บททั้งหมดของ หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน: บทที่ 31 - บทที่ 40

63

ตอนที่ 31 พิษหึง

ตอนที่ 31 พิษหึงท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกขับไล่ด้วยแสงสลัวจากตะเกียงสามดวง เยี่ยลู่ซือหลับไหลไปโดยไม่รู้เลยว่า ความพยายามในการปิดล็อกหน้าต่างและประตูอย่างแน่นหนานั้น เป็นเพียงการกระทำที่สูญเปล่าสำหรับตี้ฉิงเทียน ต่อให้จวนตระกูลเยี่ยจะมีการป้องกันแน่นหนาเพียงใด ก็เปรียบเสมือนบ้านไร้รั้วกั้น อีกทั้งเขายังรู้ช่องโหว่ของเรือนหลังในนี้ดีกว่าใครดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อกวาดมองไปรอบห้องที่สว่างไสว มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่มุมปาก"จุดตะเกียงถึงสามดวง... เจ้าคิดว่าแสงไฟพวกนี้จะช่วยปกป้องเจ้าจากข้าได้รึ?"ชายหนุ่มก้าวเข้าไปหยุดอยู่ข้างเตียง แววตามืดครึ้มลึกล้ำยากจะคาดเดาอารมณ์ เพลิงโทสะและเพลิงหึงหวงที่สุมรุมอยู่ในอกมาตลอดทั้งบ่าย ยามที่เห็นนางยืนยิ้มแย้มสนทนากับเจ้าบัณฑิตเหออี้ฟงผู้นั้น บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นเพลิงราคะอันร้อนรุ่มริ้ว ๆ แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างบอบบางของเยี่ยลู่ซือนอนตะแคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ใบหน้างดงามล่มเมืองสะท้อนแสงไฟสลัว ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชาดเผยอออกเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจอันสม่ำเสมอฝึ่บ...ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงออกอย่างเบามือ เผยให้เห็นร่างงดงามใ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 32 สั่งสอนสตรีอวดดี

ตอนที่ 32 สั่งสอนสตรีอวดดีเยี่ยลู่ซือสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ ใบหน้างดงามแสร้งทำเป็นสลดลง แววตาฉายแววกังวลระคนรันทดใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ที่หม่อมฉันแต่งให้ท่านไม่ได้ มิได้เกี่ยวข้องอันใดกับคนอื่นเลยสักนิด ทว่าเรื่องนี้... เป็นเพราะตัวของท่านอ๋องเองต่างหาก”“เพราะข้า?” ตี้ฉิงเทียนเลิกคิ้วกระบี่ คลายแรงบีบที่มือลงเล็กน้อย ทว่าสายตายังคงจับผิดนางอย่างไม่ลดละ“เพคะ... เป็นเพราะท่านอ๋องทรงแก่เกินไปเพคะ”เยี่ยลู่ซือโพล่งออกมาเสียงดังฟังชัด ใบหน้างดงามเชิดขึ้นเล็กน้อยแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาว “ปีนี้ท่านอ๋องทรงมีพระชนมายุย่างเข้าสามสิบแปดชันษาแล้ว ส่วนหม่อมฉันเพิ่งจะอายุได้สิบเจ็ดปีเท่านั้น อายุของท่านอ๋องห่างจากท่านพ่อของหม่อมฉันไม่กี่ปีด้วยซ้ำ! หากยามหน้าเดินร่วมกันผู้คนจะไม่มองว่าเราเป็นบิดากับบุตรสาวหรอกหรือเพคะ?”“เยี่ยลู่ซือ! เจ้า!...” ตี้ฉิงเทียนได้ยินถ้อยคำสบประมาทถึงกับใบหน้าดำสลับเขียว คำพูดติดอยู่ที่ลำคอจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงทว่าเยี่ยลู่ซือมิยอมปล่อยให้เขาได้มีโอกาสอ้าปากเถียง นางรีบร่ายยาวต่อไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือระคนหวาดกลัวประหนึ่งสตรี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 33 รอยราคี

