บททั้งหมดของ หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน: บทที่ 41 - บทที่ 50

ตอนที่ 41 กลับไปเยี่ยมบ้านสามวันต่อมาอาเป่ารีบเข้ามาช่วยเจ้านายแต่งกายตั้งแต่เช้าตรู่ เนื่องจากวันนี้คือวันที่เจ้าสาวจะต้องเดินทางกลับไปเยี่ยมครอบครัวเดิมของตน หลังจากพิธีแต่งงานครบสามวัน เยี่ยลู่ซือเลือกสวมชุดผ้าไหมสีแดงทับทิมงดงาม ขับเนียนผิวขาวผ่องให้ยิ่งดูมีน้ำมีนวล ใบหน้างดงามถูกประทินโฉมอย่างประณีตเพื่อปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าที่เกิดจากบทรักอันเคี่ยวกรำเมื่อคืน แม้ดวงตากลมโตคู่สวยจะยังคงฉายแววบึ้งตึงและขุ่นเคืองอยู่บ้างก็ตาม ยามเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เร่าร้อนบนเตียงกว้างเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาหลังจากแต่งกายเสร็จแล้ว เยี่ยลู่ซือก็ก้าวเดินออกมายังหน้าประตูจวน ร่างสูงใหญ่กำยำของตี้ฉิงเทียนในชุดคลุมผ้าไหมสีเข้มยืนรออยู่ก่อนแล้ว ด้านหลังของเขามีรถม้าคันใหญ่พร้อมหีบของขวัญล้ำค่า ไม่ว่าจะเป็นโสมพันปี รังนกชั้นเลิศ และเครื่องแก้วสารพัดชนิดตี้ฉิงเทียนปรายสายตามองร่างบางที่ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ขาเรียวของนางยังคงสั่นเล็กน้อยจากศึกรักเมื่อคืน มุมปากของชายหนุ่มขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ เขาไม่รอให้นางก้าวขึ้นรถม้าด้วยตนเอง ร่างแกร่งสาวเท้าเข้าไปประชิดช้อนอุ้มร่างของนางขึ้นเหนือพื้นทันที“อ๊ะ!

ตอนที่ 43 หึงจนหน้ามืดทางด้านจวนอ๋องเก้า...บรรยากาศยามเย็นกำลังคืบคลานเข้ามา เยี่ยลู่ซือนอนเอนกายเฉื่อยชาอยู่บนเตียง ในใจของนางกำลังคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา“คุณหนูเจ้าคะ ท่านอ๋องเสด็จกลับมาแล้วเจ้าค่ะ! แต่ว่า...” อาเป่าวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง น้ำเสียงสั่นระริก “ท่าทางของท่านอ๋องดูน่ากลัวยิ่งนักเจ้าค่ะ จนบ่าวไพร่ไม่กล้าเข้าใกล้เลยเจ้าค่ะ!”เยี่ยลู่ซือขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง ร่างบางค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง “น่ากลัวงั้นหรือ? วันนี้มีราชการด่วนสิ่งใดให้เขาหงุดหงิดอีกหรืออย่างไร...”ปัง!!!ยังไม่ทันที่เยี่ยลู่ซือจะเอ่ยจบ บานประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแรงจนชนเข้ากับผนังเสียงดังสนั่นหวั่นไหว อาเป่ารีบทรุดกายลงหมอบกับพื้นทันทีตี้ฉิงเทียนก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ถมึงทึงและเต็มไปด้วยรังสีสังหารที่แผ่ออกมาเข้มข้นจนทำให้อากาศในห้องเย็นเยียบหัวใจของเยี่ยลู่ซือพลันดิ่งวูบลง ร่างทั้งร่างแข็งค้างราวกับถูกสาป ลมหายใจสะดุดกึก ความหวาดกลัวอันมหาศาลแล่นปราดขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนหน้าซีดเผือดสายตาแบบนี้... มันช่างเหมือนกับสายตาของเขาในชาติที่แล้วตอนที่เขากำลังบีบคอนางจนสิ้นใ

