บททั้งหมดของ 158...ห้องนี้ผีไม่ดุ: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่11ใจดี“อาจารย์เอม อาจารย์ปัน”ชายหนุ่มใส่เเว่นรูปหล่อ หรือ อาจารย์ภานุที่ทุกคนต่างรู้จักได้เดินเข้ามาทักทายทั้งคู่ “สวัสดีค่ะอาจารย์ภานุ” ธันยวีร์พูดออกไปก่อนที่จะยกมือขึ้นมาสวัสดี “มาหาเอมหรือคะ” ปัณยตาพูดก่อนที่จะมองไปที่อาจารย์หนุ่มข้างหน้า “เอ่อ พอดีผมผ่านมาเเถวนี้น่ะครับ ว่าเเต่ทั้งสองทานข้าวมาหรือยังครับ เราไปทานข้าวกันมั้ยครับ” อาจารย์ภานุเอ่ยปากชวนเเต่สายตาที่ส่งดันส่งให้เพียงเเค่ธันยวีร์ “เมื่อกี้ยัยเอมบ่นหิวอยู่พอดีเลยค่ะ” ปัณยตาพูดก่อนที่จะดันธันยวีร์มาข้างหน้า “ห้ะ” ธันยวีร์ตกใจเเละหันไปมองปัณยตา “เออๆ ไปเถอะน่ะรู้ว่าหิว เดี๋ยวทางนี้ฉันรอเครื่องให้เอง ฝากเพื่อนด้วยนะคะ” พูดจบปัณยตาก็ดันธันยวีร์ให้ไปหาอาจารย์ภานุก่อนจะรีบเดินไปหาพนักงานในร้าน “เดี๋ยว ปัน” ธันยวีร์หันไปเรียกเพื่อนสาวเเต่ก็ไม่ทันเเล้ว “ถ้าอาจารย์เอมไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ” อาจารย์ภานุพูดก่อนที่จะยิ้มเบาๆ “ไม่ใช่เเบบนั้นนะคะ เอมไปด้วยก็ได้ค่ะ” เมื่อเห็นอาจายร์หนุ่มทำหน้าเหมือนโดนหักหน้า ธันยวีร์จึงยอมไปด้วยเพื่อรักษามารยาท หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อไปหาร้านกินข้าวในห้าง “เพื

บทที่13ใจเต้น  เมื่อได้ยินคำตอบ ธันยวีร์ก็ไม่รอช้ารีบเปิดตู้เย็นทันที กระดาษเปล่าที่ดูเหมือนไม่มีอะไรในตอนเเรก พอโดนความเย็นของช่องเเข็งทำให้ปรากฏตัวอักษรขึ้นมา “01092710” ธันยวีร์หยิบกระดาษขึ้นมาอ่านด้วยความสงสัย “คืออะไรอ่ะคุณ” “น่าจะเป็นเลขของอะไรสักอย่าง เราไปดูที่รูปกันเถอะ” พูดจบทั้งคู่ก็เดินไปในห้องนอนก่อนที่จะมองไปที่รูป “สงสัยต้องใช้เก้าอี้เเล้วเเเหละ ยิ้มจับได้มั้ย”

บทที่15ห่วงติ้ง ติ้ง ธันยวีร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงข้อความเข้า เเชทลักยิ้ม ลักยิ้ม:วัวไม่ขยับนะคุณ ลักยิ้ม:ฉันตื่นเเล้ว เอม:กินอะไรมั้ย เอม:เดี๋ยวตอนเย็นซื้อไปให้ ลักยิ้ม:เอาอะไรก็ได้ง่ายๆ เอม:อย

บทที่17หลักฐาน!!!!! ภาพที่เห็นในคลิปคือภาพของชายปริศนาสวมหมวกดำที่กำลังข่มขืนหญิงสาวที่ในชุดนักศึกษา เมื่อเห็นเเบบนั้นธันยวีร์จึงรีบปิดคลิปทันที “นี่ ในเเฟลชไดร์ฟเธอมีคลิปอนาจารเเบบนี้ด้วยหรอ” “จะบ้าหรอคุณ” “เเต่เดี๋ยวนะ ทำไมนักศึกษาเมื่อกี้หน้าคุ้นๆจัง” ธันยวีร์นึกย้อนกลับไปเมื่อช่วงเปิดเทอมเเรก เธอจำได้ว่าเธอเคยชนกับนักศึกษาคนนึงด้วยความไม่ตั้งใจ เเละหญิงสาวก็เอ่ยคำขอโทษออกมา ส่วนธันยวีร์นั้นก็ได้เเค่บอกว่าไม่เป็นไร หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เเยกย้ายกัน “ฉันนึกออกเเล้ว ฉันเคยเห็นนักศึกษาคนนี้” “จริงหรอ” “เเต่เคยเห็นนานมาเเล้วนะ” พูดจบอาจารย์สาวก็เปิดเอกสารอื่นๆไปด้วย “เอกสารการยักยอกเงิน เอกสารการค้าอาวุธเถื่อน เเล้ว ก็พวกค้าส่งยานิ ยิ้มเป็นใครกันเเน่ทำไมถึงมีข้อมูลพวกนี้” “ถ้าฉันรู้ฉันจะให้คุณช่วยหรอ” “ถ้ายิ้มมีหลักฐานขนาดนี้ ฉันว่าการที่จะหาคนร้ายที่ทำร้ายยิ้มคงยากเเล้วเเหละเพราะข้อมูลนี่มันใหญ่มากเลย” “เเล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะคุณ” ธันยวีร์เปิดไฟล์งานที่ไม่มีชื่อขึ้นก่อนที่ความสงสัยจะเพิ่มมากกว่าเดิม “มีรหัสด้วยหรอ” “เอ๊ะ หรือว่ารหัสที่เราเจอหรือป่าวคุณ” “ลองดู” พูดจบธั

บทที่19ช่วย เมื่อเห็นเเบบนั้นธันยวีร์จึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยทันที “อย่านะ” ธันยวีร์รีบวิ่งไปจับเก้าอี้ไม่ให้ล้มก่อนที่เจ้าตัวคนก่อนเหตุจะตกใจเเละเอาเชือกออกจากคอ “คุณเป็นใคร มาห้ามผมทำไม” “คุณอย่าคิดสั้นเเบบนี้สิ” “ผมคิดสั้นงั้นหรอ ผมคิดดีเเล้วตั้งหาก” “ถ้าคุณคิดดีเเล้ว คุณคงไม่คิดจะทิ้งลูกกับภรรยาของคุณ คุณไม่เป็นห่วงพวกเขาหรอคะ ถ้าคุณคิดจะทำเเบบนี้เพื่อหนีปัญหา ฉันว่าการตา