All Chapters of Verführung meines Biker-Professors: Chapter 21 - Chapter 30

ADRIAN'S POVHet heldere scherm van Nirvana's telefoon gloeide in het schemerige licht van de garage. Ik keek naar beneden naar wat haar zo bang had kunnen maken. Het was een sms'je. Maar niet alleen dat.Ik keek naar het telefoonscherm.Een foto. Wij tweeën, van bovenaf gefotografeerd door het hoge raam boven de erkerdeuren. Nirvana's shirt was open. Mijn handen rustten op haar. Elk detail was scherp en weloverwogen.Er was al die tijd iemand daarboven geweest.Alle intense verlangens die mijn geest een paar seconden geleden nog hadden beheerst, verdwenen als sneeuw voor de zon. Mijn bloed stolde. Het dodelijke overlevingsinstinct waarop ik elke dag vertrouwde, nam de controle over mijn brein over.Ik greep Nirvana bij de schouders en duwde haar achter me. Ik moest haar nu even uit het directe zicht van het hoge raam hebben."Blijf vlak achter me," zei ik, zonder enige ruimte in mijn stem, alleen om het bevel over te brengen.Nirvana drukte zich tegen de werkbank aan. Ik hoorde haar

Nirvana's POVIk liep door de campuspoorten, mijn borst samengeknepen van paniek. Ik had vannacht amper twee uur geslapen.Elke keer als ik mijn ogen sloot, zag ik die angstaanjagende foto van Adrian en mij in zijn garage. Iemand had ons in het donker in de gaten gehouden en ik vond het doodeng.Ik keek herhaaldelijk over mijn schouder terwijl ik de binnenplaats overstak. Ik staarde naar de jongens die langs me liepen en vroeg me af of de stalker die dat sms'je had gestuurd een rugzak droeg en op weg was naar college, slechts een paar meter bij me vandaan. Er flitsten zoveel griezelige en belachelijke dingen door mijn hoofd.Maar ik weigerde me in mijn slaapkamer te verschuilen. Ik weigerde me door een of andere anonieme griezel te laten intimideren en mijn leven te laten dicteren. Ik was niet langer dat nirvana.Ik duwde de deuren van het gebouw voor de geesteswetenschappen open en liep rechtstreeks de collegezaal in. Ik zocht mijn gebruikelijke plek op, vlak bij het middenpad, en ze

Nirvana's POVIk sprong meteen uit de auto toen die stopte.De aanhoudende spanning in het landhuis maakte deDe rit naar de universiteit voelt lang en vermoeiend aan.Ik had de frisse lucht nodig. Ik had het lawaai en de chaotische afleiding van de drukke campus nodig om te voorkomen dat ik Adrians uitdrukkingsloze gezicht steeds opnieuw in mijn hoofd afspeelde.Ik liep recht langs het gebouw van de faculteit Geesteswetenschappen en ging rechtstreeks naar het grote grasveld in het midden van de campus. Daar trof ik Leo aan, zittend in de schaduw van een grote eik.Hij had een schetsboek op zijn knieën en een koptelefoon losjes om zijn nek hangen. Ik liet mijn canvas tas op het gras vallen en ging met een zucht naast hem zitten.Leo keek me aan en sloot meteen zijn schetsboek. Hij vroeg niet wat er aan de hand was, en ik was dankbaar voor zijn geruststellende stilte. Hij schoof dichter naar me toe en stootte met zijn schouder tegen de mijne, een simpel, ongecompliceerd gebaar van steun

Nirvana's POVJesse is nu een paar dagen in New York en Leo bleef maar flirterige opmerkingen naar hem maken. Het was schattig om te zien.Het was de eerste keer dat ik Leo echt interesse in iemand zag tonen. We waren de avond ervoor met z'n drieën naar een bar geweest. En ergens tussen de tweede en derde ronde drankjes liep de avond uit de hand. Ik bestelde voor middernacht een Uber naar huis en liet ze verder met hun eigen gang gaan.Ik werd wakker in een leeg huis.Ik greep meteen naar mijn telefoon, maar het scherm bleef zwart. Geen gemiste oproepen. Geen berichten. Ik bleef even liggen en staarde naar het plafond, en stond toen op.De waarheid was dat ik nauwelijks had geslapen.Ik was urenlang wakker gebleven in mijn donkere slaapkamer. Ik luisterde naar de stilte van het landhuis totdat de uitputting me uiteindelijk dwong mijn ogen te sluiten. Ik viel in slaap lang voordat Ronan terugkeerde van wat voor werk hem ook zo laat van huis had gehouden.De scherpe pijn van afwijzing n

Adrian's POVDe voordeur sloeg met een doffe klap achter me dicht. Ik had verwacht dat de woonkamer op dit uur leeg zou zijn, maar tot mijn verbazing zat Leo, de student met de bril, op de bank.Normaal gesproken zou ik hem genegeerd hebben. Die jongen ging me niets aan. Maar hij zat wel erg dicht bij Nirvana.Hun dijen lagen bijna tegen elkaar aan. Hij had zijn arm uitgestrekt over de rugleuning van de kussens en liet die nonchalant achter haar nek rusten.Mijn ogen dwaalden onmiddellijk door de kamer. Ik schatte de afstand tussen de bank en de voordeur in. Ik berekende precies hoeveel seconden het me zou kosten om de kamer over te steken, de jongen bij zijn keel te grijpen en hem de deur uit te gooien.Mijn kaken klemden zich zo hard op elkaar dat mijn tanden op elkaar knarsten. Ik staarde naar zijn arm en zag in gedachten precies waar zijn vingers rustten.Raakte zijn hand haar blote huid aan? Hoe dichtbij was hij om haar aan te raken? Ik had zijn pols makkelijk kunnen breken.Mijn