ตอนที่ 45 ตั้งครรภ์ปัง!บานประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกอย่างเร่งรีบ แม้คนมาจะพยายามยั้งแรงแล้ว ทว่าเสียงของมันก็ยังดังพอที่จะทำให้เยี่ยลู่ซือสะดุ้งสุดตัว ร่างบอบบางที่กำลังนอนหมดแรงอยู่บนตั่งยาวลืมตาโพลง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร นางก็ขยับกายถอยร่นหนีโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง แววตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและตื่นตระหนกตี้ฉิงเทียนชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นปฏิกิริยาของนาง ชายหนุ่มหยุดยืนห่างจากนางเกือบห้าก้าว ไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้มากกว่านั้น ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นเล็กน้อยในท่าทางยอมจำนน หวังจะช่วยลดทอนความหวาดกลัวของนาง ใบหน้าคมคายที่เคยดุดันบัดนี้มีเพียงความร้อนรนและห่วงใย เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้ทุ้มต่ำและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้“ลู่ซือ... เจ้าเป็นอันใดไป? พ่อบ้านบอกข้าว่าเจ้าอาเจียนไม่หยุด...” น้ำเสียงของเขาความสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ “เหตุใดจึงไม่ยอมให้คนไปตามหมอหลวงจากในวังมาตรวจอาการ?”คำถามที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและสำนึกผิดของเขา กลับไม่อาจทะลุผ่านกำแพงความหวาดกลัวในใจของเยี่ยลู่ซือได้เลย หญิงสาวจ้องมองบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีผ่านม่านน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วย

ตอนที่ 47 ความจริงถูกเปิดเผยหลังจากการมาเยือนของจางซูหลันในวันนั้น วันเวลาอันเงียบสงบก็เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากสายลมฤดูใบไม้ร่วงแปรเปลี่ยนเป็นลมเหมันต์อันเยือกเย็น พร้อมๆ กับครรรภ์ของเยี่ยลู่ซือที่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนย่างเข้าสู่เดือนที่เจ็ดยามนี้ หน้าท้องของหญิงสาวขยายใหญ่โตจนกลมกลึงโย้มาทางด้านหน้าอย่างเด่นชัด ท่วงท่าการขยับเขยื้อนกายล้วนเต็มไปด้วยความยากลำบาก ไม่ว่าจะเดินหรือลุกนั่งก็อุ้ยอ้ายจนฝ่ามือเรียวต้องคอยประคองบั้นเอวที่ปวดระบมอยู่ตลอดเวลา แม้จะพยายามสวมอาภรณ์หลวมโคร่งหนาเตอะเพียงใด ทว่าความจริงอันยิ่งใหญ่ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้าก็เริ่มจะเกินกำลังที่นางและอาเป่าจะปกปิดไว้ได้อีกต่อไปความจริงถูกเปิดเผยขึ้นในช่วงบ่ายวันหนึ่งยามนั้นอาเป่าออกไปต้มน้ำแกงบำรุงครรภ์ที่โรงครัว ประจวบเหมาะกับที่พ่อบ้านจงยกสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายประจำเดือนมาให้เยี่ยลู่ซือลงนามรับทราบตามหน้าที่ เมื่อเห็นว่าบานประตูห้องนอนแง้มอยู่เล็กน้อย และไร้เงาสาวใช้คนสนิท พ่อบ้านชราจึงเคาะประตูเรียกตามมารยาท“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมนำบัญชีมาให้ทรงลงพระนามพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อไร้เสียงตอบรับ พ่อบ้านชราที่นึกเป็

ตอนที่ 49 พยัคฆ์ไร้บ้านเวลาผ่านพ้นไปวันแล้ววันเล่า จากฤดูหนาวเปลี่ยนเป็นฤดูใบไม้ผลิเวียนกลับมาจนกระทั่งย่างเข้าสู่ฤดูร้อน ข่าวใหญ่จากชายแดนทางเหนือส่งกลับมายังเมืองหลวงพร้อมกับชัยชนะอันยิ่งใหญ่ กองทัพแคว้นฉู่พ่ายแพ้ยับเยินและยอมลงนามสัญญาสงบศึก ส่งเครื่องราชบรรณาการมาสวามิภักดิ์ต่อแผ่นดินต้าถังเหล่าทหารกล้าและแม่ทัพนายกองต่างทยอยเดินทางกลับคืนสู่เมืองหลวงเพื่อรับรางวัลความดีความชอบ ทว่ากลับไร้ซึ่งร่องรอยของแม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจทหารครึ่งค่อนแผ่นดินตี้ฉิงเทียนไม่ได้เดินทางกลับมาพร้อมขบวนทัพณ ท้องพระโรงกลาง ฮ่องเต้ตี้หมิงเทียนประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระองค์ทรงกวาดสายตามองฎีกา รายงานการเดินทัพกลับจากชายแดนพลางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย“พวกเจ้าบอกว่า... หลังจากศึกครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลง อ๋องเก้าก็มอบหมายหน้าที่จัดระเบียบกองทัพให้กับรองแม่ทัพ แล้วตัวเขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยงั้นรึ?”แม่ทัพฝ่ายซ้ายรีบก้าวออกมาคุกเข่า “ทูลฝ่าบาท เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องเก้าทรงทิ้งไว้เพียงลายพระหัตถ์ สั่งการเรื่องกองทัพทั้งหมดให้กลับเมืองหลวง ทว่าตัวพระองค์กลับทรงควบม้าศึกออกไปกับผู้ติดตามไม่กี่