บททั้งหมดของ หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน: บทที่ 51 - บทที่ 60

ตอนที่ 51 ถูกหลอกยามซวี (19.00-21.00น.)เยี่ยลู่ซือนั่งนิ่งอยู่บนเตียงนอนกว้าง ดวงตากลมโตคู่สวยทอดมองร่างอวบอ้วนของลูกชาย ที่กำลังนอนหลับปุ๋ย เด็กน้อยส่งเสียงหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ใบหน้ายามนิทราของเขาดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสายิ่งนัก ทว่าในความไร้เดียงสานั้น กลับมีโครงหน้า คิ้วกระบี่พาดเฉียง และแพขนตาหนาเข้มที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นบิดาราวกับพิมพ์เดียวกันฝ่ามือเรียวบางเอื้อมออกไปลูบไล้แก้มเนียนนุ่มของลูกชายอย่างแผ่วเบา สัมผัสอันอบอุ่นจากสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวทำให้หัวใจที่เคยแห้งผากของนางมีความอบอุ่นขึ้นมาทันที ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่สวยกลับปรากฏแวววูบไหวและสับสน คำพูดของจางซูหลันเมื่อตอนกลางวันกลับดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า'หรือว่า... เขาจะแอบไปติดพันสตรีอื่นเลยไม่ยอมกลับเมืองหลวง บุรุษพวกนี้พอลับตาภรรยาหน่อยก็มักจะลายออก มีอำนาจล้นฟ้าแล้วอย่างไร หากทำตัวไร้ความรับผิดชอบและใจดำอำมหิตทอดทิ้งลูกเมียเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นบุรุษสารเลว!'ความขมขื่น คับแค้นใจ และความน้อยใจที่สั่งสมมานานนับปี พลันตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ หยาดน้ำตาเม็ดโตที่พยายามกักเก็บไว้ตลอดทั้งวันค่อย ๆ

ตอนที่ 53 กำแพงน้ำแข็งเมื่อคนร่างสูงยอมถอยออกไป ภายในห้องนอนก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครา เยี่ยลู่ซือลอบระบายลมหายใจยาวเหยียด ร่างกายบอบบางคล้ายจะหมดแรงจนต้องทรุดกายลงนั่งบนขอบเตียงนอน นางค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออก มองดูใบหน้ายับย่นของบุตรชายที่ยามนี้เริ่มหลั่งน้ำตาคลอเบ้าเพราะขัดใจ เยี่ยลู่ซือจึงรีบขยับคลี่สาบเสื้อออกเพื่อป้อนนมให้แก่ลูกชาย ยามที่ริมฝีปากเล็ก ๆ แตะเข้ากับทรวงอกอวบอิ่มและเริ่มดูดกลืนน้ำนมอย่างหิวกระหาย ทำให้หัวใจของเยี่ยลู่ซือสงบลง นางก้มหน้าลงซบหน้าผากเข้ากับศีรษะทุยของลูกน้อยบรรยากาศภายนอกเรือนนอนหลัก ใบหน้าที่เคยเว้าวอนอ่อนข้อของตี้ฉิงเทียนเมื่อครู่กลับกลายเป็นราบเรียบและเย็นเยียบประหนึ่งเคลือบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ แผ่รังสีอำมหิตเข้มข้นจนข้ารับใช้ที่ยืนหลบมุมอยู่รอบนอกถึงกับเสียวสันหลังวาบ“พ่อบ้านจง… เจ้าอยู่รับใช้ข้ามานานเท่าใดแล้ว?”พ่อบ้านชราเนื้อตัวสั่นระริก ก้มศีรษะลงจนติดพื้นหิน เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “กระหม่อมอยู่รับใช้มาตั้งแต่ครั้งอดีตฮ่องเต้ยังทรงพระชนม์ชีพ รวมเวลาแล้วเกือบสามสิบปีพ่ะย่ะค่ะ”“สามสิบปี...” ตี้ฉิงเทียนแค่นยิ้มขื่น “สามสิบปีท

ตอนที่ 55 อ้อมกอดของพ่อเช้าวันต่อมา...อากาศยามเช้าตรู่ค่อนข้างเย็น หยาดน้ำค้างยังเกาะพราวอยู่ดอกไม้และยอดหญ้า ร่างสูงใหญ่สง่างามของตี้ฉิงเทียนกลับมายืนปักหลักอยู่เบื้องหน้าประตูเรือนนอนหลักตั้งแต่ยามเฉิน (07.00 – 09.00 น.) ยังไม่มาถึงด้วยซ้ำ บ่าวไพร่และนางกำนัลที่เริ่มออกมาทำความสะอาดลานจวนต่างพากันก้มหน้าต่ำ เดินเลี่ยงไปมาด้วยท่าทางอกสั่นขวัญแขวนพ่อบ้านจงที่เดินตรวจตราความเรียบร้อยเห็นผู้เป็นนายยืนอยู่เช่นนั้นก็ลอบถอนหายใจด้วยความเวทนา ทว่าในใจกลับรู้สึกยินดีที่เห็นพยัคฆ์ร้ายยอมศิโรราบและลดทิฐิลงบ้างแล้วเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม จนกระทั่งแสงตะวันเริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ เสียงเจื้อยแจ้วเล็ก ๆ ก็ดังเล็ดลอดออกมาจากภายในห้องนอน หัวใจของคนเป็นพ่อพลันกระตุกวูบ ยืนเหยียดหลังตรงขึ้นทันตาภายในห้องนอน เยี่ยลู่ซือประคองร่างอวบอ้วนของตี้หมิงซวนลุกขึ้นจากเตียง หญิงสาวจัดการเช็ดหน้าเช็ดตาให้ลูกชายจนสะอาดหมดจด แล้วใส่ชุดสีเหลืองสดใสให้ลูกเมื่อจัดการความเรียบร้อยของบุตรชายเสร็จแล้ว นางจึงหันไปสั่งความกับสาวใช้คนสนิทที่ยืนรออยู่ “อาเป่า... อุ้มองค์ชายออกไปส่งให้ท่านอ๋องที่หน้าเรือนเถิด”“เพคะ

