บททั้งหมดของ เมารัก Intoxication: บทที่ 91 - บทที่ 100

จินพลิกตัวกลับมามองหน้าจอทีวี ศีรษะยังหนุนบนตักนุ่มนิ่มของเธออยู่แบบนั้น ครั้นสังเกตุเห็นอีกฝ่ายหาวหวอดออกมาหลายครั้งปล่อยให้เขานอนหนุนตักอยู่นานสองนานโดยไม่บ่นอะไรออกมา มิวนั่งสัปหงกด้วยความง่วง เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบจะปิดสนิท“ ง่วงแล้วใช่ไหม ไปนอนเถอะ ” จินผงกหัวขึ้นมองดูหน้าแฟนสาวก่อนขยับตัวลุกขึ้นนั่ง เอนกายพิงพนักโซฟา ดวงตาคมจับจ้องอยู่ที่หน้าจอทีวีนิ่งขณะที่มือก็หยิบเครื่องดื่มบนโต๊ะขึ้นมาดื่มต่อ“ อืม งั้นไปนอนก่อนนะ” มิวหาวหวอดออกมาอีกครั้งขยับตัวลุกขึ้นยืนก่อนเดินตรงเข้าไปยังห้องนอนของตัวเอง พอหัวถึงหมอนก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วพักหลังๆจินแทบไม่ได้กลับเข้าไปนอนในห้องของตัวเองอีกเลยนอกจากไปอาบน้ำแต่งตัว จะมีบางวันที่จินให้มิวเป็นฝ่ายมานอนที่ห้องของเขาบ้างเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศครึ่งชั่วโมงผ่านไปจินถึงเข้ามาในห้องนอนของมิว ดวงตาคมเข้มจับจ้องร่างบางที่นอนหลับสนิทบนเตียงนอนด้วยสีหน้าที่ไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใดใดออกมา “ ไอด้าเจอพี่มิวอยู่กับผู้ชายคนหนึ่งที่ห้าง พี่มิวบอกว่าเป็นเจ้านายที่บริษัทแต่ไอด้าไม่เชื่อนะ พวกเขาทั้งคู่ดูสนิทสนมกันมากไม่เหมือนเจ้านายกับลูกน้องเลย พี

“ เก็บไว้ให้หน่อย ”“ เธอบอกให้นายโทรกลับด้วย ” “…” จินไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากขับรถไปเงียบๆ กระทั่งถึงคอนโดทันทีที่บานประตูห้องพักปิดลง จินก็เดินเข้ามาประชิดร่างเล็กทันที มือทั้งสองโอบรอบเอวบางไว้ใบหน้าโน้มลงหาก่อนใช้จมูกคลอเคลียซอกคอขาวสูดดมกลิ่นหอมอ่อนละมุนเข้าปอดฟอดใหญ่“ จิน วันนี้อย่าเลยนะ ” มิวพยายามเบี่ยงตัวออกจากอ้อมกอดของเขาแต่ก็ไม่สำเร็จหลังจากทะเลาะกันไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไร จินมักจะใช้เซ็กซ์เป็นตัวประสานเพื่อปรับความเข้าใจระหว่างพวกเขาทุกครั้ง แรกๆมิวก็คิดว่ามันก็ดีเพราะหลังจากมีอะไรกันก็ทำให้ความสัมพันธ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่วันนี้เธอรู้สึกไม่อยากมีอะไรกับเขา ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน“ ทำไม เพราะเรื่องที่ทะเลาะกันเหรอ ” เขาไม่ได้หยุดการกระทำแต่กลับรุกรานหนักกว่าเดิม ฝ่ามือทั้งสองลูบไล้ไปบนร่างกายของเธอไม่หยุด บีบขยำเคล้นคลึงหน้าอกลามลงไปจนถึงบั้นท้ายกลมกลึงที่ถูกอุ้งมือบีบขยำอย่างหนักหน่วงเช่นกัน“ พี่เหนื่อยอยากอาบน้ำแล้วนอนพัก จิน! ได้ยินที่พี่พูดไหม!? ” มิวเบิกตากว้างลงมองเสื้อเชิ้ตสีพีซของตัวเองที่ถูกปลดกระดุมออกจนหมดรวมถึงกระโปรงสั้นที่ถูกรูดซิปไหลลงไปก

