Chapter 002

ELARA

“Bagong paraan mo na naman ba ’to para hindi ako makawala sa ’yo?”

Parang may matalim na bagay na tumusok sa dibdib ko. “Anong sabi mo? Hindi gano’n ‘yon, Darius.”

“Hindi pa ba sapat na ginamit mo ako noon? Kailangan mo pa talagang gamitin si Lia para pigilan akong umalis?”

Hindi ako agad nakasagot. Mahigpit kong hinawakan ang medical records ni Lia hanggang sa halos magusot ang mga papel sa loob.

“Buwan-buwan binibigyan kita ng limang milyong piso para alagaan mo siya. Magkano ba ang kailangan mo?” malamig niyang sabi. “Sige, dadagdagan ko pa ng limang milyon. Sampung milyon kada buwan. Basta tigilan mo na ako, Elara.”

Masakit na hindi niya ako pinaniwalaan, pero mas masakit na akala niya kayang palitan ng pera ang pagiging ama niya.

“Ganito na ba talaga ang tingin mo sa akin? Na mukhang pera ako? Darius, tinanggap ko ang sustento mo dahil may sakit ang anak natin. Oo, kailangan namin ng pera, pero mas kailangan ka ni Lia bilang ama niya. Bakit hindi mo kayang ibigay iyon sa kanya?”

Ilang segundo ring natahimik ang kabilang linya. Maya-maya, tumunog ang notification ng cellphone ko. Agad ko itong tiningnan at nanlaki ang mga mata ko nang makitang may bagong transfer na sampung milyong piso sa bank account ko.

“Ibinigay ko naman ang lahat ng kailangan ni Lia. At alam kong sapat na iyon, Elara. Isa pa, ilang beses ko nang sinabi sa iyong gusto ko nang makipaghiwalay,” mariin niyang sabi. “Nakausap ko na si Lolo. Pumayag na siya.”

Parang tuluyang nawala ang lakas ko.

Limang taon kong tiniis ang lamig niya, umaasang balang araw ay matututuhan niya ring mahalin kami ni Lia. Ngunit sa bawat kaarawang hindi niya dinaluhan, sa bawat gabing hinintay siya ng anak namin, at sa bawat pagkakataong pera ang ipinadala niya sa halip na ang sarili niya, unti-unting namatay ang pag-asang iyon.

Pagod na ako. Hindi kayang tumbasan ng pera ang mga yakap na hinihintay ni Lia o ang mga tanong nitong hindi ko masagot.

Pero kailangan pa rin siya ng anak ko.

“Sigurado ka na bang gusto mong pakasalan si Ivory?”

Sandaling natahimik ang kabilang linya.

Si Ivory Roosevelt ang unang babaeng minahal ni Darius. Anak siya ng isang Dutch-Filipino billionaire at siya sana ang pakakasalan nito noon—hanggang sa malaman ng pamilya ni Darius na buntis ako.

Napilitan siyang pakasalan ako, habang ipinadala naman si Ivory sa Netherlands. Doon, nagpakasal siya at nagkaroon ng anak na lalaki na kasing-edad ni Lia. Nang mamatay sa cancer ang asawa niya, bumalik siya sa Manila. Halos mag-iisang buwan na sila ng anak niya dito sa Pinas.

At nang muli magkita sina Darius at Ivory, agad niya itong inalok ng kasal.

Mahinang natawa ang asawa ko. “Hindi ba halata, Elara? Kami dapat ang ikinasal noon kung hindi mo ako pinikot,” sarkastikong sabi niya.

Bumuka ang bibig ko upang sumagot, ngunit biglang naputol ang tawag.

Napabuntong-hininga ako at ibinaba ang cellphone. Ilang sandali pa ay napansin ko ang pangalang nakasulat sa pintuan ng kuwarto sa tapat ng silid ni Lia.

PATIENT NAME: DARIUS DEL VALLE

Nanlaki ang mga mata ko. 

Na-admit si Darius sa ospital? Bakit? 

Dahan-dahan akong lumapit at sumilip sa bahagyang nakabukas na p***o. Nakahiga si Darius sa kama hawak ang cellphone niya, suot ang hospital gown at may nakakabit sa suwero. Nasa tabi niya si Ivory, umiiyak habang hawak ang kamay niya.

