All Chapters of เมารัก Intoxication: Chapter 1 - Chapter 10

“ น้อง…น้องคะ ”เสียงหวานใสที่ทักจากด้านหลังทำให้พวกผู้ชายกลุ่มใหญ่ที่กำลังพูดคุยกันอยู่ชะงักเงียบเสียงไปครู่หนึ่ง สายตาทุกคู่หันไปมองทางสาวแว่นเป็นตาเดียวกัน“ มีอะไรเจ้ ” หนึ่งในกลุ่มพูดถามเมื่อเห็นหล่อนยืนจ้องหน้าพวกเขาเขม็ง มือบางปัดควันบุหรี่ที่ลอยมาปะทะจมูกด้วยความรังเกียจเธอไม่ได้แพ้กลิ่นบุหรี่แค่เกลียดกลิ่นเหม็นๆของมันเท่านั้น ที่เข้ามาเตือนเพราะมันเป็นลานจอดรถหน้าห้างสรรพสินค้าที่มีคนเดินเข้าออกเยอะแยะ แถมอยู่ใกล้ป้ายรถประจำทางที่มีคนยืนออกันอยู่เต็มไปหมด ถ้าไม่ตาบอดก็น่าจะเห็นแล้ว“ ที่นี่เป็นลานจอดรถ คนเดินเข้าออกเยอะแยะ พวกน้องๆช่วยไปสูบบุหรี่กันที่อื่นได้ไหมคะ ”“ ว่าไงนะป้า ” หนุ่มหน้าตี๋ตวัดสายตามองอีกฝ่ายเขม็งกรี๊ดด..ป้าเหรอ ไอ้เด็กบ้าปากเสีย สายตาคงมีปัญหาแน่ๆ หน้าตาเธอออกจากสวยใสเบบี้เฟซขนาดนี้ อายุแค่ยี่สิบสี่มองตรงไหนป้ากัน “ ตรงนี้สูบไม่ได้นะ เขาห้ามสูบ ” พวกเขาแทบไม่สนใจแถมมองหญิงสาวตรงหน้าราวกับอากาศธาตุ“ ไม่เห็นมีป้ายห้ามสูบเลยป้า ” หนุ่มอีกคนถามกลับมาด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท“ ช่วยไปสูบที่อื่นได้ไหม มันรบกวนคนอื่นเขาไม่เห็นเหรอ ” เธอพูดย้

“ถึงนพจะไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของแก แต่เขาก็ส่งเสียให้แกได้เรียนจนจบมหาลัยนะ บ้านที่แกอยู่ทุกวันนี้ก็บ้านเขา แกต้องรู้จักสำนึกบุญคุณของเขาไว้บ้างนะ”เธอเม้มปากเข้ากันแน่นสนิทไม่ได้พูดตอบโต้อะไร หยิบเงินอีกสองพันยื่นส่งให้จบๆ ไป เสร็จแล้วก็เดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเองทันที เสียงแม่ที่บ่นตามหลังมาถึงทำเป็นไม่สนใจแต่หูก็ยังได้ยินทุกประโยคทุกถ้อยคำที่มีแต่ทิ่มแทงทำร้ายจิตใจกันพอเข้าห้องนอนของตัวเองได้ก็รีบล็อกประตูห้องทันที ริมฝีปากบางพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายตอนที่พ่อเสียมนินพัทธ์เพิ่งจะเข้ามหาลัยปีหนึ่ง เธอไม่มีทางเลือกอื่นจึงจำใจย้ายมาอยู่กับครอบครัวใหม่ของแม่ แม่ของเธอมีอาชีพรับจ้างทั่วไปส่วนสามีใหม่ของแม่เป็นพนักงานขับรถส่งของที่บริษัทเล็กๆ แห่งหนึ่ง แล้วก็เพิ่งถูกไล่ออกจากงานเพราะมีปัญหากับหัวหน้างานที่ย้ายมาใหม่ พอคนหาเงินลดลงไปอีกหนึ่ง ภาระค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ในครอบครัวเลยมาตกอยู่ที่เธอคนเดียว ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเก็บเงินให้ได้จำนวนหนึ่งแล้วย้ายออกมาอยู่ข้างนอกคนเดียว แต่ดูจากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ก็คงเป็นไปได้ยากถ้าเธอต้องเอาเงินเก็บมาจุนเจือครอบครัวใหม่ของแม่ทุกเดือนแบบนี้

