Chapter 005

ELARA

Kumunot ang noo ni Darius. “What do you mean, Elara?”

Lumunok ako. Mabigat sa dibdib at dignidad kong hingin iyon sa kanya. Ngunit wala na akong pakialam kung magmukha akong desperada. Para kay Lia, kaya kong lunukin ang natitira kong pride. Kahit pagtawanan niya ako o isipin na isa na naman itong paraan para pigilan siyang umalis. 

“Isang buwan lang ang hinihingi ko sa ’yo, Darius. Gusto kong maranasan kung paano maging tunay mong asawa. Gusto ko ring maramdaman ni Lia kung paano magkaroon ng ama.” Huminga ako nang malalim upang patatagin ang nanginginig kong boses. “Pagkatapos ng isang buwan, gaya ng gusto mo, aalis kami. Hahayaan na kitang pakasalan si Ivory.” 

Biglang natahimik ang buong silid.

Ilang segundo niya akong tinitigan bago siya natawa nang malakas. Napahawak siya sa tagiliran nang tila sumakit ang bagong tahi sa tiyan niya, ngunit bakas pa rin sa mukha niyang hindi siya makapaniwala sa sinabi ko.

Para sa kanya, katawa-tawa siguro ang hinihingi ko. Para sa akin, iyon na lamang ang pagkakataon kong mabigyan si Lia ng masasayang alaala kasama ang ama niya. Isang buwan. Sapat para sa nalalapit niyang kaarawan at maaaring iyon na rin ang huling buwang makakasama niya kami. Hindi niya alam kung gaano kahalaga ang bawat araw na lumilipas lalo na para kay Lia. 

Dahan-dahang lumapit si Darius. Maingat ang mga hakbang niya dahil sa operasyon, ngunit nanatiling matalim ang mga mata niyang nakatuon sa akin. Para bang sinusuri niya ang bawat galaw ko, naghahanap ng kasinungalingan o lihim na balak sa likod ng hinihingi ko. 

“Seryoso ka ba?” tanong niya. “Anong klaseng kondisyon ’yan?”

Tumango ako. 

“Seryoso ako, Darius. Gaya ng sinabi ko, hindi ko hinihingi ang pagmamahal mo. Sino ba naman ako para hingin iyon sa ’yo, hindi ba?” Mapait akong natawa dahil masakit amining wala akong karapatang umasa mula sa kanya. “Gusto ko lang na tratuhin mo akong asawa at tratuhin mo si Lia bilang anak mo.” 

Nanatili siyang tahimik kaya ipinagpatuloy ko.

“Kakain tayo nang sabay. Uuwi ka sa bahay at kakausapin mo kami araw-araw. Dadaluhan mo ang birthday party ni Lia. Maglaan ka ng oras sa kanya at magpakita ng kaunting pagmamalasakit.” Saglit akong nag-atubili bago idinagdag, “Kahit peke lang. Kahit pagpapanggap lang ang lahat, ayos lang.” 

“Pati sa ’yo?” malamig niyang tanong.

Napahigpit ang pagkakakuyom ko sa mga kamay. Hindi ko inaasahang tatanungin niya iyon, ngunit hindi na ako maaaring umatras.

“Oo. Kahit sa akin. Kahit fake affection lang, Darius.”

Nanatiling naningkit ang mga mata niya. Hindi pa rin siya makapaniwala sa sinabi ko.

“Pagkatapos ng isang buwan,” pagpapatuloy ko, “aalis na kami ni Lia. Hindi na kami manggugulo sa buhay mo. Hindi mo na rin kami makikita pa.”

Mas lalong nanliit ang mga mata ni Darius. Hindi ko alam kung naiirita ba siya o naghahanap lamang ng panibagong dahilan upang pagdudahan ako.

“Kung pera ang kailangan mo, sabihin mo na lang,” mariin niyang sabi. “Kahit magkano, ibibigay ko. Bibigyan kita ng sapat na pera para makapagsimula ka ulit. Pati ang sustento ni Lia habang-buhay, sasagutin ko. Mas reasonable iyon kaysa sa kalokohang hinihingi mo, Elara.” 

“Hindi ko kailangan ang pera mo.”

Bahagya siyang napataas ng kilay. “Talaga?”

“Malaki na ang naipon ko mula sa sustento mo. Hindi ko naman ginastos ang lahat ng ipinapadala mo. Sapat na iyon para makapagsimula kami ni Lia sa ibang lugar.” 

Hindi marangyang buhay ang kailangan namin. Ang mahalaga ay mailayo ko si Lia at maipagamot siya. 

Hindi ko na sinabi sa kanya na matagal na rin akong tumatanggap ng freelance work bilang jewelry designer para sa isang malaking international company. Ginagawa ko iyon sa gabi, kapag tulog na si Lia. Hindi alam ni Darius na may sarili akong kinikita at unti-unti akong bumubuo ng buhay na hindi nakadepende sa apelyidong Del Valle. 

“Hindi ko rin babawiin ang mga designs na ginawa ko para sa Del Valle Fine Jewelry,” dagdag ko. “Sa inyo na ang lahat. Wala akong kukunin mula sa kompanya.”

“Kung gayon, bakit mo pa kailangan ang isang buwan?”

“Dahil gusto kong magkaroon si Lia ng magandang alaala kasama ka, Darius.” Bumaba ang boses ko. “At gusto ko lang ding maranasan kahit minsan kung paano maging tunay mong asawa bago ako tuluyang umalis.”

Napatitig siya sa akin, ngunit hindi ko malaman kung ano ang tumatakbo sa isip niya. Hindi ko rin alam kung naunawaan ba niya ang bigat ng sinabi ko.

Tumalikod si Darius at naglakad patungo sa bintana. Ilang sandali siyang nanatili roon, tahimik at tila pinag-iisipan kung anong panibagong pakana ang itinatago ko.

Wala siyang ideyang wala na akong lakas para gumawa pa ng kahit anong kalokohan.

Pagod na akong ipaglaban ang pagsasama namin. Ang natitira kong lakas ay para na lamang kay Lia.

Maya-maya, muli niya akong hinarap.

“Sige papayag ako. Pero siguraduhin mo lang na tutuparin mo ang kasunduan natin. Kung hindi, malalagot ka sa akin.”

Tumango ako. “Maaasahan mo ‘yan.”

“Magpapagawa na ako ng draft para sa annulment agreement sa lawyer bukas. Isang buwan akong matutulog rito at gagawin ang hinihingi mo. Pagkatapos, pipirmahan mo ang lahat ng papeles para sa paghihiwalay natin.”

“Pero huwag kang mag-expect na magiging mabait ako sa’yo dahil lang pumayag ako,” malamig niyang dagdag.

Tumango ako kahit may kung anong kumirot sa dibdib ko. Napakadali para sa kanyang pumayag dahil alam niyang sa dulo ng lahat, makukuha rin niya ang kalayaang matagal na niyang hinihintay. 

“Huwag kang mag-alala, Darius. Alam ko ang ginagawa ko.”

Lumapit siya sa p***o, ngunit bago niya ito mabuksan, muli siyang lumingon sa akin.

“Be ready. Inimbitahan tayo ni Lolo para sa dinner mamaya. May gusto raw siyang linawin tungkol sa paghihiwalay natin.”