All Chapters of Verführung meines Biker-Professors: Chapter 31 - Chapter 40

Nirvana's POVIk zat op de rand van mijn bed en staarde naar het lege scherm van mijn telefoon. De ochtendzon scheen door de gordijnen, maar mijn kamer voelde koud aan. Ik kon maar niet stoppen met denken aan Leo.De ruzie die we gisteren in de studio hadden, speelde zich steeds opnieuw af in mijn hoofd. Ik haatte de spanning tussen ons. Ik haatte het idee dat hij in zijn studentenkamer zat en zich volkomen vernederd en afgewezen voelde.Ik moest het oplossen. We hadden het na de ruzie bijgelegd, maar de spanning was er nog steeds. Ik kon niet toestaan ​​dat hij zich van me afkeerde.Ik ontgrendelde mijn telefoon en zocht zijn contactpersoon op. Ik drukte op de belknop voordat ik mezelf ervan kon weerhouden. Ik bracht de telefoon naar mijn oor en luisterde naar de beltoon.Het ging vier keer over. Ik dacht dat hij me naar de voicemail zou doorschakelen, maar uiteindelijk werd de lijn toch geopend.'Hallo?' zei Leo. Zijn stem was zacht en schor, alsof hij helemaal niet had geslapen."H

Nirvana's POVIk stond als aan de grond genageld in de deuropening, mijn ogen schoten heen en weer tussen mijn vriend en de lege gang waar mijn broer net was verdwenen. Ik schudde de verwarring van me af en stapte de eetkamer binnen.De geur van alcohol hing in de lucht. Ik keek naar de halflege fles whisky op tafel en vervolgens naar Leo. Hij was helemaal buiten bewustzijn.Een steek van pijn schoot door mijn borst. Hij was zo actief en spraakzaam geweest voordat ik wegging om de verf te kopen. Hij glimlachte en lachte om mijn grapjes. Op dat moment besefte ik dat hij het had geveinsd. En ik was erin getrapt.Hij zette alleen voor mij een stoer gezicht op en verborg hoe erg de afwijzing hem vanbinnen nog steeds verscheurde. Zodra ik hem alleen thuisliet, greep hij naar het eerste wat hij kon vinden om de pijn te verzachten.Ik liep naar zijn stoel. Ik kon hem niet de hele nacht ineengedoken op de harde vloer laten zitten. Ik sloeg mijn armen onder zijn schouders en probeerde hem over

Leo's perspectiefIk stond pal naast Nirvana, maar ik kon mezelf nauwelijks staande houden. Mijn maag draaide zich om van de misselijkheid. De alcohol die ik gisteravond had gedronken, eiste vandaag zijn tol. Mijn mond smaakte vies en droog. Elke ademhaling voelde als een inspanning.Toen zag ik Jesse over het gras naar ons toe lopen.Ik kon niet blijven. Toen ik hem zag naderen, wetende dat hij op het punt stond die beleefde, medelijdenwekkende glimlach te tonen, kwam de pijn weer naar boven. Het deed pijn.Ik draaide me om voordat hij ons kon bereiken. Ik liet Nirvana daar staan ​​en liep snel naar de campusbibliotheek. Ik keek niet achterom. Zelfs niet toen Nirvana me riep. Ik zette alleen mijn bril recht en liep weg.Ik liep langs de deuren van de bibliotheek en bleef rechtdoor naar buiten lopen. Bij elke stap die ik zette, voelde ik een doffe, kloppende pijn achter mijn ogen.Ik zweette onder mijn kleren. Ik wilde alleen maar naar mijn studentenkamer. Ik wilde in bed kruipen, de

Nirvana's POVAdrian droeg een perfect op maat gemaakt zwart pak over een smetteloos wit overhemd en een donkere zijden stropdas. De kleding zat perfect op zijn brede schouders, waardoor hij er oogverblindend knap uitzag en veel aantrekkelijker dan alle andere mannen in de zaal.Ik was niet de enige die het opmerkte. Een paar andere studenten bij de ingang draaiden zich op hetzelfde moment om om naar hem te kijken. Zijn aanwezigheid trok absoluut de aandacht.Zijn donkere haar was perfect naar achteren gekamd en zijn sterke kaaklijn was strak. Een kleine groep donateurs kwam meteen op hem af, enthousiast om hem de hand te schudden en de studentenpresentatie met het afdelingshoofd te bespreken.Hij speelde zijn rol feilloos. Hij glimlachte beleefd, schudde hun handen met vastberadenheid en knikte bedachtzaam bij hun opmerkingen, waarvan ik zeker wist dat ze oervervelend waren.Hij liep langzaam langs de tentoonstellingen van de studenten, sprak gemoedelijk met de kunstenaars en bekeek

NIRVANA'S PERSPECTIEF"Dacht je nou echt dat ik zomaar achterover zou leunen en hem je zou laten aanraken?"Zijn stem klonk als een donker gesis in het stille klaslokaal. Het slot was net dichtgeklikt, waardoor we in de schemerige ruimte opgesloten zaten, en hij stond daar naar me te kijken met een onverholen bezitterigheid.Mijn handen bewogen al voordat ik er zelfs maar over nadacht.Ik stapte naar voren en duwde hem hard. De hielen van mijn handen raakten zijn stevige borst. Hij struikelde niet eens, wat me alleen maar woedender maakte. Ik duwde hem opnieuw, balde mijn handen tot vuisten en sloeg op zijn borst.'Wie denk je wel dat je bent?' schreeuwde ik tegen hem, mijn stem galmde tegen de lege muren. Ik sloeg hem op zijn schouder. Ik sloeg hem op zijn borst. Ik gooide al mijn vernedering en uitputting in mijn vuisten. 'Jij bent niet mijn baas! Jij hebt niet het recht om me zomaar uit een kamer te slepen en jaloers te doen, alleen maar omdat je ineens besloten hebt om om me te ge