หลังเลิกงานมิวก็ขึ้นไปพบคิมหันต์ที่ห้องทำงานตามคำสั่ง เธอเคาะประตูสองสามครั้งก่อนเปิดประตูเข้าไปด้านใน มองคิมหันต์ที่นั่งเซ็นเอกสารอยู่ตรงโต๊ะทำงาน เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกฝ่ายที่มองจ้องมาก่อนจะเอ่ยบอกให้เธอนั่งลงตรงมุมโซฟารับแขก“ ได้ข่าวว่ามันมาตามรับส่งเธอถึงที่บริษัท ได้เอาเรื่องของพวกเราไปเล่าให้มันฟังหรือเปล่า ”พวกเรา? คำนี้ฟังไม่เข้าหูเธอเลยสักนิด “ ไม่ได้บอกค่ะ จินว่างเลยมารับเท่านั้นเอง เรียกฉันมาที่นี่คุณคิมมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ ” ริมฝีปากเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ ช้อนสายตาขึ้นมองคนที่อยู่หลังโต๊ะทำงาน ในความรู้สึกเธอนับวันคิมหันต์ก็ดูแปลกไป “ มีสิ ไม่งั้นจะเรียกเธอมาทำไม ” คิมหันต์ปิดแฟ้มเอกสารแล้วก็วางปากกาในมือลงบนโต๊ะ“ ที่จริงฉันก็มีเรื่องจะพูดกับคุณเหมือนกัน ช่วงวันปกติฉันคงไปกินข้าวกับพ่อแม่คุณไม่ได้ เปลี่ยนไปเป็นวันเสาร์อาทิตย์แทนได้ไหม ”“ เพราะจินเหรอ ”“…” มิวไม่ได้ตอบถามของคิมหันต์ ความเงียบก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนอยู่แล้ว ช่วงนี้จินตามติดเธอแจจนรู้สึกว่าเขากำลังระแวงสงสัยเธออยู่แน่ เพียงแต่ไม่ได้ถามอะไรออกมาเท่านั้นเอง“ ไม่ต้องหรอก ฉันบอกแม่ไปแล้วว่

มิวยอมรับว่าเอรีนเป็นคนสวยมาก วันนี้ก็ยิ่งดูสวยแปลกตาไปจากครั้งแรกที่เจอกันมาก คงเพราะเมคอัพบนใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีต ผมยาวสลวยถูกดัดเป็นลอนใหญ่ตรงปลายผม ชุดแบรนด์หรูและเครื่องประดับที่สวมใส่อยู่ช่วยขับเน้นให้หญิงสาวตรงหน้าสวยเด่นสะดุดตากว่าเดิมบางทีเอรีนคงไปทำธุระที่อื่นก่อนมาที่นี่ก็ได้ คงไม่ได้จงใจแต่งตัวสวยเพียงเพื่อมาเจอเธอหรอก“ พี่คงรู้เรื่องของรีนจากจินมาบ้างแล้วใช่ไหมคะ ”“ อืม ” มิวพยักหน้าตอบรับออกไปตรงๆนัยน์ตาของเด็กสาวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ หลังจากนั้นดวงตาทั้งคู่ก็หม่นแสงลงไม่ได้สดใสเหมือนก่อนหน้านี้ เอรีนคลี่ยิ้มบางๆออกมาเมื่อสบตาคนตรงหน้าที่มองอยู่ “ รีนรู้ว่าพี่กับจินเป็นแฟนกัน เอ่อ รีนไม่ได้อยากจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อให้พี่ไม่สบายใจ มันเป็นเรื่องในอดีตไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอกนะคะ ตอนนี้พวกเราทั้งคู่เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น ”“ พี่เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องในอดีต พี่ไม่ได้คิดมากอะไรหรอก เรื่องที่จะคุยคือเรื่องจินหรือเปล่า ” มิวถอนหายใจออกมาเบาๆ ที่บอกว่าไม่คิดมากนี่ไม่จริงเลยสักนิด เธอทั้งหึงทั้งหวงเลยแหละ“ ใช่ค่ะ รีนกลัวพี่มิวจะเ

“ คุยเรื่อยเปื่อยตามประสาผู้หญิงไม่มีอะไรหรอก น้องเค้าก็ถามเรื่องนายเหมือนกัน ถามว่าเราสองคนเจอกันได้ยังไง เป็นแฟนกันได้ยังไง นายไม่เคยเล่าเรื่องของเราให้เอรีนฟังเลยเหรอ เห็นน้องบอกว่านายไม่ค่อยพอใจเวลาถูกถามเรื่องพี่เหรอ ” พอได้ยินสรรพนามเรียกแทนตัวเองว่า “ พี่ ”ออกมาบ่อยครั้งเข้า จินก็ไม่คิดทักท้วงอะไร เธออยากเรียกแทนตัวเองว่าอะไรก็ปล่อยให้เรียกไป“ มันเรื่องส่วนตัว ไม่เห็นจำเป็นต้องเล่าให้คนอื่นฟังเลย ” ริมฝีปากหยักสวยพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ มิวพยักหน้าน้อยๆ เห็นด้วยกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูด “ เรื่องวันนี้เธอโอเคแน่นะ ถ้าไม่สบายใจก็ไม่เห็นต้องอยู่นานแบบนั้นก็ได้ ” จินพยายามเดาใจเธออีกแล้ว..“ ก็โอเค น้องเค้านิสัยดีแล้วก็คุยเก่งด้วย ไม่ได้ไม่สบายใจอะไรหรอก ” ..แค่รู้สึกอึดอัดเวลาถูกถามเรื่องส่วนตัว ไม่ถึงกับไม่สบายใจอะไรมากมาย“ อืม ” จินพยักหน้าน้อยๆ เป็นอันว่าเข้าใจตามนั้น หลังจากเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น บรรยากาศระหว่างมื้อค่ำก็ผ่อนคลายและดีขึ้นตามลำดับ ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงพวกเขาทั้งคู่ถึงออกจากร้านอาหาร ระหว่างทางกลับคอนโดจินไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากฟังเพลงเงียบ