Chapter 003

ELARA

“Mommy.”

Naalimpungatan ako at dahan-dahang iminulat ang mga mata. Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako habang nakaupo sa tabi ng kama ni Lia. Masakit ang batok ko at bahagyang namanhid ang braso kong nakapatong sa gilid ng kama. 

Palubog na ang araw sa labas, at unti-unti nang dumidilim ang paligid. 

“Gising ka na, anak?” tanong ko habang inaayos ang kumot niya.

Tumango si Lia at marahang kinusot ang mga mata. “Gutom na po ako.” 

Agad kong kinuha ang food tray na iniwan ng staff kanina. Tinulungan ko siyang umupo at inayos ang unan sa likod niya. Isa-isa kong isinubo sa kanya ang pagkain, hinihintay siyang nguyain iyon bago muling kumuha ng panibago. Mahina pa rin siya, ngunit mas maayos na ang kulay ng mukha niya kumpara kaninang umaga. 

Habang kumakain, bigla siyang tumingin sa akin.

“Mommy, ano po’ng sabi ni Doc? Ayos lang ba ako?”

Napatigil sa ere ang kutsarang hawak ko. 

Pinilit kong ngumiti kahit parang may nakabara sa lalamunan ko. “Okay ka lang, anak. Kailangan mo lang magpahinga at inumin lagi ang mga gamot mo,” pagsisinungaling ko.

Hindi ko kayang sabihin sa kanyang dalawang buwan na lang ang natitira sa buhay niya. Hindi ko kayang burahin ang ngiti sa mukha ng anak ko. 

“Magaling naman po ako,” sabi niya. “Hindi na rin po ako umiyak kanina nang tinusukan ako, eh.” 

“Ang tapang naman ng baby ko.”

Marahan kong hinaplos ang buhok niya. Ngumiti siya, pagkatapos ay biglang lumiwanag ang mga mata niya na para bang nakalimutan niyang nasa ospital kami. 

“Mommy, birthday ko na po next month!”

Ngumiti ako. “Ano ang gusto mo sa birthday mo?”

“Princess cake po. Tapos maraming balloons.” Itinaas niya ang maliliit na kamay na para bang ipinapakita kung gaano karami ang gusto niya. Sandali siyang tumahimik bago mahinang nagtanong, “Pupunta po si Daddy, hindi ba?” 

Parang may kumurot sa puso ko.

Sa apat na kaarawan ni Lia, ni minsan ay hindi dumalo si Darius. Taon-taon, naghihintay ang anak namin sa pintuan hanggang sa makatulog siya sa sofa. Taon-taon, regalo, bulaklak, at pera lamang ang dumarating sa kanya. 

“Hindi na po ako magiging pasaway,” mabilis na sabi ni Lia. “Susunod na po ako lagi. Baka kaya hindi pumupunta si Daddy kasi makulit ako.” 

Agad kong ibinaba ang kutsara at hinawakan ang maliit niyang mukha. Nakatingin siya sa akin na parang naghihintay ng sagot sa isang kasalanang hindi naman niya ginawa. 

“Huwag mong isipin ’yan. Hindi ka pasaway, anak.”

“Pero bakit hindi po siya lagi pumupunta sa birthday ko?”

Napayuko ako upang hindi niya makita ang luhang namuo sa mga mata ko.

“Busy lang palagi si Daddy sa trabaho. Nagtatrabaho siya para mabili natin ang mga kailangan at gusto mong regalo.”

“Pero hindi ko po kailangan ng maraming regalo.” Yumakap siya sa stuffed toy niya at marahang hinimas ang kupas nitong tainga. “Gusto ko lang po siyang makasama sa birthday ko.” 

Napapikit ako sandali.

“Kakausapin ko siya,” pangako ko. “Susubukan kong papuntahin si Daddy sa birthday mo.”

“Promise po?”

Tumango ako. “Promise, anak.”

Ngumiti si Lia at muling kumain, hindi alam na iyon din ang hinihiling ko sa sarili ko—na sana, kahit minsan lang, piliin naman siya ng ama niya. 

***

Kinabukasan, pinayagan nang makalabas ng ospital si Lia matapos maging stable ang kondisyon niya. Isang araw lamang siyang na-admit, pero mahigpit pa ring bilin ni Dr. Ramirez na bantayan ang paghinga, pamamaga, at panghihina niya, at ibigay ang lahat ng gamot sa tamang oras. 

“Hindi ibig sabihin na stable siya ngayon ay ligtas na siya,” paliwanag ng doktor. “Kailangan pa rin natin ng donor sa lalong madaling panahon.”

Tumango ako habang mahigpit na hawak ang discharge papers. Napatingin ako kay Lia na tahimik na nakaupo sa kama habang abala sa stuffed toy niya. Tapos ang isang nurse sa tabi niya ay naghahanda para tanggalin ang swero sa kamay nito.

“Nakausap ko na rin ang dati kong kasamahan sa America,” dagdag niya. “May donor silang kasalukuyang nasa paired-donation program. Ayon sa initial records, compatible siya kay Lia.” 

Parang biglang nabuhay ang pag-asa sa dibdib ko. Napahigpit ang hawak ko sa mga papel habang mabilis na bumilis ang tibok ng puso ko. 

“Compatible po talaga?”

“Sa initial screening, oo. Pero kailangan nilang makita at masuri si Lia roon bago makumpirma ang transplant.” 

“Pupunta kami next month,” sagot ko agad. “May mga kailangan lang akong ayusin dito bago kami umalis.” 

Kailangan kong ayusin ang paghihiwalay namin ni Darius. Kailangan kong tuparin ang pangako ko kay Lia para sa birthday niya. Pagkatapos noon, aalis na kami.

“Tawagan mo sila sa lalong madaling panahon,” sabi ni Dr. Ramirez. “Huwag kang mag-alala. Ipinareserba ko na sa kanila ang kidney para kay Lia habang inaayos natin ang evaluation niya.” 

“Maraming salamat, Doc,” naiiyak kong sabi ko habang nakangiti.

Tumango siya bago lumabas ng kuwarto. 

Sa unang pagkakataon, para akong nabunutan ng tinik at nakahinga nang maluwag. Napahawak ako sa dibdib ko at pumikit sandali.

Salamat sa Dios. May pag-asa pang mabuhay ang anak ko.

Ilang minuto matapos alisin ng nurse ang suwero ni Lia, inayos ko ang mga gamit namin. Maingat kong inalalayan ang anak ko pababa ng kama at isinuot sa kanya ang jacket niya.

“Uuwi na po tayo?” masayang tanong niya.

“Oo, anak.”

Magkahawak-kamay kaming lumabas ng kuwarto. Abala ako sa pagbitbit ng bag at mga dokumento kaya hindi ko agad napansin ang lalaking nakatayo sa dulo ng hallway.

Ngunit biglang huminto si Lia.

Naramdaman kong kumawala ang maliit niyang kamay sa pagkakahawak ko. Napatingala siya at agad na lumiwanag ang mukha niya.

“Daddy!”