All Chapters of Verführung meines Biker-Professors: Chapter 1 - Chapter 10

"Wat is vrede?" typte ik als onderschrift. "Wat, wie of waar beschouw jij als jouw vrede? Inspireer me."Het licht van mijn telefoon was het enige dat mijn donkere slaapkamer verlichtte. Ik zat op de rand van het matras en staarde naar het schilderij dat ik net op mijn kunstprofiel had geüpload.Het was een stuk dat ik om 3 uur 's ochtends had afgemaakt, toen het huis eindelijk stil genoeg was om even op adem te komen.Het toonde een vrouw met haar hoofd achterover gekanteld, haar mond vertrokken in een stille, rauwe schreeuw. Het was geen mooi gezicht, maar wel eerlijk.De meldingen stroomden binnen. Mensen vonden de "gekwelde kunstenaar"-sfeer geweldig, zonder te beseffen dat de echte kwelling zich in de woonkamer vlak onder me afspeelde."Vrede is genoeg geld hebben om nooit meer naar een prijskaartje te hoeven kijken," luidde de eerste reactie.Ik liet een droge lach ontsnappen. Als geld vrede kon kopen, zou ik niet het gevoel hebben dat mijn borst werd samengeperst. Ik werd al sin

HOOFDSTUK 3: Rechtstreeks de chaos inHet penthouse was precies zoals ik me een woning van een miljardair had voorgesteld. Alles van glas en steen, gepolijste grijze vloeren, matwitte muren. Na al het lawaai in New Orleans voelde de stilte hier luxueus aan.Ronan zette mijn tassen bij de deur neer en keek om zich heen, waarbij zijn schouders een centimeter zakten."Het is van jou zolang je het nodig hebt, Nir. Voel je thuis. Ik ga even in de keuken kijken wat we voor het avondeten hebben. Ga je gang en verken het."Ik liep naar een bijzettafel in de gang. Een zilveren fotolijst trok mijn aandacht. Ik pakte hem op.Het was een foto van Ronan en Adrian. Ze waren jonger en stonden voor een bakstenen gebouw, allebei lachend. Ronan zag er ontspannen uit, totaal anders dan de gespannen man die ik op het vliegveld had gezien. Ik staarde langer dan nodig naar Adrians jeugdige knappe verschijning.Dat was de man met wie ik maandenlang aan de telefoon had gepraat. De man die mijn favoriete kleur

Vanuit het raam keek ik toe hoe Adrians motor zich een weg baande door het New Yorkse verkeer, steeds kleiner wordend tot hij om een ​​hoek verdween. Het gebrul van de motor bleef nog even nagalmen voordat de stad het volledig opslokte. Ik schoof van het glas weg en ging op de rand van het bed zitten. De stilte voelde zwaarder nu hij weg was. Mijn hart klopte nog steeds onregelmatig en schokkerig tegen mijn ribben. Ik pakte mijn telefoon en scrolde terug door onze berichten. Het was een gewoonte die ik niet kon afleren, een manier om de man te vinden die ik dacht te kennen. Ik bleef hangen bij een berichtje van een paar dagen geleden, uit de tijd dat de afstand tussen ons zijn kilheid vervaagde. Ik voelde me midden in de nacht stoutmoedig en eenzaam, en ik had hem gevraagd om vuile praatjes tegen me te vertellen. Toen ik zijn antwoord las, voelde ik een langzame, vertrouwde warmte in mijn maag opwellen. De woorden waren rauw en bezitterig, zo anders dan de koude muur van een man d

Mijn borst voelde leeg aan. Ik zat midden in de drukke hal, mijn handen gevouwen op het bureau, terwijl ik probeerde de brok in mijn keel te negeren. Ik hield mijn ogen op mijn notitieboekje gericht. Ik wilde niet opkijken. Ik wilde hem niet zien. Ik wilde niet huilen. Adrian stond achter het podium en sprak met die diepe, vertrouwde stem die me vroeger troost bood aan de telefoon in mijn donkerste nachten. Maar nu klonk er geen warmte meer in die stem. Hij was strikt professioneel en volkomen vreemd. Hij droeg een donkergrijs pak waardoor zijn schouders breed leken. Hij beheerste de hele ruimte zonder er ook maar moeite voor te doen. Het was alsof ik hem niet kende. En hij keek me niet aan. Zelfs geen blik. De man die me een paar uur geleden nog zo stevig had vastgehouden, de man die mijn haar van mijn voorhoofd had gestreken terwijl ik in een vreemde slaapkamer huilde, deed alsof ik niet bestond. Het deed veel meer pijn dan ik had verwacht. De afwijzing nestelde zich diep in mij

NIRVANA'S PERSPECTIEF Ik zat urenlang op de rand van het marmeren aanrecht, terwijl de duisternis van de keuken me omhulde. Het enige licht kwam van de zwakke oranje gloed van de straatlantaarns die door de ramen naar binnen scheen. Mijn vingers zaten zo stevig om het schetsboek geklemd dat mijn hand pijn deed. Ik kon mezelf er niet toe zetten om het los te laten. Ik was zo woedend dat mijn borst pijn deed. De angst die ik in die universiteitsgang had gevoeld, was verdwenen en had plaatsgemaakt voor een verstikkende woede die ergens heen moest. Toen ik eindelijk de voordeur hoorde openklikken, verstijfde mijn hele lichaam. Adrians laarzen dreunden door de gang. Hij deed geen licht aan. Hij liep gewoon door het donkere huis en bracht de geur van koude nachtlucht, leer en sigarettenrook met zich mee. Hij stopte bij de ingang van de keuken en staarde me aan. Ik gaf hem geen kans om te spreken. Ik hief mijn arm op en gooide het schetsboek recht op hem af. Het raakte hem vol in de bo