ตอนที่ 33 รอยราคีเช้าวันต่อมา...แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลัก กระทบเข้ากับเปลือกตาบางของเยี่ยลู่ซือ หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งสรรพางค์กาย ความเจ็บปวดระบมตามเนื้อตัวแล่นปราดเข้ามาตอกย้ำเหตุการณ์อันแสนเร่าร้อนในค่ำคืนที่ผ่านมาทันทีนางค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ผ้าห่มนวมผืนหนาเลื่อนหลุดลง เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องที่ยามนี้เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงและรอยกัดที่ประทับตราจองจำไว้ทั่วทั้งตัว ราวกับจะย้ำเตือนว่านางได้ตกเป็นของมัจจุราชหน้าหยกผู้นั้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้วทว่าเมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนที่กว้างขวาง กลับไร้ซึ่งเงาของคนโรคจิต มีเพียงกลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่ยังคงอบอวลเจือจางอยู่ในอากาศ ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงความฝันเยี่ยลู่ซือเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแววโกรธคับแค้นใจก๊อกๆ ... ก๊อกๆ ...“คุณหนูเจ้าคะ ตื่นหรือยังเจ้าคะ ยามนี้สายมากแล้วนะเจ้าคะ”เสียงเคาะประตูและเสียงเรียกอันคุ้นเคยของอาเป่าดังขึ้นจากด้านนอก นางรีบกวาดสายตามองสภาพตัวเองและสภาพห้องด้วยความลนลาน หากปล่อยให้อาเป่าเข้ามาเห็นสภาพนางในยามนี้ มีหวังเร
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-03
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 34 ราชโองการ

ตอนที่ 34 ราชโองการเวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงบ่ายของวันเดียวกัน บรรยากาศภายในจวนตระกูลเยี่ยยามบ่ายค่อนข้างเงียบสงบ เยี่ยลู่ซือที่แช่น้ำอุ่นจนร่างกายเริ่มผ่อนคลาย ก็ขยับกายมานั่งเอนหลังอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในเรือนของตนเอง นางกำลังคีบผลไม้เข้าปากอย่างเกียจคร้าน พยายามคิดหาทางหลบตี้ฉิงเทียนในครั้งต่อไปเมื่อนึกถึงสัมผัสอันวาบหวาม ผิวกายขาวผ่องภายใต้ร่มผ้าไหมสีฟ้านวลก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเดือดดาล สองมือกำพัดจีบแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว“คนบ้า! คนโรคจิต! คนสารเลว!” เยี่ยลู่ซือสบถออกมาด้วยความเจ็บใจ“ฝากไว้ก่อนเถอะตี้ฉิงเทียน... อย่าให้ข้าได้โอกาสบ้างก็แล้วกัน ข้าจะเอาคืนให้สาสมกับที่ท่านทำกับข้า!” ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้น มือเรียวหยิบจอกชาขึ้นมากระดกจนหมดจอกเพื่อดับความร้อนรุ่มในอกขณะทีเยี่ยลู่ซือกำลังขบคิดวางแผนหาทางดัดหลังบุรุษสารเลวผู้นั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย พลันเสียงฝีเท้าอันรีบร้อนและกระหืดกระหอบของสาวใช้คนสนิทก็ดังทำลายความเงียบสงบขึ้นมาจากทางเดินภายนอกเรือน“คุณหนูใหญ่! คุณหนูใหญ่เจ้าคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!”อาเป่าวิ่งหน้าตาตื่นเข
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-03
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 35 โดนแมลงกัด

