All Chapters of Verführung meines Biker-Professors: Chapter 11 - Chapter 20

Adrian's POV Ik draaide de deuren op slot en keek haar aan. 'Nou,' zei ik, 'gaan we net doen alsof we het echt over je kritiek gaan hebben, of ga je me precies vertellen waarom je het afgelopen uur hebt geprobeerd me tot het uiterste te drijven?' Ik was vastbesloten haar de les te lezen. Ik stak mijn handen in mijn broekzakken en liep langzaam naar haar toe, de stilte voor zich latend. Ik hield mijn gezichtsuitdrukking koud en gesloten. Ik sloot al mijn gevoelens op, en liet alleen de professor over die ze, zoals ik wist, zo erg haatte. Maar Nirvana bleef standvastig. Ze deinsde niet terug en week niet achteruit. Ze wachtte gewoon tot ik haar bereikte. 'Waarom heb je opzettelijk zoveel aandacht op jezelf gevestigd?' vroeg ik. Mijn stem klonk scherper dan ik bedoelde, maar ik verzachtte hem niet. Ik reikte naar haar toe, greep haar kaak vast en draaide haar hoofd zodat ze me aankeek. "Je maakt jezelf alleen maar belachelijk als je Sienna probeert te vernederen en in deze kamer pr

Adrian's POV Zodra de kantoordeur dichtklikte, drukte ik mijn lippen op de hare. De kus was intens en ruw vanaf het allereerste contact. Onze tongen rolden in een wilde, onstuimige uitwisseling. Ik duwde haar achteruit de schemerige kamer in en de doffe klap sloot ons binnen op, waardoor de luide bas van de rockmuziek die door de muren van het clubhuis dreunde, verstomde. Maar de stilte in mijn kantoor deed niets om het lawaai in mijn hoofd te dempen. Ik hield me niet in. Ik wilde niet zachtaardig of voorzichtig met haar zijn. Ik hoefde bij Danielle nooit anders te zijn. Ik wilde de herinnering aan het klaslokaal uitwissen. Ik moest de boze, teleurgestelde blik die ik een paar uur eerder op Nirvana's gezicht had getoverd, uitwissen. Mijn gedachten werden verteerd door een woeste storm van schuldgevoel en allesverterende lust. Ik zag steeds weer hoe Nirvana zich tegen me verzette. Ik zag steeds weer het uitdagende vuur in haar heldere bruine ogen toen ze die kunstkritiek gaf en mijn

Nirvana's POV Ik liep vlak naast Leo over de campus. De frustratie borrelde nog steeds in me op. Het was al een paar minuten geleden dat we de collegezaal hadden verlaten, maar hij was nog steeds stil. Ik wist dat Leo me vragen wilde stellen over wat er zich zojuist in die hal had afgespeeld. Ik zag de verwarring en de angst op zijn gezicht. Maar hij zei er geen woord over. Ik wist dat hij mijn persoonlijke ruimte respecteerde, maar zijn stilte sprak boekdelen. Het deed me echt pijn om hem zo bang te zien voor Adrian. Leo was mijn vriend. Hij was vanaf de eerste dag dat ik hier aankwam altijd aardig voor me geweest. Hij verdiende het niet om zo vijandig behandeld te worden. Adrian was een eikel. Echt een enorme eikel. Adrians blik was doordrenkt van een belachelijke, territoriale haat. Ik begreep er helemaal niets van. Hij duwde me constant weg, gedroeg zich als een belachelijke broer, maar zodra een andere man in mijn richting ademhaalde, gedroeg hij zich als een jaloerse bezitter

Adrian's POV"Kijk me in de ogen en zeg me dat dit niets voorstelt."Haar stem was zacht. Ze hield mijn blik vast en knipperde niet. Ik bleef daar staan ​​en keek haar aan.De leugen die ik had geoefend, stierf in mijn keel.En daarmee was ik klaar.'Wil je de waarheid weten?' vroeg ik.Ik greep haar bij de heupen en trok haar tegen me aan voordat ze erover na kon denken. De lucht ontsnapte haar uit haar longen.Ik duwde haar achteruit totdat ze vast kwam te zitten aan de rand van de vitrine. Ik stapte dichterbij en klemde haar tussen het hout en mijn lichaam.Instinctief spreidde ze haar dijen en ik schoof in de ruimte, waarbij ik me strak tegen haar aandrukte.Mijn penis was stijf. Dat viel niet te verbergen. Ik probeerde het ook niet, ik bewoog mijn heupen doelbewust naar voren en zag haar ogen wijd open gaan.'Voel je dat?' fluisterde ik in haar oor, mijn stem zachter. 'Dat is wat je met me doet. Elke keer als je een kamer binnenkomt.'Ze maakte een geluidje, klein en gebroken, en

Nirvana's POV'Waarom dacht je dat je me nooit zou kunnen krijgen?' vroeg ik zachtjes.De vraag hing tussen ons in. Adrian keek van me weg, zijn kaakspieren gespannen. De spier in zijn wang spande zich aan, zoals altijd wanneer hij iets probeerde te onderdrukken wat hij niet hardop wilde zeggen.Hij stak zijn hand uit en pakte de mijne. Zijn greep was los, bijna voorzichtig. Het was totaal anders dan hoe hij me gewoonlijk aanraakte."Je moet terug naar je broer, Nirvana."Ik trok mijn hand terug. "Nee. Ik ga nergens heen voordat je met me praat."In plaats daarvan kwam ik dichterbij. Ik keek naar hem op en wachtte. De hitte tussen ons was direct voelbaar en verstikkend. Het was het soort hitte dat niets te maken had met de temperatuur van de kamer, maar alles met hoe lang we al zo dicht bij elkaar stonden, terwijl we deden alsof we elkaar niet zagen.'Kijk me in de ogen,' zei ik, 'en zeg me dat dit niets voorstelt.'Zijn borstkas bewoog op en neer tegen de mijne. Zijn zelfbeheersing w