rafael, boses bakal. Tapos tumingin siya sa akin. "Francesca, maiwan ka dito." "Hindi," sabi ko agad. "Kasama ako." "Francesca—" "Siya ang nanay ko raw, Rafael. Kung totoo yun, ako ang kailangan niyang kausapin. Hindi ikaw. Ako." Hindi siya nakasagot. Dahil alam niyang ta

Ang hiyaw ng alarm sa basement ay umalingawngaw sa bawat sulok ng Villa Valderama, mabigat at pilit na nag-aabiso ng isang malaking sakuna. Ang pulang liwanag mula sa mga emergency lights ay sumasayaw sa mga dingding, nagbibigay ng madilim at mapanganib na kulay sa mukha naming lahat. Ang bawat sirena ay tila tumutugtog sa ritmo ng kabog ng aking dibdib, na parang isang musika ng kamatayan at kawalan ng pag-asa na pilit ibinababa sa amin ng sarili naming tahanan.Habang karga-karga ko si Sofia na patuloy na nanginginig at hirap sa paghinga, at si Rafael na nakahawak sa kanyang bagong tahi at nagdurugong balikat na patuloy na tumutulo ang mainit na dugo sa puting sahig, lumingon ako pabalik sa malaking bintana ng kwarto. Ang hangin mula sa labas ay umihip nang paglakas, dala ang amoy ng ulan at alikabok, ngunit wala na roon ang multo ng nakaraan.Ang babaeng kamukha ko noong labing-six years old—ang multo ng sarili kong kabataan na may hawak na duguang pusa—ay wala na sa hardin. Ang na

Ang mansyon ng mga Rossi ay officially nasusunog na. Hindi yung romantic na nasusunog na parang sa movie na may violin. Yung totoong nasusunog na amoy sunog na grappa, nasusunog na kahoy na 100 years old, at nasusunog na pride ni Madrina.At sa gitna ng lahat ng usok na yun, tatlong babae na magkakamukha ang nagsasabunutan sa sahig ng kwarto ni Sofia.Si Francesca — ang original, ang ate na lumaki sa Italya pero puso ay pang-Maynila.Si Isabella — ang kapatid na iniwan sa Quezon City, lumaki sa bahay-ampunan, at ngayon may dalang kutsilyo na galing sa na naka-cash on delivery pa.At si... wala pa si third. Nasa basement pa. Kumakatok pa rin.Tok. Tok. Tok."Ate Francesca! Tulungan mo ako! Mainit na dito! Parang impyerno ng mga madre!"Si Sofia, na kanina lang ay may lagnat at may pulang rosas sa noo, ay biglang naging pinaka-matinong tao sa kwarto."Mama, Daddy," sabi ni Sofia habang nakaupo sa balikat ni Rafael na parang si Simba sa Lion King. "Yung bata sa basement, gutom daw siya.

Tok. Tok. Tok.Hindi yung tok ng multo. Yung tok ng taong naiinip kasi ayaw niyong buksan yung pinto ng van.Lahat kayo nakatingin. Pati si Miming, na nasa ulo pa rin ni Madrina na mukhang basang lumpia, nakatingin.Si Atty. Giovanni Rossi na mukhang pagod na sa buong angkan niyo, dahan-dahang umatras."Hindi ako kasama diyan," bulong niya. "Hanggang papel lang ako. Hindi ako marunong sa jump scare."Bumukas yung pinto ng van. Mag-isa.At bumaba siya.Naka-white crocs na may jibbitz na sili. Naka oversized hoodie na may sulat na "ROMA IS NOT BUILT IN A DAY BUT ADOBO IS". May dalang Jollibee Chickenjoy bucket na amoy pa lang, mas mahal na kaysa sa mansyon niyong nasunog. At may mukha.Mukha niyo."Buonasera!" sigaw nung babae, gutom na gutom. "May adobo ba kayo? Na-traffic ako sa SLEX. Sabi ni Lolo, dito daw ang reunion!"Si Isabella ang unang nahimatay. Pero hindi tuluyan kasi hawak pa rin siya ni Bea."ISA PA?!" sigaw ni Francesca. "Lolo! Ano ba! Family planning! Hindi family plantat