ตอนที่ 35 โดนแมลงกัดวันต่อมา บรรยากาศภายในจวนตระกูลเยี่ยที่เคยสงบเงียบเหมือนทุกวัน เยี่ยลู่ซือนั่งนิ่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในเรือนของตน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองขนมกุ้ยฮวาในจานด้วยสายตาว่างเปล่า มือเรียวบางที่เคยหยิบขนมเข้าปากอย่างเกียจคร้านและแสนสุขในวันวาน ยามนี้กลับวางนิ่งอยู่ข้างลำตัว ความระบมและรอยราคีตามเนื้อตัวยังคงอยู่ตอกย้ำความป่าเถื่อนของคนโรคจิตผู้นั้นในทุกคราที่นางขยับกาย ทว่าความเจ็บปวดทางกายหรือจะสู้ความเดือดดาลและคับแค้นใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอกได้"ตี้ฉิงเทียน! ท่านมันเจ้าเล่ห์เพทุบายที่สุด!...คนสารเลว!”ขณะที่เยี่ยลู่ซือกำลังสบถด่าคนเลวอยู่ในใจเป็นรอบที่ร้อย สายตาของนางก็หันไปสะดุดเข้ากับร่างของเยี่ยจิ้งเหวินที่กำลังเดินทอดน่องเข้ามาภายในเรือน วันนี้ท่าทางน้องชายของนางดูแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด นางมองเห็นดวงตาเรียวเล็กที่บวมช้ำคล้ายคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาของน้องชาย“จิ้งเหวิน...” เยี่ยลู่ซือเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว แววตาของนางเต็มไปด้วยความกังวล ยามมองดูเจ้าเด็กอัจฉริยะที่บัดนี้กลายสภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำเด็กชายชะงักฝีเท้า เขาเงยใบหน้าเศร้าหมองขึ้นมองพี่สาว ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเดินเข้า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-03
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 36 พิธีสมรสพระราชทาน

ตอนที่ 36 พิธีสมรสพระราชทานสิบวันต่อมา...วันพิธีสมรสพระราชทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงก็มาถึง บรรยากาศภายในและภายนอกจวนตระกูลเยี่ยคึกคักและแดงฉานไปด้วยสีแดงมงคล เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวเป็นระยะมาตั้งแต่เช้ามืด ขบวนเครื่องเรือนและสินเดิมเจ้าสาวนับร้อยหีบที่เยี่ยฟางโฉวและฮูหยินตั้งใจจัดเตรียมให้บุตรสาวคนโตถูกจัดเรียงรายเป็นทิวแถวยาวเหยียดจนสุดสายตา บ่งบอกถึงฐานะอันรุ่งโรจน์และความรักอันมหาศาลที่ครอบครัวมีให้แก่แก้วตาดวงใจภายในห้องโถงจัดเลี้ยงของจวน บรรดาแขกเหรื่อที่เป็นเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ข้าราชสำนัก ขุนศึกผู้มีอำนาจ และฮูหยินจากตระกูลใหญ่ต่างมาร่วมงานกันอย่างคับคั่งจนแทบไม่มีที่ว่าง ทว่าท่ามกลางความยินดีปรีดาของเหล่าผู้คน กลับมีสายตาแห่งความริษยาและเคียดแค้นสามคู่ที่จับจ้องอยู่มุมหนึ่งของงานคุณหนูหลินซู่ซู่ คุณหนูเฉินอวี้หลัน และคุณหนูหรงเยี่ยน ในชุดแต่งกายงดงามหรูหราจัดเต็ม ยืนเกาะกลุ่มกัน ใบหน้าของพวกนางทั้งสามแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นเลิศ ทว่ากลับบิดเบี้ยวและเขียวคล้ำด้วยความอิจฉาริษยาจนแทบจะปิดบังไว้ไม่มิดหลินซู่ซู่กำพัดจีบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด นัยน์ตาคมจิกกัดมอ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-05
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 37 ประชดประชัน

