บททั้งหมดของ Dangerously Yours, Bossing: บทที่ 51 - บทที่ 60

Ang usok mula sa sumabog na silangang tore ng Villa Valderama ay kumalat sa buong compound, hinaluan ng amoy ng pulbura at sunog na mga kable. Sa loob ng underground control room, ang mga pulang ilaw ay kumikislap nang mabilis habang ang mga pangunahing screen ay nagpapakita ng sunud-sunod na system override.Si Frances ay nakaupo sa tapat ng master console, ang kanyang mga daliri ay mabilis at walang tigil sa pag-type. Ang dating maganda at malinis niyang wedding gown ay may mantsa na ng langis at alikabok, at ang kanyang paboritong yellow sun hat ay naiwan sa hardin. Subalit walang oras para sa pag-aayos ng sarili. Ang kalaban ay hindi na simpleng grupo ng mga goons; ang The Triad of the Silver Star ay pumasok dala ang isang quantum decryption device na direktang sumisira sa bawat firewall na itinayo niya sa loob ng tatlong taon."Bossing, hindi ito biro!" sigaw ni Frances habang nakatutok ang mga mata sa monitor. "Naka-connect sila sa main satellite frequency natin. Kung hindi ko m

Ang buong silong ng Villa ay nababalot ngayon sa mabigat na amoy ng usok at pulbura. Ang mga fluorescent lights ay patay na, kaya ang tanging nagbibigay ng pulang liwanag ay ang mga emergency backup indicators sa dingding. Si Rafael ay tumatakbo habang hawak ang kanyang baril, ang mga yabag niya ay mabilis at mabigat habang tinatahak ang pasilyo patungo sa pangunahing panic room kung saan naiwan si Sofia at si Gino."Gino! Tumugon ka!" sigaw ni Rafael sa pamamagitan ng radio comms, subalit tanging static at ingay ng mabigat na labanan ang sumagot sa kanya.Pagdating niya sa tapat ng reinforced steel door ng panic room, tumambad sa kanya ang isang malubhang sitwasyon. Dalawang tauhan ng Triad of the Silver Star ang nakabulagta sa sahig na walang buhay, habang si Gino ay nakasandal sa pader, may tama ng bala sa balikat at pilit na itinataas ang kanyang baril para protektahan ang pinto."Boss..." hirap na sabi ni Gino habang humihinga nang malalim at pinipigilan ang pagdurugo. "Nakapasok

Ang amoy ng antiseptiko at malinis na gasa ay pumuno sa tahimik na silid-tulugan ng Villa Valderama habang dahan-dahang idinilat ni Rafael ang kanyang mga mata. Ang mabigat na sikat ng araw sa umaga ay sumisilip sa pagitan ng mga puting kurtina, nagbibigay ng mainit na liwanag sa silid na noong isang gabi lamang ay naging saksi sa takot at kaguluhan. Sa kanyang tabi, nakaupo si Frances habang hawak ang isang basang tuwalya, maingat na pinupunasan ang gilid ng bandang balikat kung saan nag-iwan ng malalim na hiwa ang kutsilyo ni Master Chen.Ang mukha ni Frances ay halatang napuyat; ang kanyang mga mata ay medyo namumula, ngunit naroon pa rin ang pamilyar na determinasyon at pagmamahal na nagpatatag sa kanya sa buong buhay nila."Don't move too much, Bossing," mahinang saway ni Frances habang dahan-dahang inilalagay ang huling balot ng benda sa balikat ng asawa. "Naka-sutures lang ang balikat mo. Isang maling galaw lang, mapipunit ulit ang balat mo, at mapipilitan akong ikulong ka sa h

Akala ko pagkatapos ng gabing binomba ko ng caramel smoke bomb ang mukha ng anak ni Master Chen, makakatulog na ako ng mahimbing.Nagkamali ako.Nagising ako sa Villa Valderama hindi dahil sa alarm, hindi dahil sa halik ni Rafael, kundi dahil sa isang malakas na sigaw na nanggaling sa kusina."NASAN ANG PUSA KO?!"Si Sofia. 6:30 AM. Umiiyak.Bumangon ako agad. Si Rafael, kahit may tahi pa sa balikat, mas mabilis pang bumangon kaysa sa akin at kinuha ang baril sa ilalim ng unan. Yes, sa ilalim ng unan. Asawa ko, cartel ghost pa rin kahit nagkakape na lang."Anong nangyari? May kalaban?" tanong niya, inaantok pa pero naka-aim na."Wala, Bossing! Si Sofia lang! Ibaba mo yan!" sabi ko at hinila ko ang braso niya.Pagdating namin sa baba, ang eksena: Si Sofia, nakapink pajama, hawak ang empty cat bowl. Si Gino, nakatayo sa gitna ng kusina, mukhang kagigising lang, hawak ang walis na parang baril. At si Manang, nagluluto ng itlog pero lutang."Yung pusa ko, Mommy! Si Miming! Wala sa kwarto

Tahimik na ang buong Villa Valderama. Alas-onse na ng gabi. Ang relo sa hallway tumitik-tak lang, parang binibilang ang bawat segundong ligtas kami.Si Sofia ay mahimbing nang natutulog sa kwarto niya sa ground floor. Katabi ang ina na si Miming at ang tatlong kuting na pinangalanang Gesha, Espresso, at Gino. Si Gino na kuting ang pinaka-makulit. Laging nauuna sa pagkain. Si Gino na tao, ang head ng security namin, ay tulog na rin sa guard house. Pagod siya. Buong araw siyang naglinis ng greenhouse na binaha nung nakaraang bagyo. Sa master bedroom sa ikalawang palapag, bukas ang malaking bintana. Pumapasok ang malamig na simoy ng dagat ng Mediterranean. Amoy asin. Amoy tahimik. Ang maliwanag na buwan ay nagbibigay ng maputlang liwanag sa puting silid. Walang ilaw. Kailangan lang namin ng buwan ngayong gabi.Nakaupo si Rafael sa gilid ng kama. Wala siyang pang-itaas. Ang balikat niya, matipuno pa rin kahit may benda. Kailangan na palitan yung gasa. Tatlong araw na mula nung sinaksak