ตอนที่ 57 แกล้งเมางานเลี้ยงดำเนินไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางเสียงดนตรีอันไพเราะ อาหารเลิศรสและสุรารสเลิศถูกลำเลียงเข้ามาไม่ขาดสาย ขุนนางผู้ใหญ่และคนของตระกูลเยี่ยต่างพากันดื่มด่ำกับบรรยากาศอันชื่นมื่นทว่าสำหรับตี้ฉิงเทียนแล้ว สายตาของเขาเกือบทั้งหมดกลับหยุดนิ่งอยู่ที่สตรีข้างกาย เยี่ยลู่ซือในยามนี้ทำหน้าที่พระชายาได้อย่างไร้ที่ติ นางคอยคีบอาหารใส่ถ้วยให้เขา คอยรินสุราให้อย่างเอาใจใส่ และยามที่มีใครเอ่ยปากชื่นชมความสัมพันธ์อันแนบแน่นของพวกเขา นางก็จะเอียงหน้าสบตาเขาด้วยแววตาหวานซึ้งระคนเอียงอายทุกท่วงท่า ทุกรอยยิ้ม และความใกล้ชิดที่นางมอบให้ในยามนี้ มันช่างงดงามและเหมือนจริงจนทำให้ตี้ฉิงเทียนลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น ชายหนุ่มปล่อยให้ความสุขชั่วคราวนี้มอมเมาจิตใจ เขายอมดื่มสุราที่นางรินให้จอกแล้วจอกเล่าอย่างไม่นึกปฏิเสธ หัวใจที่เคยแห้งแล้งและเจ็บปวดมานานนับปีบัดนี้ได้รับการเยียวยา แม้จะเป็นการเสแสร้งของนางก็ตาม“มาเจ้าเก้า! วันนี้เป็นวันมงคลของหลานชายข้า ดื่ม!” ฮ่องเต้ตี้หมิงเทียนทรงยกจอกสุราขึ้นตวาดเรียกน้องชายด้วยพระพักตร์ที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์น้ำเมา“พ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่” ตี้ฉิงเทียนเอ่ย

ตอนที่ 59 คำเตือนของมารดาเช้าวันต่อมา...แสงอรุณรุ่งวันใหม่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาภายในตำหนักรับรองตะวันออก ตี้หมิงซวนลืมตาตื่นขึ้นมาตั้งแต่ยามเฉิน เด็กน้อยขยับกายดุ๊กดิ๊กอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ปลายนิ้วป้อม ๆ ยื่นไปสะกิดแผงอกกว้างของบิดาที่นอนตะแคงข้างอยู่ข้างๆ ตี้ฉิงเทียนที่รู้สึกตัวตื่นอยู่ก่อนหน้านี้นานแล้วก็ลืมตาขึ้นทันที“ตื่นแล้วหรือเจ้าตัวแสบ” ตี้ฉิงเทียนกระซิบเสียงแผ่วเบา ช้อนเรียวนิ้วขึ้นลูบแก้มเนียนนุ่มของลูกชายอย่างเบามือตี้ฉิงเทียนลอบปรายสายตามองข้ามร่างของบุตรชายไปยังเยี่ยลู่ซือที่นอนอยู่เตียงฝั่งด้านใน นางยังคงนอนหลับสนิท แผ่นหลังบอบบางขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอชายหนุ่มรู้ดีว่า กว่าที่นางจะยอมข่มตาหลับลงได้ก็เป็นเวลาเกือบค่อนคืน ความอึดอัดระแวดระวังที่มีต่อเขาทำให้ร่างบางเกร็งตัวอยู่นานนับชั่วยาม หากเขายังคงรั้งอยู่บนเตียงนี้ หรือปล่อยให้เจ้าตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้วกวนใจ นางคงต้องตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยความขุ่นเคืองใจเป็นแน่ ด้วยความห่วงใยและอยากให้นางได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เขาจึงขยับกายลุกขึ้นช้อนอุ้มร่างอวบอ้วนของตี้หมิงซวนขึ้นมาแนบอก แล้วกระ