ตอนที่ 37 ประชดประชันเมื่อขบวนมงคลสมรสเคลื่อนมาถึงเบื้องหน้าประตูใหญ่ของจวนอ๋องเก้า เสียงประทัดสิบนัดก็ดังสนั่นขึ้น เกี้ยวเจ้าสาวถูกวางลงอย่างมั่นคงตี้ฉิงเทียนตวัดขาลงจากหลังม้าศึกอย่างสง่างาม ชายเสื้อคลุมสีแดงชาดสะบัดพลิ้ว ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินตรงมาหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าประตูเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงฉานตามธรรมเนียมโบราณของการแต่งงาน บุรุษผู้เป็นเจ้าบ่าวจะต้องทำการเตะประตูเกี้ยว เพื่อเป็นการข่มขวัญและแสดงอำนาจเหนือเจ้าสาว ให้สตรีผู้เป็นภรรยารู้จักยำเกรงและเชื่อฟังสามีตี้ฉิงเทียนนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่แฝงความเจ้าเล่ห์ ชายหนุ่มยกท่อนขาแกร่งกำยำขึ้น ก่อนจะออกแรงเตะเข้าที่บานประตูเกี้ยวเจ้าสาวสามครั้งอย่างแรงปัง! ปัง! ปัง!เสียงเท้ากระทบเนื้อไม้ดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนตัวเกี้ยวหลังใหญ่ถึงกับสั่นสะท้านโงนเงนไปมา ทำเอาบรรดานางกำนัลและแม่สื่อรอบข้างถึงกับสะดุ้งร่างของเยี่ยลู่ซือไหวเอนตามแรงกระแทก ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงหนาทึบ นัยน์ตากลมโตที่เคยนิ่งสงบ บัดนี้กลับเบิกกว้าง แววตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ สองมือเรียวบางภายใต้ชุดมงคลกำหมัดเข
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-05
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 38 บ่วงราคะ

ตอนที่ 38 บ่วงราคะเยี่ยลู่ซือเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกตกใจ นางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี สะบัดหน้าหนีอย่างรุนแรงจนหลุดพ้นจากเรียวปากหนาได้สำเร็จ หอบหายใจรัวเร็วใบหน้าแดงก่ำ น้ำตาแห่งความคับแค้นใจคลอเบ้า“ท่านมันก็ดีแต่ใช้กำลังบีบบังคับข้า! ข้าเกลียดท่านที่สุด!” เยี่ยลู่ซือตะคอกใส่หน้าเขาเสียงสั่นเครือ สองมือยังคงจิกทุบไหล่กว้างไม่หยุดตี้ฉิงเทียนชะงักไปเล็กน้อยทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับมิได้ฉายแววโกรธเคือง คิ้วกระบี่เลิกขึ้นน้อย ๆ มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาคมปลาบจับจ้องริมฝีปากบวมเจ่อสีสดที่เพิ่งฉกชิมความหวานไปเมื่อครู่ด้วยความกระหาย“ข้าใช้กำลังบีบบังคับเจ้างั้นหรือ? พระชายา... เจ้ากล่าวหาข้ารุนแรงเกินไปแล้ว”น้ำเสียงของเขาแปรเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำ ชายหนุ่มคลายแรงกดตรึงที่ข้อมือของนางออก เปลี่ยนเป็นใช้ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามโครงหน้าเนียน ที่ถูกแต่งแต้มอย่างงดงามจนเขาแทบหยุดหายใจ เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซ้คลอเคลียอยู่ข้างแก้มและซอกคอระหง กลิ่นกายของเขาทำให้เยี่ยลู่ซือเริ่มรู้สึกหัวใจสั่นไหว“ข้าเป็นสามีของเจ้า การร่วมหอกับภรรยาในคืนวันแต่งงาน นับเป็นเรื่องปกติเหตุใดจึงเรียกว่าบังคับ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 39 คนหน้าไม่อาย

