Lahat ng Kabanata ng Too Late, Your Billionaire Brother Wants Me: Kabanata 1 - Kabanata 7

ELARAHindi ko akalaing dumating na ang araw na pinakakinatatakutan ko.Sa ilang salita lang ng doktor, tuluyang gumuho ang mundo ko.“Pasensya na, Ms. Elara. Nasa end-stage renal disease na si Lia. Halos hindi na gumagana ang isang kidney niya. Kung hindi tayo makahanap agad ng donor, maaari siyang mamatay.”Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ko. Nanlamig ang buong katawan ko, nanghina ang mga tuhod ko, at halos hindi ako makahinga. Nakatingin ako kay Dr. Ramirez, ngunit hindi ko na maintindihan ang mga sumunod niyang sinabi. Iisa lang ang tumatakbo sa isip ko—bilang na ang natitirang oras ng anak ko.“Hindi,” mahina kong sabi habang napapailing. “Four years old pa lang si Lia. Hindi puwedeng mangyari ito.”“Alam kong napakahirap tanggapin—”“Baka may mali sa resulta, Doc,” agad kong pagputol. “Masigla naman siya kahapon. Baka kailangan lang ulitin ang tests. Dalhin natin siya sa ibang ospital. Kumuha tayo ng ibang specialist for second opinion. Kahit ano, gagawin ko

ELARA“Mommy.”Naalimpungatan ako at dahan-dahang iminulat ang mga mata. Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako habang nakaupo sa tabi ng kama ni Lia. Masakit ang batok ko at bahagyang namanhid ang braso kong nakapatong sa gilid ng kama. Palubog na ang araw sa labas, at unti-unti nang dumidilim ang paligid. “Gising ka na, anak?” tanong ko habang inaayos ang kumot niya.Tumango si Lia at marahang kinusot ang mga mata. “Gutom na po ako.” Agad kong kinuha ang food tray na iniwan ng staff kanina. Tinulungan ko siyang umupo at inayos ang unan sa likod niya. Isa-isa kong isinubo sa kanya ang pagkain, hinihintay siyang nguyain iyon bago muling kumuha ng panibago. Mahina pa rin siya, ngunit mas maayos na ang kulay ng mukha niya kumpara kaninang umaga. Habang kumakain, bigla siyang tumingin sa akin.“Mommy, ano po’ng sabi ni Doc? Ayos lang ba ako?”Napatigil sa ere ang kutsarang hawak ko. Pinilit kong ngumiti kahit parang may nakabara sa lalamunan ko. “Okay ka lang, anak. Kailangan mo l

ELARAKumunot ang noo ni Darius. “What do you mean, Elara?”Lumunok ako. Mabigat sa dibdib at dignidad kong hingin iyon sa kanya. Ngunit wala na akong pakialam kung magmukha akong desperada. Para kay Lia, kaya kong lunukin ang natitira kong pride. Kahit pagtawanan niya ako o isipin na isa na naman itong paraan para pigilan siyang umalis. “Isang buwan lang ang hinihingi ko sa ’yo, Darius. Gusto kong maranasan kung paano maging tunay mong asawa. Gusto ko ring maramdaman ni Lia kung paano magkaroon ng ama.” Huminga ako nang malalim upang patatagin ang nanginginig kong boses. “Pagkatapos ng isang buwan, gaya ng gusto mo, aalis kami. Hahayaan na kitang pakasalan si Ivory.” Biglang natahimik ang buong silid.Ilang segundo niya akong tinitigan bago siya natawa nang malakas. Napahawak siya sa tagiliran nang tila sumakit ang bagong tahi sa tiyan niya, ngunit bakas pa rin sa mukha niyang hindi siya makapaniwala sa sinabi ko. Para sa kanya, katawa-tawa siguro ang hinihingi ko. Para sa akin, iy

ELARAUnang araw ngayon ng kasunduan namin.Alas-sais pa lang ng umaga ay nasa kusina na ako, naghahanda ng breakfast. Nagluto ako ng pancakes para kay Lia, scrambled eggs, bacon, at kape para kay Darius. Hindi ko alam kung ano ang paborito niyang almusal. Limang taon kaming kasal, pero bihira naman kaming kumain sa iisang mesa.Pero hanggang sa matapos kong ihanda ang lahat, hindi pa rin umuuwi si Darius.“Mommy!”Napalingon ako nang makita kong papasok si Lia sa dining area kasama ang yaya niya. Nakasuot pa siya ng pajamas at magulo ang buhok. Agad siyang umakyat sa upuan at tumingin sa bakanteng puwesto sa kabilang bahagi ng mesa.“Nasaan po si Daddy?”Huminto ang kamay kong nag-aayos ng plato.“Baka paparating na siya.”“Dito po siya kakain?”Tumango ako. At kahit may kirot sa dibdib ay napangiti ako. “Oo kasama natin.”Lalong lumiwanag ang mukha niya. “Wow, talaga po? First time po natin makakasama si daddy sa breakfast!”Hindi ako nakasagot. Tama siya.Sa apat na taon ng buhay ni