เสียงทุ้มที่ดังอยู่ข้างกายทำให้มิวหลุดออกจากภวังค์ ไม่รู้ว่าจินมายืนอยู่เงียบๆด้านหลังของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ มิวรับแก้วนมอุ่นๆ ที่มือเรียวยื่นส่งให้ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ให้เธอ “ ขอบใจ ”“ ยังไม่ง่วง? ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีก ” จินยืนมองเธอมาสักพักแล้ว ปฏิกิริยาของมิวเหมือนคนเจอปัญหาแก้ไม่ตก ขนาดเขาเดินมาหยุดยืนใกล้ๆเธอยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ “ มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า ” ร่างสูงขยับตัวลงนั่งข้างๆ มองอีกฝ่ายที่ยกแก้วนมขึ้นจิบไม่หยุด แม้มิวจะยิ้มแต่กลับเป็นยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตาของเธอ ดูฝืนๆไม่เป็นธรรมชาติ“ ไม่มีนี่ ทำไมถึงถามพี่แบบนั้นล่ะ ” “ แน่ใจ? ฉันเดินมาใกล้ขนาดนี้เธอยังไม่รู้ตัวเลย ” “ พี่แค่รู้สึกเหนื่อยๆเพลียๆ เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอก นายทำงานส่งอาจารย์เสร็จแล้วเหรอ ” มิวหลุบสายตาลงมองแก้วในมือนิ่ง ไม่คิดว่าเขาจะสังเกตไปหมดเสียทุกอย่าง จินเป็นคนฉลาด…ฉลาดจนน่ากลัว“ เรียบร้อย พรุ่งนี้ฉันมีเรียนบ่ายเดี๋ยวตอนเช้าฉันไปส่งเธอที่ทำงานเอง ” “ ไม่ต้องหรอก พี่ไปทำงานเองได้ ”“…” ดวงตาคมจ้องคนตรงหน้านิ่ง พักหลังๆ มิวแทบจะไ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-31 อ่านเพิ่มเติม