ตอนที่ 39 คนหน้าไม่อายแสงอรุณวันใหม่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเตียงสีแดงชาด ภายในห้องหออันกว้างขวางยังคงเจือไปด้วยกลิ่นอายคาวหวานที่ตกค้างจากค่ำคืนที่ผ่านมา เยี่ยลู่ซือค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยความยากลำบาก เปลือกตาของนางหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน สติสัมปชัญญะที่คืนกลับมาพร้อมกับความรู้สึกเจ็บระบมไปทั่วทั้งเรือนร่างนางขยับกายเล็กน้อย ทว่าความเจ็บแปลบที่กึ่งกลางกายสาวกลับทำให้ต้องหลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมาอย่างสิ้นแรง ผิวเนื้อเนียนละเอียดภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนาบัดนี้เต็มไปด้วยรอยตีตราสีกุหลาบเข้ม ที่กระจัดกระจายไปทั่วทั้งทรวงอกและลำคอระหงเมื่อนางกวาดสายตามองไปยังพื้นที่ว่างข้างกาย กลับพบเพียงความว่างเปล่าและรอยยับย่นบนหมอน“คนสารเลว... ไม่รู้ว่าไปตายอดตายอยากมาจากที่ไหน”เยี่ยลู่ซือพึมพำเสียงแหบพร่า นึกถึงเหตุการณ์ในค่ำคืนที่ผ่านมาแล้วในอกก็พลันเดือดดาลขึ้นมา ตี้ฉิงเทียนรังแกนางทั้งคืนราวกับสัตว์ป่าที่อดโซมาเนิ่นนาน ไม่ว่านางจะร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอนขอความเห็นใจ หรือกระทั่งทุบตีแผงอกแกร่งของเขาจนเจ็บมือไปหมดบุรุษไร้หัวใจผู้นั้นกลับไม่ยอมปล่อยนางให้เป็นอิสระเขายังคงเดินหน้าเคี่ยวเข็ญตัก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-06
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 40 บังคับกลืนกิน

ตอนที่ 40 บังคับกลืนกินเมื่ออาบน้ำเสร็จ เยี่ยลู่ซือก็สวมเพียงชุดนอนผ้าไหมเนื้อบางเบาสีขาวสะอาดตา ปล่อยเรือนผมสีดำขลับยาวสลวยให้ทิ้งตัวลงมาถึงบั้นเอว นางก้าวขึ้นไปบนเตียงนอนกว้างหลังใหญ่พลาดยกผ้าห่มนวมผืนหนาขึ้นมาคลุมกาย ในใจลอบคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องว่า ‘คืนนี้เขาแยกตัวไปนอนอีกเรือนแล้ว ซ้ำร่างกายของนางก็บอบช้ำถึงเพียงนี้ คนอย่างตี้ฉิงเทียนต่อให้เป็นสัตว์ป่าดุร้ายก็คงยังมีสามัญสำนึกอยู่บ้าง คืนนี้เขาคงไม่มารังแกนางแล้วเป็นแน่’เมื่อคิดได้ดังนั้น เปลือกตาบางก็ปิดลง ทว่าความหวังของนางกลับพังทลายลงในพริบตากึก... แอ๊ด...เสียงบานประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกช้า ๆ อย่างแผ่วเบา เยี่ยลู่ซือสะดุ้งสุดตัว ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดคลุมผ้าไหมสีดำสนิทขลิบทอง เส้นผมยาวเปียกชื้นเล็กน้อยทิ้งตัวล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลาอาเป่าที่กำลังจะดับเทียนอยู่มุมห้อง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาก็รีบก้มหน้าลงต่ำจนชิดอก ทรุดกายย่อตัวคำนับแล้วถอยร่นออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วด โดยไม่ลืมที่จะปิดประตูให้อย่างเสร็จสรรพ“ท่าน! ท่านเข้ามาทำไมกัน? ... ไหนบอกว่าจะไปนอนเรือนไผ่เขียวอย่างไรเล่า?!” เยี่ยลู่ซือร้อ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234567
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status