Chapter 004

ELARA

Malakas ang pagkakasigaw ni Lia, ngunit hindi siya narinig ni Darius. Nakatayo ito sa dulo ng hallway at nakatalikod sa amin, abala sa pagtingin sa cellphone nito.

Hindi na siya nakasuot ng hospital gown. Naka-casual shirt at pantalon na siya, pero kapansin-pansin ang pamumutla ng mukha niya. Mabagal at maingat din ang bawat kilos niya. Paminsan-minsan ay napapahawak siya sa tagiliran, na para bang pilit lamang niyang tinitiis ang sakit mula sa operasyon.

“Nandito po ba si Daddy para sunduin tayo?” masayang tanong ni Lia.

Bumuka ang bibig ko, ngunit wala akong maisagot. Hindi ko kayang sabihin sa kanyang hindi kami ang dahilan kung bakit naroon ang ama niya. 

“Daddy!” mas malakas niyang tawag habang masiglang kumakaway.

Doon lamang napalingon si Darius.

Nagtagpo ang mga mata namin. Natigilan siya nang makita ako. Saglit na gumalaw ang tingin niya mula sa akin patungo kay Lia, ngunit nanatiling blangko ang mukha ko. Wala na akong lakas upang ipakita sa kanya kung gaano kasakit ang nalaman ko kahapon. 

Biglang tumunog ang cellphone niya. Agad niya itong sinagot, ngunit hindi ko narinig ang pinag-usapan nila. Ilang segundo lamang ang tawag bago niya ito ibinaba.

Hinila ni Lia ang kamay ko at sabik na lumapit sa kanya. Halos makaladkad niya ako sa pagmamadali, kahit mahina pa ang katawan niya.

“Daddy, nandito ka po ba para sunduin kami?” masiglang tanong niya.

Tumingin si Darius sa anak namin bago bahagyang tumango.

“Mm.”

Lalong lumaki ang ngiti ni Lia, na para bang sapat na ang maikling sagot na iyon upang burahin ang lahat ng araw na hinintay niya ang ama niya. 

Maya-maya, dumating ang assistant niyang si Victor.

“Sir… Madam, nakahanda na po ang sasakyan,” magalang nitong sabi, ngunit bakas sa mukha niya ang pagkagulat nang makita niya kami ni Lia. 

Naunang naglakad si Darius, ngunit mabilis siyang sinundan ni Lia at hinawakan ang kamay niya. Saglit na napatingin si Darius sa maliliit na daliring nakapulupot sa palad niya, ngunit hindi niya iyon binawi. 

“Ang saya ko, Daddy,” sabi ng anak namin. “Kahit late ka na, at least binisita mo pa rin ako.”

“Mm,” muling tipid na sagot ni Darius.

Parang may muling pumunit sa dibdib ko.

Alam kong hindi siya pumunta sa ospital para kay Lia. Nagkataon lamang na naroon siya dahil ibinigay niya ang kidney niya kay Prince.

Hindi ko puwedeng sabihin kay Lia ang tunay na nangyari. Hahayaan ko na lamang siyang maniwalang dumating ang ama niya upang sunduin siya. Ayokong sirain ang munting kaligayahang matagal na niyang hinihintay, kahit ako ang tuluyang madurog kapalit nito.

Tahimik kaming sumakay sa sasakyan. Gaya ng dati, umupo si Darius sa harap, katabi ni Victor na siyang nagmamaneho. Kami naman ni Lia ay nasa likod.

Buong biyahe, walang nagsalita. Masayang nakatingin si Lia sa ama niya habang yakap ang stuffed toy niya. Paminsan-minsan ay sinusubukan niyang silipin ang mukha ni Darius sa rearview mirror. Samantalang ako ay nakatanaw lamang sa bintana, pilit nilulunok ang bigat sa dibdib ko. 

Pagdating sa Del Valle mansion, sinalubong kami agad ng yaya ni Lia.

“Pakibihisan at pakainin mo muna siya,” bilin ko. “May gamot pa siyang kailangang inumin.”

“Opo, Madam.”

Sumama si Lia sa yaya, ngunit bago sila umalis, lumingon pa siya kay Darius.