“Hindi ko alam kung paano kita pasasalamatan,” nanginginig nitong sabi. “Ilang oras na lang, magsisimula na ang operasyon. Dahil sa kidney mo, mabubuhay ang anak ko.”

Nanigas ako at halos malagutan ng hininga.

Kaya pala hindi ko siya makontak kaninang umaga. Habang isinusugod sa emergency room ang sarili niyang anak, narito siya—naghahanda upang iligtas ang anak ng ibang babae.

Bago pa ako makakilos, bumukas nang tuluyan ang p***o at pumasok ang dalawang nurse. May dala silang stretcher at ilang medical equipment.

“Mr. Del Valle, ihahanda na po namin kayo para sa operation,” sabi ng isa sa kanila.

Mabilis akong umurong at nagtago sa gilid ng hallway. Nanlambot ang mga tuhod ko, kaya napakapit ako sa malamig na pader. Mula roon, tanaw ko pa rin si Darius habang inililipat siya ng mga nurse sa stretcher.

Hindi binitiwan ni Ivory ang kamay ni Darius. Namumugto ang mga mata nito sa kaiiyak, ngunit bakas sa mukha niya ang pag-asang maliligtas na ang anak niya.

“Darius, natatakot ako,” mahina nitong sabi.

Mahigpit na hinawakan ni Darius ang kamay ni Ivory. Iyon ang parehong kamay na ni minsan ay hindi niya iniabot kay Lia kapag natatakot itong tusukan ng karayom.

“Huwag kang mag-alala,” malumanay niyang sabi. “Compatible kami ni Prince. Magiging maayos ang lahat.”

Parang may kung anong tuluyang nabasag sa loob ko.

Halos isang buwan pa lamang mula nang bumalik sa Pilipinas si Ivory kasama ang anak niya, pero nagawa agad ni Darius ang lahat para sa kanila. Sinamahan niya si Prince sa mga doktor, sumailalim sa compatibility tests nang hindi ko man lang nalalaman, at ngayon, hindi siya nagdalawang-isip na ibigay ang kidney niya sa anak ni Ivory. 

Pero para kay Lia, wala siyang ginawa.

Apat na taon nang may sakit ang sarili niyang anak. Apat na taon niyang alam na maaaring mangailangan ito ng transplant ito, pero ni minsan ay hindi niya naisip na magpa-test para dito. 

Kanina lamang, sinabi ng doktor na dalawang buwan na lang ang maaaring itagal ni Lia. Nagmamakaawa akong ibigay ni Darius ang oras at pagmamahal niya sa anak namin, ngunit pera ang sinagot niya.

Samantalang para sa anak ni Ivory, handa niyang ibigay ang bahagi ng sarili niyang katawan para maligtas lang ito.

Dahan-dahang itinulak ng mga nurse ang stretcher palabas ng kuwarto. Sumunod si Ivory, patuloy na nakahawak sa kamay ni Darius. Binitiwan lamang niya ito nang makarating sila sa pintuang papunta sa operating room.

“Maghihintay ako rito,” umiiyak niyang sabi.

Ngumiti si Darius sa kanya. “Babalik ako.”

Pinanood ko silang dalhin si Darius palayo hanggang sa tuluyang magsara ang p***o ng operating room.

Doon tuluyang bumigay ang mga tuhod ko kasabay ng sunod-sunod na pagpatak ng mga luha ko.

Tinakpan ko ang bibig ko upang pigilan ang hikbi. Pakiramdam ko ay may kamay na paulit-ulit na pumipiga sa puso ko.

Matagal ko nang tanggap na hindi niya ako minahal. Pero masakit lang isip na nagagawa niyang maging ama sa anak ng ibang babae, habang unti-unti namang namamatay ang sarili niyang anak sa kabilang kuwarto.

Pinilit kong tumayo at bumalik sa silid ni Lia. Pagpasok ko, mahimbing pa rin siyang natutulog habang yakap ang teddy bear niya.

Lumapit ako at marahang hinawakan ang malamig niyang kamay.

“Anak...” basag ang boses kong bulong.

Hindi ko na napigilan ang patuloy na pag-agos ng mga luha ko. Yumuko ako at idinikit ang noo ko sa maliit niyang kamay.

“Patawarin mo si Mommy,” umiiyak kong sabi. “Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa iyo na kaya palang iligtas ng daddy mo ang ibang bata… pero hindi ikaw.”