“ อยากได้ห้องเช่าราคาประมาณเท่าไหร่ล่ะ คอนโดใกล้ๆที่ทำงานก็คงเดือนละหมื่น ถ้าไกลหน่อยก็ราวๆ ห้าหกพัน อาจจะแพงหน่อยแต่มันปลอดภัย ยิ่งมิวเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวก็ต้องหาที่ที่มันปลอดภัยเซฟตัวเรามากที่สุด ”“เอาที่ราคาไม่เกินห้าพันค่ะพี่ออม ถ้ามากกว่านี้มิวก็คงไม่ไหวเหมือนกัน ”“ โอเค ถ้าได้แล้วพี่จะรีบบอกนะ ”“ ขอบคุณพี่ออมมากๆ นะคะ” มนินพัทธ์ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจจนตาเป็นรูปสระอิ“อืม ไม่เป็นไรหรอก ช่วยๆ กัน พี่กลับก่อนนะ” นิษฐาพยักหน้ารับก่อนเดินจากไป ทิ้งให้สองสาวพูดคุยกันไปตามลำพังชัญญ่ากลับไปนานแล้วเหลือแค่มนินพัทธ์ที่ยังนั่งหาข้อมูลอยู่แบบนั้น มือคอยจดรายละเอียดห้องพักแต่ละแห่งลงบนกระดาษ ทั้งเหนื่อยล้าทั้งปวดตามากขึ้นเลยหยุดพักไว้แค่นั้น เก็บของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าสะพายเสร็จก็เตรียมตัวออกจากบริษัทไปหาอะไรทานตามปกติก่อนจะกลับบ้าน พอมนินพัทธ์กลับไปถึงบ้านทุกคนก็เข้านอนกันหมดแล้ว มีแค่หลอดไฟดวงเล็กตรงหน้าบ้านที่เปิดสว่างอยู่แต่ในบ้านนั้นมืดสนิท ที่เธอเลือกกลับบ้านในเวลานี้ก็เพราะไม่อยากเจอใครนั่นเองพอเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนคนที่ยืนรออย่างใจเย็นตรงหลังบานประตูก็ขยับเข้าม

ขายาวๆก้าวเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที สายตามองหญิงสาวที่กระชับแจ็คเก็ตหนังของเขาปิดซ่อนเสื้อเชิ้ตขาดวิ่นของตัวเอง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงพันกันยุ่งเหยิง แก้มซีกซ้ายบวมแดง สภาพของเธอคิดในทางดีไม่ได้เลย มองยังไงก็เหมือนถูกรุมโทรมมาไม่มีผิด เธอคุยกับพยาบาลเสร็จก็หันมามองทางเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นดูผ่อนคลายลงแต่ยังหลงเหลือความหวาดกลัวอยู่ “ เอ่อ.. ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันไว้ แล้วยังใจดีพามาส่งที่โรงพยาบาลอีก ขอบคุณจริงๆค่ะ ” มนินพัทธ์คลี่ยิ้มบางๆ มองชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูแล้วอายุคงน้อยกว่าเธอ รู้สึกซาบซึ้งใจที่เขามีน้ำใจช่วยเหลือไว้เธอจริงๆ ถ้าไม่ได้เขาช่วยไว้ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะเป็นยังไง“ ไม่เป็นไรครับ คุณพยาบาล ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนก็แล้วกัน ” พูดกับคนตรงหน้าเสร็จก็หันไปพูดกับพยาบาลสาวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ“ เดี๋ยวค่ะ เอ่อ..เสื้อแจ็คเก็ตของคุณ ” พอเห็นเขาจะเดินออกไปก็นึกขึ้นมาได้ว่าเธอสวมเสื้อของเขาอยู่ “ ไม่เป็นไร เธอใส่ไว้เถอะ ” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก ตั้งท่าจะเดินออกไปจากห้องก็ถูกพยาบาลสาวคนเดิมทักขึ้นมาเสียก่อน“ เอ่อ ไม่ได้รู้จักกันเหรอคะ ”“ เปล่าครับ เธอวิ่งมาตัด

เอื้อมมือออกไปเขย่าตัวเธอเบาๆ มองหญิงสาวที่สะดุ้งผวาตัวตื่นลุกขึ้นนั่งมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง พอเห็นท่าทีตกใจแบบนั้นชายหนุ่มถึงกับทำตัวไม่ถูกไปเหมือนกัน“ไม่เป็นไร ฉันนอนตรงนี้ก็ได้” มนินพัทธ์ทั้งง่วงทั้งเพลียพยายามปรือตาขึ้นมามองคนตรงหน้า“นอนตรงนี้ไม่สบายตัวหรอก ไปนอนในห้องเถอะ มาสิ”ชายหนุ่มรู้สึกพอใจที่เห็นเธอทำตามที่บอกอย่างว่าง่ายไม่แสดงท่าทางดื้อดึงเหมือนก่อนหน้านี้ หลังจากพาหญิงสาวเดินตรงไปที่หน้าห้องนอนที่อยู่ติดกันกับห้องนอนของเขา เปิดประตูห้องเสร็จก็ดันคนตัวเล็กให้เข้าไปในห้องทันที“เสื้อผ้าของใช้ในห้องหยิบใช้ได้ตามสบายเลยนะ” ตอนนี้เขาก็ง่วงสุดๆ แล้วเหมือนกัน พูดเสร็จก็หยิบรีโมทคอนโทรลขึ้นมาเปิดแอร์ให้เสร็จสรรพก่อนออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วมนินพัทธ์รู้สึกง่วงมาก เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบลืมตาไม่ขึ้น ตอนนี้ไม่อยากคิดอะไรให้หนักสมองอีก ถอดเสื้อผ้าขาดวิ่นบนร่างกายออกจนหมดเหลือแค่ชุดชั้นใน ควานหาเสื้อยืดตัวโคร่งในตู้เสื้อผ้าออกมาสวมใส่เสร็จก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงกว้างทันทีเช้าวันต่อมา..มนินพัทธ์ปรือตาขึ้นมองไปรอบห้องนอนกว้างที่ไม่คุ้นชินสายตา มองดูหน้าต่างบานใหญ่ที่มีแสงแดดอ่อนๆ ย