“Daddy, huwag ka pong aalis, ha?”

Hindi sumagot si Darius. Bahagya lamang itong tumango.

Nang mawala na sila sa paningin namin, tahimik akong umakyat sa ikalawang palapag. Sumunod sa akin si Darius hanggang sa pumasok kami sa silid na dapat sana ay para sa aming mag-asawa. 

Hindi naman talaga siya rito natutulog. Bihira siyang umuwi, at mas madalas akong manatili sa kuwarto ni Lia. Malinis at maayos ang kama, na para bang hindi kailanman ginamit ng dalawang taong kasal. Ngunit ngayon, kailangan naming mag-usap nang walang ibang makaririnig.

Isinara ko ang p***o bago siya hinarap.

“Alam ko ang ginawa mo.”

Bahagyang kumunot ang noo niya.

“Nakita kita kahapon. Alam kong nag-donate ka ng kidney sa anak ni Ivory.” 

Natigilan si Darius. Nawala ang kamay niyang nakahawak sa tagiliran, at tuluyan siyang humarap sa akin.

Napabuga ako ng mabigat na hininga. Akala ko ay sisigaw ako kapag nakaharap ko siya. Akala ko ay iiyak ako at magmamakaawa kung bakit nagawa niyang piliin ang anak ng ibang babae.

Ngunit wala nang luhang lumabas sa mga mata ko.

“Nasa kabilang kuwarto lang ang sarili mong anak, pero si Prince ang pinili mong iligtas,” sabi ko. “Agad kang nagpa-test para sa kanya at hindi ka nagdalawang-isip na ibigay ang kidney mo.”

“Elara—”

“Apat na taon nang may sakit si Lia,” putol ko. “Ilang beses kitang nakiusapang magpa-test, pero palagi kang tumatanggi. Sinasabi mong sapat na ang perang ibinibigay mo.” 

Mahigpit kong naikuyom ang mga kamay ko. Bumaon ang mga kuko ko sa palad, ngunit hindi iyon kasing sakit ng bigat na matagal ko nang kinikimkim. 

“Pero nang malaman mong kailangan ni Prince ng kidney, ginawa mo agad ang lahat. Wala pa silang isang buwan dito sa Pilipinas, pero nagawa mo nang maging ama sa kanya sa paraang hindi mo kailanman ginawa kay Lia.” 

Nanigas ang panga niya.

“Hindi mo alam ang buong sitwasyon, Elara.”

“Hindi ko kailangang malaman ang buong sitwasyon para makita kung sino ang pinili mo, Darius,” mabilis kong sagot.

Tahimik siyang tumingin sa akin, ngunit wala akong nakitang pagsisisi sa mukha niya. Tanging pagkainis at pagod ang naroon, na para bang ako pa ang nagpapahirap sa kanya. 

“Sinabi ko na sa iyo,” malamig niyang sagot. “Ibinibigay ko naman ang lahat ng kailangan ni Lia.” 

“Ang ano? Pera?”

“Dahil iyon naman ang kailangan ninyo, hindi ba?” walang emosyon niyang wika.

Napatawa ako nang mapait. Tinalikuran ko siya sandali upang pigilan ang sarili kong tuluyang bumigay. Napahawak ako sa gilid ng mesa at huminga nang malalim bago ko siya muling hinarap. 

“Sige,” mahina ngunit mariin kong sabi. “Makikipaghiwalay na ako sa iyo.”

Nanlaki ang mga mata ni Darius. Sa unang pagkakataon, nakita kong lumiwanag ang mukha niya—na para bang iyon ang pinakamatagal na niyang hinihintay na marinig mula sa akin.

“Pero may isang kondisyon ako.”

Agad na naglaho ang bahagyang saya sa mukha niya.

“Ano na namang pakulo ’yan, Elara? Alam mo namang hindi ako pumapayag na may kondisy—”

“Hindi ko hinihingi ang pagmamahal mo, Darius.”

Tumingin ako nang diretso sa mga mata niya, kahit pakiramdam ko ay unti-unting nadudurog ang natitira kong dignidad.

“Isang buwan lang bilang tunay na asawa ko at ama ni Lia. Pagkatapos, palalayain na kita.”